Domheid /eenzaamheid.

Eenzaam en zo ongelukkig en bang en de mensen zo onattent, de obligate kerst en nieuwsjaarwensen ( waar ik al nooit iets mee heb) en nu helemaal eenzaam en onbegrepen door voel.

 

 

Advertenties

Kop in het Parool.Ten slotte Odo Croiset. Liefde voor links, theater en muziek.

Amsterdam, vrijdag 25 november 2011

Ten Slotte Odo Croiset 1915-2011

Liefde voor links, theater en muziek

De eerste illegale Parolen werden gestencild. De oplaag groeide, een drukkerij zou uitkomst kunnen bieden. De drukkerij van Wessel Eikelenboom en zijn vader aan de Nieuwe Teertuinen durfde het aan. Bedrijfsleider daar: Odo Croiset. Vorige week vrijdag is hij overleden.

Parooloprichter Frans Goedhart kende Wessel Eikelenboom al van voor de oorlog, uit zijn communistentijd. De drukkerij verzorgde uitgaven van de CPN en het revolutionair-literaire blad Links Richten. Opmerkelijk: vader Eikelenboom was Jehova’s Getuige.

Het Parool werd ’s nachts gedrukt, en zelfs het personeel was niet op de hoogte. Behalve dan één typograaf, W. Snudo en de jonge bedrijfsleider Odo Croiset die meehielpen.

Croiset was zoon van de toen beroemde toneelspeler Hijman Croiset en daarmee halfbroer van acteur Max en helderziende Gerard. Odo groeide op bij zijn moeder en stiefvader die ook drukker was. Moeder Neeltje Meijners zat ook in het vak: die had het voor vrouwen nogal buitenissige beroep machinezetter.

Het Parool bleef maar een paar maanden bij Eikelenboom. In haar geschiedschrijving van Het Parool in oorlogstijd vertelt Madelon de Keizer dat Goedhart schrikbarend nieuws kreeg van een relatie die er commercieel drukwerk liet verzorgen. Die folders bleken verpakt in misdrukken van Het Parool. Onhandigheid, onervarenheid.

Eikelenboom drukte meer verboden bladen:. Ook de Wachttoren van de Jehova’s Getuigen. Bij inval op de drukkerij op 21 oktober 1941 werd daar iets van gevonden. Snudo, Wessel Eikelenboom en Croiset gingen via Amersfoort naar een concentratiekamp als Jehova’s Getuigen. Snudo overleefde het niet.

Dochter Manja weet dat haar vader in kamp Sachsenhausen niet tussen de andere gelovigen terecht kwam en dat hij dat dan wel weer gunstig vond: “Hij was een principieel athexefst.” Wessel kwam vrij snel vrij, en ook Croiset werd in 1944 vrijgelaten. “Hij heeft nooit geweten waarom. Hij kreeg een treinkaartje naar Amsterdam.”

Croiset is bij Wessel blijven werken als bedrijfsleider. In 1965 ging hij naar het technisch bedrijf van het Leids Dagblad waar hij tot zijn pensioen bleef. Een principieel en enigszins compromisloos man zegt zijn dochter, charismatisch maar soms ook een beetje beangstigend. Hardhandig, maar uitsluitend met woorden. Altijd socialist gebleven: “Hij hoopte zeer dat Cohen premier werd.” Een muziekliefhebber: Beethoven gedraaid tot aan zijn dood. Vanaf hun huis hadden ze uitzicht op de Stadsschouwburg en daar zaten Odo en zijn vrouw soms twee keer per week. Want toneel, dat zat toch sterk in de familie. En die helderziendheid? Manja: “Dat was niks voor mijn vader. Daar werd de draak mee gestoken.”

 

Schuldgevoel.

Alhoewel ik me uit de naad werk voor mijn moeder,toch een schuldgevoel.

Eerst een periode van medelijden en alvast een hele lieve speech
geschreven voor als ook zij dood is.
En nu het zo spuugzat en zou ik zo graag een dagje bij haar wegblijven.
Ze is niet meer echt bij haar verstand en vals, het niet goed kunnen communiceren al zo vermoeiend en haar felheid maakt het niet makkelijker.
Gisteren was ze gemeen tegen de thuiszorg, daarmee ’s avonds een heel uur gepraat dingen uitgelegd haar opgevangen en je mag toch een professionele houding verwachten. Ze moeten toch vaker met onaangename ouderen werken.
Maar ze heeft een klacht tegen mijn moeder ingediend en ik hoorde later en dat is toch echt ook wel heel kwalijk, dat ze mijn moeder, toen die vannacht hulp nodg had, weigerde die te geven. Ze wou slapen. En komt niet meer terug. Had ik dan maar niet die energie van dat heftige gesprek er ingestoken!
Nou erger ik me los van de bitsheid van mijn moeder, ook aan de inactiviteit van die vrouwen. Meer dan de helft van de dag hangen ze voor de televisie of lezen een boek, telefoneren eindeloos. Waar is het werken. Het zijn slechts zorg momentjes.
Vanmorgen toch er weer heen om de schoonmaakhulp te betalen, ook hij had een aanvaring met thuiszorg over boodschappen doen ( ik had hem wel gisteravond gebeld, dat het de bedoeling is, 6 jaar in Nedereland een hoog opgeleide Senegallees, maar begrijpen, NEEN). Mijn moeder beweerde dat ze wel kon betalen, maar ze kon haar hele portemonnaie niet vasthouden, begreep de bedragen ook niet.
Zelf een sinusitus, gesprek met mijn filmer, een hulp hier die ook al niet functionneert. Moe zo moe.

Ook zo raar ik wil geen foto van mijn vader zien, geen geluidsfragment horen, dat was de man van wie ik dacht, dat hij onmisbaar was en toen vannacht een wel heel vreemde “flashback” , die ik hier niet ga beschrijven.

Kan ik eens één dag bij mijn moeder wegblijven zonder schuldgevoel, ik zal gaan ook als ziek ben zoals nu.

Ik maar zorgen en zorgen, terwijl ik niet in staat ben mijn nieuwe PGB aanvraag in te dienen. Ik wil uitbtreiding, die heb ik nodig.

RUST GEEF ME RUST!

Emotionele chantage.

 

Beste Sandra, Brief aan een huisarts!

Onderstaande schreef ik in mijn dagboek. Mijn zus praat dinsdag met je.

 

EMOTIONELE CHANTAGE
Mijn moeders leven is veranderd in een nachtmerrie.
Het was al niet veel meer.
Ook haar leven verdient die naam niet meer. Ze lijdt.
Maar de “medische zorg” zet haar onder druk.
Hartverscheurend haar te zien worstelen met haar rollator,
die ze nooit gewild heeft. Daar heb ik haar nog expliciet naar gevraagd,
ze wil dat ding niet, mijn moeder een bitse vrouw, waar niet over te lopen viel, bestaat niet meer.
De oven van de crematie van haar man is nog niet eens afgekoeld en
ze nemen haar ook nog het echtelijk bed af. Opeens een hoog / laag bed.
Een idee van één medewerkster. De ander zegt, ik keek ervan op, uw moeder
wordt gewoon in de badkamer gewassen en niet op bed en die rollator….
Ik help haar makkelijker zonder dat ding dan heb ik haar zo in een stoel.
Ja, wat wil je ze weegt nog maar 41 kilo, niet dat ik die mannen kan, maar
thuiszorg wel.
Ze maken misbruik voor de doodsangst, die ze altijd gehad heeft.
Mijn vader heeft voorgesteld samen te gaan, ze durfde niet.
En nu ze kan niet meer lopen, ze kan nauwelijks meer denken.
Ze is een wrak. Ze moet geactiveerd, anders glijdt ze weg. Nou en?
Voor mij een drama geen enkele ouder meer, maar daar gaat het niet
over.
Laat ze niet zeggen, als u niet dit doet en dat doet, dan gaat u dood.
Dan wordt ze bang en gehoorzaamt.
Heb er niet over en ze zal inderdaad wegglijden, dat is toch goed!
Doodsangst of niet, ze gaat onvermijdelijk! Iets eerder of iets later, ik denk dat eerder goed is.

 

Graag je mening. Dit is natuurlijk in mijn optiek, mijn vader heeft gevraagd aan zijn dochters voor zijn vrouw, onze moeder te zorgen, veel kan ik niet, maar wel handelen in de geest van onze overtuigingen en zeker die van mijn vader.

vriendelijke groet

Manja

Ps Haar hele leven heeft mijn moeder geleden aan het leven nu lijdt ze aan parkinson en het gemis van haar man.

Bange Manja: je bent een dappere vrouw! Toch een waardig dochter van mijn vader,staan voor mijn principes en niet je eigen angsten laten prevaleren!

Twee maanden geleden zaten ze nog samen aan hun dagelijkse glaasje port en baileys. Niet meer voor te stellen!