Het verslag van een dag en tevens niet in woorden te vatten!

Daarom begin met een tekst uit 1999

ONDEFINIEERBAAR

14 juni 1999

gedachten

zo snel

niet in woorden

te vatten

emoties

komen

te laat

Nu al grens overschrijdend bezig dus plat voor zo lang ik die rust heb.

Ik had drie nachten niet geslapen zoals eerder vermeld en ga “vroeg” naar bed , paniek dreef me eruit.
Te lang gaan werken. na tweeeën naar bed, een slaapje, droom over mijn moeder, depressief/wanhopig/gedemotiveerd wakker wordend. Wat mails beantwoord, kaakpijn. Terug naar bed, nog een slaapje. gek van angst wakker worden en een zo dik gezicht, dat mijn linkeroor half dicht zat, dat is toch nagenoeg blind, maar toch een stijf gezicht verward angstig, de hulp komt. laat me maar behalve wat thee en vraag een boek te corrigeren, een niet emotionele, maar fysieke onrust overvalt, weet niet wat te doen. Iets slikken, maar deze arts in opleiding, die invalt tussen twee coschappen: zegt wacht nog even. Ik vraag , dat zegt al veel, komt vaker voor de laatste tijd. Ja; dat wil ik ook nooit zo vroeg. Ik doe chaotisch dingen, maar toch systemisch, weer nieuwe dingen, fysiek en emotioneel. Ik besluit toch iets kalmerends voor het fysieke deel. Die komt er, maar geeft juist ruimte voor deels onbekende emotionele sensaties, dat onbekend gold ook voor fysiek. Even gaat het mis tussen mij en mijn hulp, maar daar komen we weer uit.
De gekste gek? De normaalste gek. De gekste normale? Zoveel geleerd en nog
Een nichtje vraagt nog op mijn verjaardag ( ze is psycholoog), heb je niets aan alles wat je geleerd hebt? Kort wel, maar nu al niet meer.
Altijd weet je de impact zonder dat je er van bewust bent al eerder. De film over mijn leven is af. Een telefoongesprek een week geleden met een psychiater. die me al 23 jaar kent. Ik zeg, de film 20 films, niets zal kunnen vastleggen, wat er allemaal is… lichaam en geest blijven onvoorspelbaar en ongrijpbaar.
Ik viel over de woorden geestesziek in de film van mijn zuster. Ik zeg tegen de arts , ondanks mijn groei en eloquentia, die ontwikkeld heb. Heeft geen mens een idee, wat er werkelijk nog allemaal onder schuilgaat. Het topje van de ijsberg. Wist je dat, vraag ik hem1 Hij kijkt er niet van op, ik bedank hem er voor. En toen toch nog geen idee van deze dag. Hoe kan het dat je het wel ziet aankomen????
Maar hoe versla ik vandaag, dat kan niet. De verwardheid en de helderheid tegelijkertijd.
De onhandigheid en het precisiewerk… Hoe kan een buitenstaander weten, ik al niet.
Ik mail iemand het een en ander en onderteken met…
Het IDIOOTSYNCRASIETJE.
Gaat rusten nu wel lukken???Het is zo nodig!!!

Advertenties