Trigger.

Mijn jarige buurman belt op en zegt: ik had gemeld. dat we weg zouden zijn, maar dat is niet doorgegaan. Ik zeg niet: ik voel me te ziek, dat is nu niet voor hem. Antwoord, als ik kom, dan is het wel met lege handen. Ik leg de telefoon neer en daar komt een zin uit het gezangenboek van Joh. de Heer, waarmee ik aanraking kwam als kind van zeer ongelovige ouders, door mijn opname in het Christelijk Sanatorium in Zeist. Moet ik gaan met lege handen, zo mijn heiland tegemoet, zonder één verloste zondaar mee te brengen aan zijn voet. Mijn levensverhaal is verteld. Geen nieuwe boeken meer, maar dit soort denken schrijven, zal blijven tot aan mijn laatste snik.

Advertenties