crypto

Deze mensen sturen (hoge) rekeningen xe2x80″ notabelen.

Advertenties

recensie over mijn leven achter onzichtbare tralies door Mireille Visser

In xc3xa9xc3xa9n woord zou ik het boek niet kunnen maar ook niet willen samenvatten. Het boek ‘Mijn leven achter onzichtbare tralies’ heeft namelijk zoveel verschillende kanten: het ontroert me, het laat me lachen, het laat me stilstaan bij de dagelijkse dingen maar ook bij het verleden. Het tijdsbeeld wordt zo goed weergegeven dat ik, zelf wonend in Amsterdam, veel beelden uit het boek voorbij zie komen (bijvoorbeeld als ik langs het Leidseplein fiets). Aangezien er nu weer veel in de media voorbij komt wat betreft 4 & 5 mei, heb ik dan ook vaak de beelden van het boek in mijn hoofd…. er wordt toch vaak vergeten wat voor impact de oorlog ook nu nog heeft op verschillende generaties.

Aangrijpend maar ook zeker schokkend om te lezen hoe het er in die tijd aantoe ging in de psychiatrie. Zelf enige ervaring in de zorg en veel gelezen over de historie hiervan, en ik was zeker bewust van het feit dat het er in die tijd niet bepaald rooskleurig aan toe ging, maar dit was toch wel erg schokkend om te lezen….het kwam op deze manier wel erg dicht bij. Aangezien ik bij Manja werk en haar soms zie stoeien met de narigheden uit het verleden, blijf ik me toch verbazen over het feit dat ze zo’n enorme sterke persoonlijkheid heeft.

Ook denk ik dat het boek zeker meerdere doelgroepen zal aanspreken. Het snijdt veel verschillende onderwerpen aan en op een dusdanige manier dat elke lezer er verschillende dingen uit kan halen. Juist doordat je af en toe ook even stil moet staan bij hetgeen wat je leest, omdat er een diepere betekenis is, is het boek een genot maar ook een uitdaging om te lezen.

Al met al kan zou ik nog lang kunnen uitwijden over dit prachtige en aangrijpende boek, maar bovenstaande woorden omschrijven mijn eerste gevoel en het is zeker mijn aanrader om het boek meerdere malen te lezen, aangezien je op die manier keer op keer nieuwe dingen tegen komt.

Mireille

 

recensie over mijn leven achter onzichtbare tralies door Mireille Visser

In één woord zou ik het boek niet kunnen maar ook niet willen samenvatten. Het boek ‘Mijn leven achter onzichtbare tralies’ heeft namelijk zoveel verschillende kanten: het ontroert me, het laat me lachen, het laat me stilstaan bij de dagelijkse dingen maar ook bij het verleden. Het tijdsbeeld wordt zo goed weergegeven dat ik, zelf  wonend in Amsterdam, veel beelden uit het boek voorbij zie komen (bijvoorbeeld als ik langs het Leidseplein fiets). Aangezien er nu weer veel in de media voorbij komt wat betreft 4 & 5 mei, heb ik dan ook vaak de beelden van het boek in mijn hoofd…. er wordt toch vaak vergeten wat voor impact de oorlog ook nu nog heeft op verschillende generaties.

Aangrijpend maar ook zeker schokkend om te lezen hoe het er in die tijd aantoe ging in de psychiatrie. Zelf enige ervaring in de zorg en veel gelezen over de historie hiervan, en ik was zeker bewust van het feit dat het er in die tijd niet bepaald rooskleurig aan toe ging, maar dit was toch wel erg schokkend om te lezen….het kwam op deze manier wel erg dicht bij. Aangezien ik bij Manja werk en haar soms zie stoeien met de narigheden uit het verleden, blijf ik me toch verbazen over het feit dat ze zo’n enorme sterke persoonlijkheid heeft.

Ook denk ik dat het boek zeker meerdere doelgroepen zal aanspreken. Het snijdt veel verschillende onderwerpen aan en op een dusdanige manier dat elke lezer er verschillende dingen uit kan halen. Juist doordat je af en toe ook even stil moet staan bij hetgeen wat je leest, omdat er een diepere betekenis is, is het boek een genot maar ook een uitdaging om te lezen.

Al met al kan zou ik nog lang kunnen uitwijden over dit prachtige en aangrijpende boek, maar bovenstaande woorden omschrijven mijn eerste gevoel en het is zeker mijn aanrader om het boek meerdere malen te lezen, aangezien je op die manier keer op keer nieuwe dingen tegen komt.

Mireille