Een weerman, die het wel goed doet!

Eindelijk weer een normale weerman. De astronomische herfst begint op 21 september en niet dat gezwam van 1 september. Op de 21e of de 22 wereldwijd dag en nacht even lang. Zo nu wil ik die andere onzin nooit meer horen!

Advertenties

Associatie!

Mijn hulp doet een koffielepeltje in mijn theeglas en dat kan niet, hoor! En het zal eens niet zo zijn, ik heb een associatie!

 

De man was al ruim volwassen toen ( Den Doolaard, overigens broer van een leraar Nederlands op het Barlaeus gewoon onder de naam Spoelstra, maar toch wisten we..), toen hij Wampie schreef een boek voor puber hart en die rare strapatsen over een liefde, maar daar refereer ik nu niet aan. Wampie ligt in bed en kan de slaap niet vatten, ze heeft afgewassen/gedroogd en lepeltjes niet op de juiste plek gelegd, ze moest op staan, omdat anders die lepeltjes ongelukkig werden, als ze daar zo eenzaam lagen en het was geen kinderboek!

Overigens de titel ‘kleine’mensen in de grote wereld, zal me ook altijd aan blijven spreken. Hé, zetten op het lijstje van boeken te erven van mijn ouders. Allebei dan! Weinig opleiding toch een brede algemene ontwikkeling.

Correspondentie met een arts.

dag Marianne.
Uit de outlook hem ik nog een keer geprobeerd, misschien nu wel gelukt! ( kijken of ik deze daar nu ook binnen krijg!) Zo niet, wil het ook wel eens uit dit adres wel werken! Ik gebruik het zelden, mocht je antwoorden, dan liefst, gewoon naar
croiset.manj@hetnet.nl Ik dombo had je adres natuurlijk al, ik had het gevraagd voor de uitnodiging voor de boekpresentatie, Vraag: stuur je het adres voor de nog te verschijnen bloemlezing en rouwcirculaire? Of wil je ook graag “een traan met een kwinkslag” en “zieleroerselen van een getormenteerd mens” subtitel living on my isle of fear and loneliness! Heel gek de woorden zijn er vaak nog eerder, dan de impact van de emoties, die ik wel al opgeschreven had. Je verveelt je vast niet.! Ik stuur je zo wat nog een boek. In mijn eerste boek “wis” ik dat dus al ( dissonante symfonie)

gedachten

zo snel

niet in woorden

te vatten

emoties komen

te laat


Zeg het maar, tot hoever in de reeks had jij mijn boeken? Je had de eerste versie nog, vrees ik van “mijn leven achter onzichtbare tralies” Daarna dus deze twee die ik net noemde en ook nog een “knipoog in de duisternis” Ik denk dat je nog net wel “Croisade van een Croiset” hebt. Er is ook nog een eerste bloemlezing een dunnetje/ ‘toeschouwer of deelnemer – filosoof of zonderling’ Maar die hoeft in geen geval, tenminste mocht die tweede er nog komen, want alles wat in de eerste staat, heb ik daar ook in opgenomen! De laatste twee heb ik nog over, wil je mijn complete werken toch, van dit specimen, dan zal je ze toch moeten kopen, ik denk niet meer van je dissertatie budget! Ondanks iets meer publiciteit, blijft verkopen niet lukken. Dus ook al blijft mijn geest altijd schrijvend denken en zo lang ik typen dingen op weblog en auteurspagina facebook zetten. Maar Ik stop met Don Quichota te zijn. De odyssee van mijn bestaan is wel af en ik kom niet als Odysseus thuis. Geen Katharsis, maar Hamartia of dat idd in de vorm van mijn dood is of een “instelling” aan de mijne zal het niet liggen! ;). Mensen snappen niets van mij. In het laatste boek staat ook, een tehuis wordt nooit een thuis. En ik flipte van de kaart van Hal ( ik zag, dat jullie contact hebben op linkedin door mij of toch wel?) Hal stuurde me een deelnemings kaart na de dood van mijn moeder 5 maanden na mijn vader ( ik heb haar stervenbegeleiding gedaan niet de fysieke kant, maar herbelevingen van de Shoah pittig, kan ik je zeggen, de moeder, die mij geen veiligheid bood, heb ik die op wonderbaarlijke wijze wel haar kunnen bieden.) Mijn zusters schitterden meestal door afwezigheid, ze deden wel meer mijn vader, maar dat heeft al met al maar 4 weken geduurd (nog te lang) en dat kwam, doordat zijn eigen huisarts met vakantie was, kort na haar terugkomst is hij via euthanasie gestorven. En mijn moeder had al parkinson, o dan kan je beter het boek lezen, want ik weet niet of je zulke lange mails op prijs stelt! Mijn ouders 96 en 94 thuis gestorven mede namens mij, behalve psychisch , fysiek zo zwaar ingeleverd, ik kan helemaal niet meer lopen. Meer hulp aangevraagd PGB afgenomen indicatie geriatrische afdeling psychiatrie. De groeten. Volledig voorbijgaand aan dat lichaam, dat het niet meer doet, ging al heel lang langzaam, maar nu heel snel gegaan. Mijn huisarts en neuroloog, Manja/Mevrouw: het is op. Ja, 66 angst slapeloosheid en de rest, vind je lichaam niet “leuk”, plus als 17 jarige bijna doodgegaan aan een “slaapkuur” een hele ernstige medicijn vergiftiging en daarna zouden er nog vele volgen. Brengt me terug naar Hal ( waarbij ik me realiseer, dat ik een ander item over hem niet hebt afgemaakt- de chaos van de perfectionist), bij mijn huisarts was tot een dubbel longontsteking toe alles psychisch. Hal zorgde ervoor, dat de echt fysiek medische dingen gebeurde, hetgeen mijn huisarts dan wel dociel overnam! En nu iedereen ziet, dat het op is, zegt hij CONVERSIE!. Mijn ouders dood, zusters met wie ik niet door één deur kan, ( je denkt altijd WIJ gaan dat fatsoenlijk doen) de mogelijkheid , dat het de moeder van Dennis lukt nu toch eindelijk ook een wig te drijven, tussen hem en mij. Dus ik heb met gepensioneerde maatje Hal Droogleever Fortuijn hard nodig, maar opeens is het niet fysiek, maar conversie! Als hij dat niet van tafel haalt, is het een breekpunt na twee en twintig en half jaar en verknocht aan elkaar. Hij niet een type ( wat nog altijd gebeurt in de psychiatrie, gewoon een rolstoel onder iemand uittrappen HYSTERIE, kan niet bij mij, uterus extirpatie gehad) nee niet grappig, echt heel erg! Al zo lang de evenwichtsstoornis. Toen ik bij hem thuis kwam en de rolstoel niet door de deur kon, droeg hij me zo wat. Als ik toch zelf naar de auto wou lopen, vond hij het te gevaarlijk. Hij komt al een poos hier, omdat ik zelfs niet meer naar Arnhem kan en hij woont zo gunstig! Ik zowat aan de A1 en helemaal aan de westkant van Arnhem, een half uur rijden. Al langer was Nijmegen te zwaar, dat kon hij eerst ook niet geloven, maar toen hij een jaar geleden promoveerde ( was jij daar bij?) en me als enige patiënt- niet de aandoening waarover zijn dissertatie ging, werd uitgenodigd en niet in staat was, viel wel al het kwartje. Het is dus niet van het ene dag op het andere gebeurd, maar de intensieve zorg voor met name mijn moeder heeft het wel versneld! En nu ben ik de draad dus kwijt. Dan grijp ik terug naar Hals condoleance kaart anders wordt het helemaal te oeverloos. Hij betuigde zijn deelneming voor het verlies van mijn ouderlijk huis, dat nooit werkelijk een thuis is geweest en ik ging boem 50 jaar terug in de tijd. Je ouderlijk huis, zo zie ik het, ook al heb ik er na een afwezigheid van 6 jaar lang gewoond, abnormaal lang gewoond zelfs, is het huis uit je kindertijd en daar ben ik van de ene op de andere dag uit weggerukt, door de beslissing van mijn moeder “opname” ons huis in Amsterdam ( ik heb hem als heather op mijn vriendschapspagina van fabook, in het ene raam zit mijn vader, in de andere kamer zie je mijn wiegje zomer 1946) O ik ben dus wel oud, eerste helft vorige eeuw! En ik ben er nooit meer in terug geweest. Toen ik het Hal vertelde, reageerde hij geschokt. Ook niet voor weekends, nee zelfs niet toen in december van dat jaar de moeder ( toen nog niet natuurlijk) van Dennis trouwde! Tijdens de opname wel op twee plekken ( kan je uit mijn boeken lezen, maar er is wel meer op je bord dan Manja Croiset) zijn ze verhuisd. Dus nooit in teruggeweest! Mijn moeder herbelevingen van de Shoah, ik daarvan. Ik was verbijsterd, dat ik staat was haar te geven, te geven en nog met liefde ook! Op één avond na, met een agenda uit 1963 van haar in mijn handen “Manja opgenomen, ’s avonds Stadsschouwburg “de fysici”, volgende uit eten en Concertgebouw. Ik dacht,: zak door de stront met je angst, Paula, waar was je in de mijne? Jij was uit en ik werd gemarteld. Maar speelde maar heel even, ik worstel voor al in het heden met een verwoest lijf ( ja toch heel leven natuurlijk)! Maar mijn boeken worden niet verkocht. De film over mijn bizar verlopen leven, lag stil vanwege budget. De filmer Willy Lindwer woonachtig in Jeruzalem, maar jaargenoot van mij op het Barlaeus, weliswaar een kleine school toen, maar hij in een parallelklas hebben we elkaar niet bewust gekend. Hij viel voor mijn levensverhaal ging filmen en viel ook voor mij. Leuk strelend, maar te moeilijk weer een getrouwde man. Als hij met zijn vrouw in Amsterdam is en niet komen kan, voelt Amsterdam verder weg, dan als hij in Jeruzalem is. Maar doordrongen hoe slecht het met me gaat, kwam hij voor het eerst speciaal voor mij naar Nederland, nu zit ik wel te typen en lang, ook grens overschrijdend, (de) borderline over! Gut wat zijn we toch geestig, maar hoe overleeft een mens anders. Mijn schrijven een boei en hopelijk ook boeiend, maar geen REDDINGSboei. Behalve erkend als schrijfster, wil ik ook nog doctor honoris causa worden! Nu schijnt het megalomaantje even. Ooit vroeg Hal; Manja, als het niet was mis gegaan, wat had je dan willen worden? Ik antwoord spontaan een tweede Oliver Sacks, { kan ook wel eens even, maar niet meer dan even helpen, kijken naar mijn interessante geest ( gxeanant, dat van je zelf te zeggen).} het fenomeen Manja bestuderen i.p.v. te verzuipen in de ellende. Geen actrice, vroeg hij en ik schrok me dood en vroeg: vind je me theatraal, nee helemaal niet, maar gezien je achtergrond. Ja declameren uit eigen werk, lezingen geven enz. Maar toneel, nee! Het hele leven ” een spel der vergissingen” ( Shakespeare) Maar altijd bang geweest, ja radeloos , wanhoop, laat leren huilen, zelden een depressieve bui, maar bui en nu is dat ook min of meer structureel, ik zou zeggen abnormaler als het niet was gebeurd! Maar ik had geen dysthyme stoornis, ik ben en blijf dat mens van ook uit mijn eerste boek. “ondanks isolement bij de wereld betrokken” en “problematiek als inspiratiebron” De tekst in dit mee gestuurde boek, al eerder gepubliceerd, maar zonder tekening, is nog steeds of weer actueel. Wie is de vrouw in de spiegel etc. In tegenstelling tot Nijhoffs,lees maar er staat toch niet wat er staat, is het bi
j mij. Lees maar er staat exact wat er staat! Terug naar de depressie. N.a.v. 10 e boek, kwam de Joodse Omroep me thuis interviewen ( de directeur toch via Willy leren kennen! en het taboe eraf na de dood van mijn ouders, ook al woont hun paradepaardje, die zich nooit ergens wat van aan heeft getrokken er al ruim 44 jaar in Israel) en hoe die vrouw dat deed, mijn therapie in brokjes, zo ook mijn boeken en zij pakte zo 66 jaar ellende! En toen depressief, het heftigste draaide gelukkig snel bij nagenoeg katatonisch en muterend!
Tja en nu is het lijf CONVERSIE. Zo kwaad. Te lang is er met me gesold om dit te accepteren, geen contact meer uit pure armoede, maar het moet van tafel. Ik heb hem nodig! Ik voel me minderwaardig, Marianne! Maar “onder professoren ” (W.F Hermans) valt niet op, dat ik maar 3 jaar middelbare schoolopleiding heb gehad. Ik heb een alles onderzoekende geest en een brein, dat tot gek makends toe alles opslaat /door maalt! Lees nieuwsgierig en leef langer ( boek Aya Zikken). Ik geef mijn verzorgsters les! Die dan ook niet weten wat een muzelman is. Mijn moeder stierf zo 67 ja na beëindiging van de holocaust en ging als nog DURCHS KAMIN! Ik kijk uit op het huis van mijn ouders vanachter mijn pc.
Ik stop nu abrupt. In paniek door uitputting, het gedicht van Vasalis zoveel soorten van verdriet, geldt voor alle emoties. Ik spreek nog zelden over Vasalis, altijd over hal zijn moeder. Ik hoor nog wel wat! Warme groet Manja Als ik nu misluk als schrijfster, ben ik dan misschien nog interessant voor de medische wetenschap? En nu dan echt op verzenden drukken. En ik wil Morpheus armen, maar ondanks mijn voorliefde voor de klassieken, veel liever Klaas Váák! De hele miljardennota aan me voorbijgegaan. Recessie hoe zo? Zo lang de VVD het grootst is, de mensen te rijk en te egoxefstisch! De mislukte schrijfster!!! En een verwoest leven. Ik heb nooit kunnen inleven, hoe andere mensen functioneren, natuurlijk komt er op ieders pad zo het een en ander. Maar nooit “gewoon”geweest.

Pompen of verzuipen en het wordt verzuipen, want pompen gaat niet meer.

 

DEPRESSIE EENZAAMHEID

Opnieuw word ik depressief wakker,

ditmaal kom ik bij mijn vader terecht

aldoor heb ik geroepen mijn zusters hebben

bij hem het leeuwendeel gedaan

is dat wel waar

ja, de laatste zeer zware loodjes hebben zij

met hem afgelegd (met hulp van anderen)

maar van dag één was ik er bij betrokken

elf maanden nu geleden dat ik het huis van mijn ouders

binnenkwam

waar ze ogenschijnlijk gewoon samen aan tafel zaten

( wel was mijn vader al ruim een week benauwd en wou

hij een paar dagen eerder niet met mijn zuster mee boodschappen doen een teken aan de wand voor de controlefreak)

mijn vader zegt morgen bel ik de dokter en vraag om euthanasie

ik ga achter mijn moeder staan en houd haar vast

Ja, zegt mijn vader doe dat maar

dat was de laatste echte communicatie met hem

ook al voelde ik dat ik geen stap

in zijn richting moest zetten

het zou nog vier weken duren

naadloos ben ik na zijn crematie overgestapt

op de zorg voor mijn moeder

haar herbelevingen heftig

 

Mijn eerste zware depressie in mijn leven zo’n

zes weken geleden toen bij een interview de vrouw

ruim zes decennia in een paar woorden

een verwoest leven ving

naar verhouding trok het nog vrij snel bij

de laatste tijd eenzamer dan ooit afgesloten

gisteren sprak ik mijn psychiater en vriend

en zeg opnieuw depressief hij zegt de impact van

het leven achter je begint tot je door te dringen

maar nee het is de “toekomst” die mij nu mijn stem

afneemt

nog even terug naar de dood van mijn vader en eenzaamheid

met zijn allen mijn moeder mijn zusters hun Nederlandse kleinzoons

aan één kant van het bed ik met de huisarts aan de andere

de enige met wie ik wat gesproken heb

en die zin van mijn moeder voor eeuwig in mijn ziel gegrift

na 71 jaar huwelijk ik weet niet of hij van me gehouden heeft

men verspreidde zich door de kamer en toen was ik al bij haar

depressief door lijf en geest geen toekomst

hoe lang is de weg nog?

 

Aldoor noemde ik de de hulpen rijkdom zelfs dat neem ik

niet meer waar en hun complimentjes obligaat.