Willy Lindwer

Enigzins zenuwachtig tel ik de 15 dagen af, tot hij me op komt zoeken.

Waarom zenuwachtig na een zo intense correspondentie en we beiden gewone stervelingen zijn, met deels een zelfde achtergrond.

Gaat mijn eloquentia plaats maken voor gestotter en gestuntel.

Of ben ik weer te ziek, ik zal zeker een foto maken.

Advertenties

recensie mijn leven achter onzichtbare tralies door Annemarije van Dam

 

Aangrijpend, indringend, onthullend, gevoelig. Dit zijn enkele van de woorden die in me opkomen na en tijdens het lezen van dit boek.

 In het boek zie je door de ogen van Manja als kind hoe het was voor haar om op te groeien als kind van de tweede generatie na de oorlog. Haar vader overleeft het concentratiekamp en moeder ontkent wat er in de oorlog gebeurd is. Een verwrongen leven ontstaat; een groot gemis aan warmte, geborgenheid, maar ook aan erkenning en begrip.

Hierdoor ligt er een sluier van duisternis over alles wat ze meemaakt en hoe ze zich voelt.

In het boek beschrijft Manja velerlei gebeurtenissen uit haar verleden. Herinneringen aan thuissituaties, op school, maar ook uit de periode van haar opnames in klinieken.

Ze schrijft op een heel bijzondere en indringende manier. In soms maar enkele woorden geeft ze precies weer hoe het was en voelde voor haar. Woorden die alleen details lijken weer te geven, maar als je goed leest hele werelden scheppen.

Je voelt als lezer hoe het kind zich voelde en tegelijkertijd krijg je ook een beeld van hoe andere mensen naar haar keken en haar beoordeelden. En dit kwam totaal niet met elkaar overeen. Het gevolg; een niet begrepen zijn, geen (h)erkenning vanaf het allerprilste begin niet. Een fundamentele basis voor het leven heeft hierin onmogelijk kunnen ontstaan, het leven was en blijft een enorme worsteling.

 

Haar woorden komen ook lijnrecht vanuit de pen op papier, er is niks maar dan ook niks xe2x80x98gekunsteldsxe2x80x99 aan. Het staat er zoals het is, zoals het voelt, zoals het opkomt. In dat opzicht is het, hoe verschrikkelijk de gebeurtenissen ook zijn wel een eye-opener, dit is realiteit, een realiteit die mensen vaak niet onder ogen durven of willen zien, maar die wel van het allergrootste belang is dat we hem zien.

Door deze manier van schrijven dwingt het boek je ook te lezen met echte aandacht. En doe je dat, dan zie je en voel je daar de diepte en pijn van haar leven toen, maar ook van haar leven nu.

Het boek voegt echt wat toe door haar bijzondere manier van schrijven, maar ook doordat het zo van binnenuit komt.

 

recensie mijn leven achter onzichtbare tralies door Annemarije van Dam

 

Aangrijpend, indringend, onthullend, gevoelig. Dit zijn enkele van de woorden die in me opkomen na en tijdens het lezen van dit boek.

 In het boek zie je door de ogen van Manja als kind hoe het was voor haar om op te groeien als kind van de tweede generatie na de oorlog. Haar vader overleeft het concentratiekamp en moeder ontkent wat er in de oorlog gebeurd is. Een verwrongen leven ontstaat; een groot gemis aan warmte, geborgenheid, maar ook aan erkenning en begrip.

Hierdoor ligt er een sluier van duisternis over alles wat ze meemaakt en hoe ze zich voelt.

In het boek beschrijft Manja velerlei gebeurtenissen uit haar verleden. Herinneringen aan thuissituaties, op school, maar ook uit de periode van haar opnames in klinieken.

Ze schrijft op een heel bijzondere en indringende manier. In soms maar enkele woorden geeft ze precies weer hoe het was en voelde voor haar. Woorden die alleen details lijken weer te geven, maar als je goed leest hele werelden scheppen.

Je voelt als lezer hoe het kind zich voelde en tegelijkertijd krijg je ook een beeld van hoe andere mensen naar haar keken en haar beoordeelden. En dit kwam totaal niet met elkaar overeen. Het gevolg; een niet begrepen zijn, geen (h)erkenning vanaf het allerprilste begin niet. Een fundamentele basis voor het leven heeft hierin onmogelijk kunnen ontstaan, het leven was en blijft een enorme worsteling.

 

Haar woorden komen ook lijnrecht vanuit de pen op papier, er is niks maar dan ook niks ‘gekunstelds’ aan. Het staat er zoals het is, zoals het voelt, zoals het opkomt. In dat opzicht is het, hoe verschrikkelijk de gebeurtenissen ook zijn wel een eye-opener, dit is realiteit, een realiteit die mensen vaak niet onder ogen durven of willen zien, maar die wel van het allergrootste belang is dat we hem zien.

Door deze manier van schrijven dwingt het boek je ook te lezen met echte aandacht. En doe je dat, dan zie je en voel je daar de diepte en pijn van haar leven toen, maar ook van haar leven nu.

Het boek voegt echt wat toe door haar bijzondere manier van schrijven, maar ook doordat het zo van binnenuit komt.