Vaarwel BLACK BEAUTY!

Ooit kocht ik je toen ik een PGB kreeg, niet meer afhankelijk van mijn ouders en het was een opening naar de wereld.

Gisteren belde ik je om te vragen of je hier wat aan had, eventueel voor je verdediging, niet in staat tot telefoneren.
Het zijn mijn woorden, maar toch, zinnig lijkt me, ik ga je missen na je promotie, het enige venster op de wereld blijft nog mijn pc. Ook al val ik daar regelmatig mee om.

“DOODSWENS”. Een doodswens, is geen gebrek aan levenslust, maar een te zware levenslast!

Lieve …, niet in staat, meermalen dit te schrijven en jij moet dit toch echt wel weten.
We praten er volgende week over!

Was het maar verdriet, maar dat zet niet door, zoals je onder leest! Met verdriet kan ik “leven”.
Ik had een kind alter, dat was “het zingkindje” dat zong angst pijn en verdriet weg.
… was er. En ik dacht IK MOET BIJ mijn emoties blijven en vroeg haar dus de kamer uit te gaan. Sommige dingen moet je alleen verstouwen.
Maar de Manja hersenen en emoties, die doen wat ze doen. Ik kwam ouderwets bij mijn zingkindje terecht, maar zelfs dat zette niet door! Het enige, dat gebeurde was, dat liedje, wat dan nooit meer uit mijn kop gaat.
Een al wat oudere “smartlap” ik weet niet of je hem kent! “laat me alleen met al mijn verdriet” !
En ook staat de mail aan de hulp vanmorgen er bij.
…. vroeg en ik kan altijd slecht met vragen omgaan, toen het zich vertaalde in angst.
Wat voel je anders dan anders? O ..: geen vragen!
Inmiddels is ze ruim een half uur weg en de angsten, hebben een naam “verlatingsangst” ook al is het maar materie en de “claustrofobie voor mijn bestaan”. Een nog kleinere wereld.
En geen ontsnapping mogelijk.
Kon ik maar huilen, net als Paula “zonder tranen huilt mijn lichaam”. Geen tranen, maar een heel schorre en pijnlijke keel. Maar zelfs, dat had mijn moeder niet.
Ik noemde hem altijd mijn “black beauty”!
Graag wil ik even horen, dat je op de hoogte bent! Ook al praten we volgende week vrijdag!
Doe verder wat je hart je in geeft of je tijd.
Liefs Manja
Jaren en jaren ingesteld op een psychisch drama na de dood van mijn ouders ( al eerder in gang gezet, maar hier had ik echt niet op gerekend!) Mijn lijf! Wat wou ik, toen ik de knoop doorhakte? Een stuk gaan lopen, maar dat kan niet! Als dat kon, was ik ook niet aangelopen tegen een auto, die ik niet meer gebruiken kan en dan als ik hem 1x p 3 maanden starten wil het niet doet. En dan met een auto van iemand anders weg moet.
Manja

Nu is mijn enige venster de pc ( met kuren).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.