Ouders/Gemis! Toch leven na de dood. Ik wou dat ik dat later voor iemand was!

 

Begrijpen doe ik het niet, maar een gegeven.

 

Ik mis mijn ouders zo waanzinnig, letterlijk gekmakend, terwijl ze eigenlijk,

 

die naam niet verdienen.

 

Volwassen ben ik natuurlijk gaan inzien, hoe zwaar de oorlog

 

hen beschadigd heeft. Dat konden ze niet helpen, maar ouders

 

nee, dat waren ze niet.

 

En toch word ik dus gek van het gemis, heb ze doorlopend op allerlei leeftijden op mijn netvlies, door alles heen wat ik doe. Totaal losgeslagen!

Ik wou dat er mensen waren, die mij zo zouden missen, toch een soort leven na de dood, maar zo bang dat gun je anderen ook niet.

 

Nagenoeg verblind door medicatie en slapeloosheid. Maar mijn ouders zie ik doorlopend, hallucinaties zijn het niet, als ze “dan wel doorleven” na hun dood, waar ben ik dan echt ziek van het gemis? Omdat ik gewoon geschift ben!

Ik denk aan de speech van mijn oudste zuster, haar priemende blik, haar felle ogen, maar lief was ze wel. Ik heb alleen de kritiek en onveiligheid ervaren. Eerst haatte ik haar, toen vond ik haar zielig en geeindigd bij dapper, maar nee geen moeder, die heb ik nooit gehad.

 

Dat dus Paula en Odo de driftkikker en altijd gelijkhebbende man, maar hij was er niet aflatend. Dat is verwarrend en dus gekmakend.Ik kan om ze schreeuwen, maar zal het op een implosie houden. B A N G.