Zo de tocht der tochten!

Goeiendag zeg, wat heb ik hard gewerkt en nu heb ik het niet over schrijven.
ik heb GELOPEN, nou ja dat is geen lopen, maar toch. De conntainer stond om de hoek van de straat ( niet OP DE HOEK VAN DE STRAAT, daar stond een NSB-er!) De hulp had hen daar neer gezet, ik kan dat allang niet meer. Ik kwam nog wat frutseltjes tegen en aangezien mijn naam MANJA luidt, moest ik dat weg brengen! EEN TOPPRESTATIE. Telefoon in jaszak. Klein zakje vuilnis op mijn nek en twee 19e eeuwse wandelstokken van twee overgrootvaders. Heel wijdbeens (moet er “charmant” hebben uitgezien!) Een schildpad zou het sneller doen! Zwieberend en zwaaiend, gekken werk, maar desalniettemin apetrost. Maar Ja, dat zat zakje moest gelEegd, ik had het thuis zittend omgehangen. Ik moest dus één stok loslaten en jawel, die flikkerde dus OM , rotzooi weggegooid, leunend tegen de container en tja, ik moest toch terug, maar hoe raap je zonder te vallen een wandelstok op, hoe het verder ging…
Ik zit hier en ben apetrots!

Advertenties