DE MIDDAG WAS EEN ECLATANT SUCCES! Er is zoveel meer gezegd dan de speech!

Geachte aanwezigen.

 

Zes jaar geleden kreeg ik in een krant, de actie van Bruna onder ogen “geef je eigen boek uit”.

Al vele jaren hanteerde ik mijn pen. Maar dit was de opening tot publiceren.

Mevrouw Jitske Kingma, toen werkzaam bij uitgeverij Gopher als hoofdredactrice, pikte mijn boek er uit, om het zelf te redigeren.

Ik geloof niet, dat ze er veel aan veranderd heeft.

Nu geesteskind nummer tien, alhoewel er wel en een bloemlezing meegeteld wordt en een herziene uitgave van mijn autobiografie “mijn leven achter onzichtbare tralies” (bij deze tweede versie, zitten ook door mij ingesproken cd’s.)

De titel van dit nieuwe boek “zieleroerselen van een getormenteerd mens”, spreekt voor zich, ik ga nu niet bepaald dansend door het leven, alhoewel ik niet ongetalenteerd tot mijn 15e op balletles heb gezeten. 66 Jaar oud, nagenoeg rolstoel gebonden, maak ik nog zo een spagaat of leg mijn voeten in mijn nek, u zal mij op mijn woord moeten geloven, ik ga hier geen demonstratie geven. Een fijne vorm van zelfexpressie, maar ik houd niet van dans om naar te kijken.

Ik ben vooral met mijn hersenen bezig, alhoewel mijn emoties de boventoon voeren in al mijn boeken, is het toch ook een stuk verslaggeving van buitenaf naar mijn leven en de wereld kijkend.

Kort geleden kreeg ik van iemand de nare opmerking, dat ik mijn traumata cultiveer, terwijl het voor mij een ultieme vorm van sublimatie is, om al mijn ziek zijn te hanteren of op zijn minst draaglijker te maken!

Als ik dit kwetsende woord ombuig tot iets positiefs en het ook daadwerkelijk gelukt is, dat ik angst, verdriet en pijn tot “Cultuur” heb weten te verheffen. Dan is het geen verwijt meer maar een compliment. ( maar dat is ter beoordeling van de lezer). Daarbij kan ik verwijzen naar de regels op de uitnodiging, uit dat beruchte, te weinig kritisch naar mezelf gekeken hebbende eerste boek Dissonante Symfonie, waarin ik de zinproblematiek als inspiratiebron” heb verwerkt.

Behalve mijn autobiografie, mijn lievelingsboek, althans van de door mij geschreven boeken, vind ik zelf “een traan met een kwinkslag” mijn meest geslaagde en compacte boekje.

Verder ben ik dol op spelen met taal, wat u terug kunt vinden in mijn woordgrapjes.

Bij dit boek misschien dezelfde fout als mijn bij mijn eerste, in de dwang naar volmaaktheid te oeverloos.

Hier zijn een paar doeken, die ook een plekje hebben in het boek, er zijn er veel meer, allemaal bij mij te bestellen.

Op Transport ( voor mij een hele eer) nu nog in stock, maar komt op een tentoonstelling in Westerbork en op de eerst komende Holocaustherdenking in Kamp Amersfoort.

Nu eindig ik, met waarmee ik had moeten beginnen! Ik heet alle aanwezigen, familie vrienden en pers van harte welkom en hoop op een boeiende en bloeiende middag, voor jullie en voor mij de afsluiting van een verdrietig jaar, waarin mijn beide ouders zijn overleden en misschien een keerpunt in mijn carrière. Een jaar waarin hopelijk, de documentaire over mijn leven op de televisie komt, waaruit u straks een klein fragment te zien krijgt. Helaas is de cineast Willy Lindwer op vakantie en dus verhinderd.

Rest mij nog mijn dank uit te spreken aan mijn uitgeefster Jitske Kingma, een paar jaar geleden voor zich zelf begonnen en we zijn elkaar trouw gebleven, ik mag wel zeggen, lief en leed gedeeld. Ik vrees, dat zij en haar medewerksters me af en toe kunnen schieten, omdat ik bij alles een vinger in de pap wil hebben, alle ideeën van covers, layout en dan nog even dit erbij en dat erbij. Vreemd voor een mens met weinig zelfvertrouwen en zoals ook spreekt uit het doek “wie is de vrouw in de spiegel” zich kleurloos vindt. Nu zijn contradicties mij niet vreemd. Opnieuw dreigt de oeverloosheid en daarom hef ik nu het glas. Lechaxefm oftewel op het leven!

 

Ik signeer.