Euthanasie bestaat dus wel niet alleen maar AUthanasie. Boekje AGONIE

Dit is exact Manja’s gedachtengoed. Menigeen zal het ontzettend vinden, maandagavond een documentaire over een jonge vrouw die Euthanasie KRIJGT VOOR HAAR 26E VERJAARDAG. GEBOREN MET EEN GENETISCH BEPAALDE DODELIJKE ZIEKTE, ZE IS MOG NIET ZIEK, MAAR ZE WORDT EN HET IS GEHONOREERD! TRIEST, MAAR TEVENS FANTASTISCH, DIT IS NU ECHT EUTHANASIE! DAG LIEVE MANJA
Puck
De documentaire was maandag j.l. maar teon lag ik plat met mijn ogen dicht, in mijn dagen durende draaikolk.
En waarom ik het niet krijg, ik heb niet een diagnose, maar 20 kwalen, een reden te meer zou je zeggen, maar nee een scen. arts moet, EEN duidelijk ETIKET, dat is de etiquette!

Advertenties

Leven we in India? Een kastesysteem! Manja Croiset

Dictaat van Manja:
In verband met mijn hevige duizeligheid /evenwichtsstoornissen, kan ik alleen recht voor me kijken. Dit brengt me, associatief als ik ben, bij de twee uitspraken : “Mens, kijk voor je!” En “hep ik iets van je an?”

Ondanks dat ik het heel graag ver had geschopt met studeren. Had ik laatst een discussie met de assistente van mijn huisarts (en dat geldt niet alleen in deze situatie). De huisarts neemt op met Dokter …, de assistentes alleen met hun voornaam – los van dat ik een moeilijke patiënt ben – heb ik het niet alleen over mijn ziektes, maar sprak mijn verontwaardiging uit over deze misplaatste etikettering (in mijn ogen een soort van kastesysteem) soms zijn de assistentes ouder dan de arts, maar dat staat er verder los van, de één kan niet zonder de ander. Het is een radarwerk. Pas na voorstellen tutoyeer ik.
Een ander voorbeeld al vele decennia geleden, mijn vader technisch adjunct directeur van een krant. Op een dag een stuk van de redactie, alle namen van de journalisten stonden daarin en de kop luidde WIJ MAKEN DE KRANT! Nog geen digitaal tijdperk en de zetterij en de drukkerij gingen plat. Mijn vader heeft hemel en aarde moeten bewegen om die dag de krant te laten verschijnen. Ik werkzaam op de administratie en mijn chef komt naar me toe en zegt: “Manja, wij schrijven toch ook zo samen stukjes? Maar hoe neemt de redactie even ons werk over?” Zo kan ik doorgaan, maar ik denk dat ik mijn punt gemaakt heb.
Niet te geloven. Ik moet uit handen geven. Ik ben altijd een slechte typiste geweest, maar het lukt na te lezen. Kastensysteem. ik heb het goddomme niet over IKEA!

EEN MONOLOOG. ( gedicteerd zelf behoorlijk schrijven gaat niet meer, spreken vaak moeizaam!

EEN MONOLOOG
Het bleek weer niet te kunnen, oplossen in de eeuwige voelende nacht, waaraan geen einde lijkt te komen (dat is dus dubbel, of een benadrukking) en die steeds zwaarder valt.
Bijzondere dingen zoals de toestemming van Yad VaShem voor het gebruik van hun Yom HaShoa poster voor mijn boek “OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT”, misschien wel de titel van mijn eerder verschenen boek CROISADE VAN EEN CROISET”
Mijn vaders woorden, “het leven is niet goed, maar heeft zijn goede momenten”, ik heb ze niet gekend als al in fracties van een seconde of in de warmte, die in verdriet kan schuilen. Mijn gedicht.
SPECTRUM

het geluk
ligt
ver achter mijn horizon

wat is geluk
de balans vinden
in verdriet en blijdschap

misschien is
een regenboog
al geluk

regen en zon tegelijk

Mijn gevoel van wel joods te zijn steeds sterker. Gelovig word ik niet, een zionist ook niet. Ik wil nog steeds geen deel uitmaken van een groep, maar de dood van mijn ouders, heeft wel ruimte gemaakt voor een gevoel, dat ik gehoorzaam en onbewust van mijn moeder had overgenomen, ik ben geen jood, jawel en hoe. Een taboe is weggevallen, (voor Marjolijn bleek, dat er niet te zijn). Maar het is een noodlot. Kan een neger zeggen, ik ben geen neger, vanwege zijn discriminatie? Nee.
Ja, boven alles ik ben een mens.

Marlène Dietrichs uitspraak ‘MIJN GOD, ER BESTAAT GEEN GOD OF HIJ ZOU MESJOGGE MOETEN ZIJN’
Tevje ging in “gesprek” met god.

multatuli – ik heb veel geleden

Ik zie een dierbare op de graf van haar zoontje staan, ze sloeg haar handen en blik ten hemel, op dat moment brak de zon door!
Zoals verwoord in de speech van mijn moeder “vergankelijkheid is iets wat het moeilijkst te verteren valt, tenminste zo vergaat het mij”.
Ik mocht mijn ouders niet (of wel?), we hadden dezelfde levensopvatting,
mogen dus niet, maar wel houden van en diep respect, bij mijn moeder heeft dat lang geduurd, mijn gebrek aan inzicht.
Geen dankbaarheid. Ik haadt van jullie. Niet specifiek van mij alleen, absolute uniciteit bestaat niet, ook weer wel geen twee dezelfde mensen, maar wel stukjes van verschillende, die elkaar overlappen.
Nu spreek ik toch over vrij ver in mijn volwassenheid.
Als ik aan mijn ouders in echt vroeger denk, zie ik ze niet zo zeer voor (me dat zijn alleen foto’s) als wel situaties en dan heb ik wel de bijbehorend beelden van de locaties, zie daar mezelf, ook mijn kleding.
De denker, geen beeldje van Rodin. Taal is zo gezegd, echt mijn ding. Paulien Cornelissen.

So far away
But still under my skin

In my presence
But so far away

The relativity of distance

Allemaal geen nieuwe teksten, maar een compositie.

De slapeloosheid heeft weer genadeloos toegeslagen.

EINDIGEND MET WEER EEN OUDE ZIN

laten we maar niet meer praten
omdat geen enkele zin meer zin heeft

MIJN KRUISTOCHT IS VOLTOOID

LAAT LATER DE FILM VOOR ZICH SPREKEN

HET GROTE SILENTIUM

FROM A HIDDEN PLACE!

Croisade van een Croiset.

CROISADE VAN EEN CROISET en nu bedoel ik niet de titel van mij boek met die naam, maar dit! (het had er trouwens best in gekund, maar toen nog niet zover). En ik wou en zou “zelf” een kaart posten. Dat zelf bestond wel in de rolstoel naar de brievenbus, maar mezelf omhoog gehesen en persoonlijk in de gleuf laten glijden. Dit zijn mijn kruistochten! Dat ik even gelukkig zou zijn met een rolstoel een kaart posten!!! Aan schaamte voorbij.
Een paar jaar geleden, één van mijn oudhulpen een doodgeboren baby. Ik had een tekst geschreven. Ik liep nog wat, maar die brievenbus wel heel ver. Een hulp zei: Miranda merkt toch niet, wie dat gepost heeft! Ik antwoordde misschien ook wel, maar later, maar als zij daar doorheen moest, is mijn kruistocht, ZELF DIE KAART TE POSTEN! Dat is het minste, dat ik kan doen!!!
Met een rolstoel een hele onderneming, naar de brievenbus het was heel hard werken en ik heb me om hoog gehesen, om hem persoonlijk en de gleuf te laten zaken!
Het was een barre tocht, nu ook, maar ik WAS TROTS EN GELUKKIG! Ik bedoel vandaag! Ik begrijp nog steeds niet hoe ik aan dat odium van niet vechten ben gekomen enz.
Mijn leven is zonder theater een tragedie eindigend in Hamartia. Maar behalve de ellende. Wil en zal ik altijd mijn succesjes blijven melden. Alhoewel ik huilend van uitputting thuis kwam en ik werd veel langer al beroerd in die rolstoel. Hij trilt zo op de straatstenen, dat ik er zowel beroerd van in mijn hoofd word, als hartritme stoornissen van krijg!
Nu toch zenuwpijn en bang, desalniettemin…
Ik ontdek, dat ik ondanks het blijvend gemis, steeds meer een eigen persoonlijkheid ontwikkel!
Ik had bij thuiskomst voor het eerst sinds lang muziek aan en ik luisterde wel degelijk, maar sprak ook tegen mijn hulp. Voelde me schuldig en toen wat een onzin. Regels uit het ouderlijk huis, later verder!!! Over de muziek voor het eerst in lang geen treurmuziek. De film had ik mijn ouders niet aan kunnen doen, alhoewel er geen nieuws in staat, ja de kind alters?
Over psychiatrie en daar “muziek” opgenomen in het Sinaïcentrum. Heb ik het niet over de jaren zestig, maar tachtig “arbeidstherapie” ,’s morgens drie uur ’s middags twee uur. Altijd stond de mij krankzinnig makende herrie van Radio 3. Na heel veel strijd, voor elkaar ’s middags radio 4 , opeens niet meer. Mijn vraag waarom, er was iemand, die er verdrietig van werd. Wat is er mis met verdriet? Waren ze zo begaan met de mensen? Welnee, ook toen isoleercellen. Mijn geluidsoverlast niet van belang, maar verdriet…
Te moe, zit ik hier te hard te werken, dom meer dan genoeg gedaan vandaag. Terug naar mijn kind alters. Mijn ouders en zusters op de hoogte van mijn speelgoed. Bespreekbaar? Nee, ik ben geheimen en sjoemelen zo moe. De drie gezusters, ergens in 2011 of 12 nog bij elkaar, in het huis van ouders/of inmiddels moeder. Mijn ene zus behalve conservatorium, ook muziektherapie. Niet door mij, maar er wordt gevraagd, wat ze daarmee deed. Nou groepstherapie met… BRRRRRRRRRR groepen, zeg ik, bijval van de ander.
Mijn zus gaat door, ja maar bij autisten met regressie, niet omdat ik zo nodig het gesprek naar me toe wou trekken, maar van dat geheim af.. Ik wil iets zeggen over mijn regressie; Ach Manja; je weet niet waar je het over hebt. Ik heb het maar weer gelaten! Op een ander moment, eerder probeerde ik iets te zeggen daarover, ook niet uitluisteren. Dan ben je schizofreen. Zo vaak verdriet over de zo weinige familie, die over is.
Maar ook beter weinig open en echt, dan veel en doen als of. TROTS IN EEN ROLSTOEL, HOE KON DAT in “ons” milieu. Alhoewel tijdens het ziekbed van mijn moeder ook daar de meningen over verdeeld waren. EN MIJN MOEDER WILDE NIET. Ik had het ook niet van mezelf kunnen bevroeden. Ja, als middel om ergens te komen boekpresentatie. restaurants nog met de familie, om er nog uit te staan en wel naar de wc gaan, dat was toch idioot of lopen tot ingang, maar zittend een hoofdsteun en dan soms ogen dicht me afsluitend. Ach Manja, dicht dat hoofdstuk: je maakt nu je “eigen” keuzes!!
Regressie en PI, ik wist het zelf ook nog niet, later nog zonder diagnose noemde ik tegen een vriendin “mijn kleine kindertjes gevoel” Sloom en moe in een hoekje twee verplegers komen op me af en sleuren me mee. Je hebt pillen genomen, nee echt niet… Maagspoeling NEEEEEEEEEEEEE Gevochten als een leeuw, wat een derde toegevoegde zuster ( totaal uit mijn sloomheid gerukt) toch deed opperen, heeft ze wel wat geslikt. Niet een slangetje maar een tuinslang!! Een orale VERKRACHTING, kijk dat is de zorg. Gisteren twee keer letterlijk op mijn achterhoofd gevallen. Very scary, maar ik wou naar bed en was stomdronken achter de pc. MAAR THUIS EN DAAR BLIJF IK TOT IK ER DOOD BIJ NEERVAL, MOET DIT PUBLIEKELIJK? Ach, waarom zou de waarheid ( die altijd subjectief blijft) niet aan de kaak gesteld mogen worden en nu echt plat, voor het weer een valpartij wordt!!!