Croisade van een Croiset.

CROISADE VAN EEN CROISET en nu bedoel ik niet de titel van mij boek met die naam, maar dit! (het had er trouwens best in gekund, maar toen nog niet zover). En ik wou en zou “zelf” een kaart posten. Dat zelf bestond wel in de rolstoel naar de brievenbus, maar mezelf omhoog gehesen en persoonlijk in de gleuf laten glijden. Dit zijn mijn kruistochten! Dat ik even gelukkig zou zijn met een rolstoel een kaart posten!!! Aan schaamte voorbij.
Een paar jaar geleden, één van mijn oudhulpen een doodgeboren baby. Ik had een tekst geschreven. Ik liep nog wat, maar die brievenbus wel heel ver. Een hulp zei: Miranda merkt toch niet, wie dat gepost heeft! Ik antwoordde misschien ook wel, maar later, maar als zij daar doorheen moest, is mijn kruistocht, ZELF DIE KAART TE POSTEN! Dat is het minste, dat ik kan doen!!!
Met een rolstoel een hele onderneming, naar de brievenbus het was heel hard werken en ik heb me om hoog gehesen, om hem persoonlijk en de gleuf te laten zaken!
Het was een barre tocht, nu ook, maar ik WAS TROTS EN GELUKKIG! Ik bedoel vandaag! Ik begrijp nog steeds niet hoe ik aan dat odium van niet vechten ben gekomen enz.
Mijn leven is zonder theater een tragedie eindigend in Hamartia. Maar behalve de ellende. Wil en zal ik altijd mijn succesjes blijven melden. Alhoewel ik huilend van uitputting thuis kwam en ik werd veel langer al beroerd in die rolstoel. Hij trilt zo op de straatstenen, dat ik er zowel beroerd van in mijn hoofd word, als hartritme stoornissen van krijg!
Nu toch zenuwpijn en bang, desalniettemin…
Ik ontdek, dat ik ondanks het blijvend gemis, steeds meer een eigen persoonlijkheid ontwikkel!
Ik had bij thuiskomst voor het eerst sinds lang muziek aan en ik luisterde wel degelijk, maar sprak ook tegen mijn hulp. Voelde me schuldig en toen wat een onzin. Regels uit het ouderlijk huis, later verder!!! Over de muziek voor het eerst in lang geen treurmuziek. De film had ik mijn ouders niet aan kunnen doen, alhoewel er geen nieuws in staat, ja de kind alters?
Over psychiatrie en daar “muziek” opgenomen in het Sinaïcentrum. Heb ik het niet over de jaren zestig, maar tachtig “arbeidstherapie” ,’s morgens drie uur ’s middags twee uur. Altijd stond de mij krankzinnig makende herrie van Radio 3. Na heel veel strijd, voor elkaar ’s middags radio 4 , opeens niet meer. Mijn vraag waarom, er was iemand, die er verdrietig van werd. Wat is er mis met verdriet? Waren ze zo begaan met de mensen? Welnee, ook toen isoleercellen. Mijn geluidsoverlast niet van belang, maar verdriet…
Te moe, zit ik hier te hard te werken, dom meer dan genoeg gedaan vandaag. Terug naar mijn kind alters. Mijn ouders en zusters op de hoogte van mijn speelgoed. Bespreekbaar? Nee, ik ben geheimen en sjoemelen zo moe. De drie gezusters, ergens in 2011 of 12 nog bij elkaar, in het huis van ouders/of inmiddels moeder. Mijn ene zus behalve conservatorium, ook muziektherapie. Niet door mij, maar er wordt gevraagd, wat ze daarmee deed. Nou groepstherapie met… BRRRRRRRRRR groepen, zeg ik, bijval van de ander.
Mijn zus gaat door, ja maar bij autisten met regressie, niet omdat ik zo nodig het gesprek naar me toe wou trekken, maar van dat geheim af.. Ik wil iets zeggen over mijn regressie; Ach Manja; je weet niet waar je het over hebt. Ik heb het maar weer gelaten! Op een ander moment, eerder probeerde ik iets te zeggen daarover, ook niet uitluisteren. Dan ben je schizofreen. Zo vaak verdriet over de zo weinige familie, die over is.
Maar ook beter weinig open en echt, dan veel en doen als of. TROTS IN EEN ROLSTOEL, HOE KON DAT in “ons” milieu. Alhoewel tijdens het ziekbed van mijn moeder ook daar de meningen over verdeeld waren. EN MIJN MOEDER WILDE NIET. Ik had het ook niet van mezelf kunnen bevroeden. Ja, als middel om ergens te komen boekpresentatie. restaurants nog met de familie, om er nog uit te staan en wel naar de wc gaan, dat was toch idioot of lopen tot ingang, maar zittend een hoofdsteun en dan soms ogen dicht me afsluitend. Ach Manja, dicht dat hoofdstuk: je maakt nu je “eigen” keuzes!!
Regressie en PI, ik wist het zelf ook nog niet, later nog zonder diagnose noemde ik tegen een vriendin “mijn kleine kindertjes gevoel” Sloom en moe in een hoekje twee verplegers komen op me af en sleuren me mee. Je hebt pillen genomen, nee echt niet… Maagspoeling NEEEEEEEEEEEEE Gevochten als een leeuw, wat een derde toegevoegde zuster ( totaal uit mijn sloomheid gerukt) toch deed opperen, heeft ze wel wat geslikt. Niet een slangetje maar een tuinslang!! Een orale VERKRACHTING, kijk dat is de zorg. Gisteren twee keer letterlijk op mijn achterhoofd gevallen. Very scary, maar ik wou naar bed en was stomdronken achter de pc. MAAR THUIS EN DAAR BLIJF IK TOT IK ER DOOD BIJ NEERVAL, MOET DIT PUBLIEKELIJK? Ach, waarom zou de waarheid ( die altijd subjectief blijft) niet aan de kaak gesteld mogen worden en nu echt plat, voor het weer een valpartij wordt!!!

Advertenties