EEN MONOLOOG. ( gedicteerd zelf behoorlijk schrijven gaat niet meer, spreken vaak moeizaam!

EEN MONOLOOG
Het bleek weer niet te kunnen, oplossen in de eeuwige voelende nacht, waaraan geen einde lijkt te komen (dat is dus dubbel, of een benadrukking) en die steeds zwaarder valt.
Bijzondere dingen zoals de toestemming van Yad VaShem voor het gebruik van hun Yom HaShoa poster voor mijn boek “OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT”, misschien wel de titel van mijn eerder verschenen boek CROISADE VAN EEN CROISET”
Mijn vaders woorden, “het leven is niet goed, maar heeft zijn goede momenten”, ik heb ze niet gekend als al in fracties van een seconde of in de warmte, die in verdriet kan schuilen. Mijn gedicht.
SPECTRUM

het geluk
ligt
ver achter mijn horizon

wat is geluk
de balans vinden
in verdriet en blijdschap

misschien is
een regenboog
al geluk

regen en zon tegelijk

Mijn gevoel van wel joods te zijn steeds sterker. Gelovig word ik niet, een zionist ook niet. Ik wil nog steeds geen deel uitmaken van een groep, maar de dood van mijn ouders, heeft wel ruimte gemaakt voor een gevoel, dat ik gehoorzaam en onbewust van mijn moeder had overgenomen, ik ben geen jood, jawel en hoe. Een taboe is weggevallen, (voor Marjolijn bleek, dat er niet te zijn). Maar het is een noodlot. Kan een neger zeggen, ik ben geen neger, vanwege zijn discriminatie? Nee.
Ja, boven alles ik ben een mens.

Marlène Dietrichs uitspraak ‘MIJN GOD, ER BESTAAT GEEN GOD OF HIJ ZOU MESJOGGE MOETEN ZIJN’
Tevje ging in “gesprek” met god.

multatuli – ik heb veel geleden

Ik zie een dierbare op de graf van haar zoontje staan, ze sloeg haar handen en blik ten hemel, op dat moment brak de zon door!
Zoals verwoord in de speech van mijn moeder “vergankelijkheid is iets wat het moeilijkst te verteren valt, tenminste zo vergaat het mij”.
Ik mocht mijn ouders niet (of wel?), we hadden dezelfde levensopvatting,
mogen dus niet, maar wel houden van en diep respect, bij mijn moeder heeft dat lang geduurd, mijn gebrek aan inzicht.
Geen dankbaarheid. Ik haadt van jullie. Niet specifiek van mij alleen, absolute uniciteit bestaat niet, ook weer wel geen twee dezelfde mensen, maar wel stukjes van verschillende, die elkaar overlappen.
Nu spreek ik toch over vrij ver in mijn volwassenheid.
Als ik aan mijn ouders in echt vroeger denk, zie ik ze niet zo zeer voor (me dat zijn alleen foto’s) als wel situaties en dan heb ik wel de bijbehorend beelden van de locaties, zie daar mezelf, ook mijn kleding.
De denker, geen beeldje van Rodin. Taal is zo gezegd, echt mijn ding. Paulien Cornelissen.

So far away
But still under my skin

In my presence
But so far away

The relativity of distance

Allemaal geen nieuwe teksten, maar een compositie.

De slapeloosheid heeft weer genadeloos toegeslagen.

EINDIGEND MET WEER EEN OUDE ZIN

laten we maar niet meer praten
omdat geen enkele zin meer zin heeft

MIJN KRUISTOCHT IS VOLTOOID

LAAT LATER DE FILM VOOR ZICH SPREKEN

HET GROTE SILENTIUM

FROM A HIDDEN PLACE!

Advertenties