Anachronismen uit: mijn leven achter onzichtbare tralies

het kindje wil een lichtvlekje

pakken

als ze zich voorover buigt

breekt ze de straal en weg

is het

ze doet een stapje opzij en

daar is het weer

het spelletje herhaalt zich eindeloos

ze wil zichzelf

een kusje op de spiegel geven

maar schrikt van het hoofd

dat groter wordt

als de mondjes elkaar raken

Anachronismen uit: mijn leven achter onzichtbare tralies

het kindje wil een lichtvlekje

pakken

als ze zich voorover buigt

breekt ze de straal en weg

is het

ze doet een stapje opzij en

daar is het weer

het spelletje herhaalt zich eindeloos

ze wil zichzelf

een kusje op de spiegel geven

maar schrikt van het hoofd

dat groter wordt

als de mondjes elkaar raken