AGONIE. Wie heeft leven en dood bedacht?

ik hield je vast

toen je zo bang was later zelfs

paniek

grote wagenwijd opengesperde angstogen

je handen verkrampt als klauwtjes

benauwd had je het

mam, haal eens adem rustig

ik ben bij je ik ga niet weg

probeer je te ontspannen

het hielp de eerste keer

ik week niet van je zijde

en toen trachtte je help te schreeuwen

maar dat lukte je niet meer

op een gegeven moment je ogen dicht

maar je lippen ging door met hun noodkreet

slaappil morfine pleisters

de angst in je ogen is gebleven

hartverscheurend

je werd weer wakker hallucinaties

heden en verleden door elkaar

geen communicatie meer mogelijk

en toen opeens keek ik om in wrok

niet meer in staat je bij te staan

Vanavond kwam je Israelische dochter. Je herkende haar niet meer.

De slaappillen en morfine pleisters door woorden ( geen onvertogen) naar de huisarts, die er niet om logen. Wie zorgt er voor mij.

Advertenties