Een dag uit de dood van verdomde Lowietje.

Odo’s tweede naam Louis.

Wat ben ik tegen mijn eigen verbazing in, waanzinnig sterk en rustig.

Mijn vader was al dood, dit hoop je ellende was hij niet, maar de kracht die hij zondag had ondanks zijn benauwdheid te stoppen met de morfine om een compos mentis gesprek met de huisarts te kunnen voeren voor de zo gewenste euthanasie.

Wat was het erg de man zo te zien lijden en ik, diexc2 altijd zoxc2 bang geweest mijn vader te verliezen, kan het aan. Wanneer komt de klap. Misschien bij een kleine andere aanleiding.

Ik die aanwezig was bij de euthanasie en in plaats van griezelig was het een opluchting, de spanning weg te zien vloeien uit dat zo verkrampte vechtende benauwde lichaam. Dat ik ooit een kus zou geven op het hoofd van een dode!

En toen denderde ik tegen een gemis. De drukproef van een traan met een kwinkslag kwam, met 3 covers om uit te kiezen. Altijd zou ik het hebben voorgelegd aan de oude typograaf, met nog steeds dat scherpe grafische oog.

Zelf de keuze gemaakt, ik ben niet altijd regressief, maar ook heel volwassen.

Maar ook zo eenzaam, ook tijdens die euthanasie. Mijn moeder met Marjolijn Ingrid met haar twee zonen en daar zat ik van god en de wereld verlaten alleen aan de kant waar de dokter de spuitxc2 toediende.

Indeed my Isle of fear and lonelyness. Dat is mijn leven alleen betaalde aandacht.

Even brak ik xc2 na het intreden van zijn dood, om me snel te herrapen. Geen Dennis , die naar me toe kwam alleen Marjolijn en die wou ik niet.

De film die ik gemaakt heb voor zijn crematie was niet nodig geweest, ik had nooit kunnen bevroeden, dat ik wel in staat zou zijn om te spreken en voor te dragen. De huisarts, die wachtte op de lijkschouwer, liet ik mijn nieuwe boekje zien en las het gedicht met dictie voor, ze zag de foto op de cover en zei ben JIJ dat, ja. Ga je dat voordragen op de crematie van je vader en toen vertelde ik van de dvd.xc2 Wat zijn we close geweest de afgelopen weken. Niet mijn huisarts, maar zeker wou ze weten wannneer mijn film op tv komt.xc2 Dank lieve Sandra van Loon.

Dichterbij was ze dan mijn familie.

Maandag de crematie, Carlijn mijn begeleidster, tanken voor die dag een illusie. Ook dinsdag werkt ze, maar dan ook onrust kpn monteurs voor de glasvezelkabel aanleg. Rust O god RUST. Mijn zusters te druk. Straks zijn ze weg en ik krijg nog veel op mijn bordje, de zorg voor Paula,( de stakkerxc2 die zo is achteruitgegaan) en na het overlijden ook alleen bij het bed achterbleef de rest van de familie verspreidde zich door de kamer. Ik naar haar toe en sloeg mijn arm om haar heen en ze zei zo intens zielig, ik weet niet of hij van me gehouden heeft, mijn vader was een stakker de laatste weken van zijn leven, maar dit kleine dappere kwetsbar mensje,mijn zusters willen en rekenen er op, dat ik de administratie gaan doen: dat kan jij zo goed! Nee dat komt jullie goed uit. Ik verdrink al in mijn eigen PGB administratie.

Ik wil weg van dit alles. Er is veel belangstelling voor de man, die het klein wou houden. Nu wil ik rust, als IK dood ben wel veel mensen, maar bij mij zullen die er niet zijn. Wat hebben ze allemaal veel gedaan. Mijn zusters, zijn kleinzonen. Zonder hen had hij niet thuis kunnen sterven. Dan had hij vastgebonden in een verpleegtehuis gelegen.

Terug naar mijn moeder de crematie zo snel mogelijk en net als na de moord op haar familie alle herinneringen zo snel mogelijk op ruimen, weer een leven ontkennen!

Mijn pappa, mijn vader, Odo is dood. Een paar uur later!

Opeens heel bang en durf niet
meer naar de crematie, waarom moet dat eigenlijk?
Van de week al twee keer afscheid genomen.
Woensdag toen hij een natuurlijke dood leek te sterven en iedereen om zich heen wou en ik uren wisselend naast hem heb gelegen en gezeten en vastgehouden, dat het toen niet gebeurd is, erg heel erg. Daarna werd de onrust en de onhoudbaarheid alleen maar groter xc3xa9n het tweede afscheid voor de euthanasie met zijn allen rond het bed.
Waarom een derde keer, omdat het usence is? Naar zijn wens zou er geen crematie geweest zijn, maar zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap, maar dat
vonden mijn zusters naar en daarnaar heeft hij zich geschikt, moet ik nu?
Zo sterk geweest en nu zo bang voor de crematie, de dode staat me opeens ook veel levendiger voor de
geest.
Maar de jongste kleinzoon van mijn oudste zusje , Davidje van 4. heeft gezegd Eitan en Noga moeten ook komen ,
die moeten ook bloemen leggen op Odo’s kist, het is heel verdrietig en heel belangrijk. Zijn moeder zei, ze wonen heel ver weg en dat is heel duur, maar het moest gewoon toch.
Dat zijn twee van de vier kleinkinderen uit Israel, die twee ouderstellen zijn bevriend. Dat er nog Shachaf en Noa zijn met Carmel en Yarden dat weet hij niet. Ook zo iets Yarden ook de naam van de uitvaartverzorging. Lupa en Wolfer zouden eerst niet, logisch na de ervaring met hun broertje, nu dus toch wel en dan zou ik afwezig zijn. Wat
is er nu opeens gebeurd?
Dat jochie vindt dus dat iedereen moet komen en ik durf/wil niet meer en eerst zou het besloten kring
zijn, maar toch steeds meer mensen. Trouwens tegen de wil van mijnxc2 vader.
Ik kan dat niet, de receptie kan ik natuurlijk wel mijden, de herrie het geroezemoes , de handen schuddende
mensen, die allemaal dat ontzettend woord gecondoleerd gebruiken , sommige zelfs van harte!
Maar de familie gaat niet een rij handjes schudden, dat heeft mijn vader niet gewild en wij ook niet.
Informeel achteraf.
Ik ben zo bang dat ik me niet meer in de hand krijg, durf nu ook niet naar bed.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.