LIJDEN IS LIJDEN!

Lijden is lijden, mijn huisarts vroeg me, wat zwaarder weegt, mijn psychisch lijden of mijn fysieke. Dat kan ik niet zeggen en het is een samenspel ( voor de wet allang gelijk getrokken, maar de artsen gaan er toch anders mee om).
Maar wat erger is, als ik gek van de pijn ben (ooit schreef ik één trauma, vele vertakkingen) dat geldt ook voor de neuralgieën 27 jaar geleden begonnen met alleen een trigeminus, nu door mijn hele lichaam, ja een zenuwstelsel heeft vele vertakkingen en dat is dan nog alleen de zenuwbanen en dat is dan een uitlichting van een paar klachten, (mensen hebben voor minder wel gekregen! Morgen plaats ik dus de tekst van mij die staat in de dissertatie van de huis- en s.c.e.n. arts Marianne K. Dees.) Promoveren op zo’n onderwerp en schrikken van mijn tekst, snapt u? Nou dan doet u meer dan ik!
http://www.umcn.nl/Research/Scienceagenda/Pages/PromotieDees.aspx
Of als ik krankzinnig word van angst, zonder één moment in mijn leven psychotisch te zijn geweest.
Ik heb allang een euthanasiewens, maar de laatste tijd acuut, toch graag uitstel als het zou kunnen tot de film is vertoond. Erkenning voor leven en werk, maar als 5 minuten al een eeuwigheid zijn, hoe houd ik dan vol tot november, als ze iets palliatiefs kunnen bedenken voor angst en pijn, lopen zou ook nog fijn zijn, maar geen vereiste. Ogen en oren, die het doen zou ook leuk zijn.
Waarom kan ik het nou niet toch 10 maanden vol houden, als ik al 66 rampjaren achter me heb. Nou dit bericht voor de volgende s.c.e.n. arts. Iemand, die zoveel en zolang heeft moeten incasseren, als die weet dat daar binnen een jaar erkenning voorkomt en niet meer uithoudt daarop te wachten, is verdere onderbouwing dan nog nodig.
Ja en typen doet ook pijn, maar niets doen maakt angstiger.
En dit qua kwalen allen het neurologische stelsel, ik begin niet eens meer aan de rest.
Waarom heb ik in godsnaam nog moeite met vergankelijkheid?
God wie wat is dat?
And in spite of all the fysicly suffering. I stay “mental”.
Who is insane?????
Ik sprak de psychiater of ik eenzaam was, ja dat kan je wel zeggen!!!! Ook al is er zorg ( niet voldoende en een lieve neef). Huilen nu en dat is de beste emotie, die ik ken!
En desalniettemin gaat ook de worsteling met de vergankelijkheid gewoon door!

Advertenties