EEN VOORSCHOT OP IN MEMORIAM MANJA CROISET


Een voorschot op in memoriam Manja Croiset.

IN MEMORIAM WIL HABERS

Het was 1966, het neusje van de zalm, psychotherapeutisch Centrum Veluweland.
Ik was 19 of al 20, niet van belang, maar ik wist het al voordat het gebeurd was. (Ik had er al tweeëneenhalf jaar psychiatrische inrichting opzitten.) Er was een beeldschone vrouw geen hard, maar lief gezicht en een zacht en warm karakter.
“Hoeveel kleiner de wereld nog was”. Voor haar opname vielen de nachten haar al zwaar en lag ze uren s’ nachts met de plaatselijke politie te bellen, dit vertelde ze in een groepssessie.
Ze verzorgde de bloemen (toen nog alleen een villa, nu een heel complex) en mocht als enige in de privé tuin van dokter Arendsen Heijn komen. De ene zelfmoordpoging na de andere. Zowel Jan Foudraine, haar behandelaar, als dokter G.W. Arendsen Heijn zagen haar wegglijden. Ongebruikelijk zijn ze samen met haar gesprekken aangegaan. En dan, dàn is ze vermist.’
In de PI werd je verre van de zelfmoorden gehouden, DOOD gezwegen
Het was een kleine elitaire gemeenschap, iedereen zat bij elkaar de hele nacht. In de loop van de volgende dag, komt Jan Foudraine doodzenuwachtig binnen. Ze is gevonden. Met pillen zich verdronken.
47 jaar terug in de tijd. Hoe ik daar kom, ze was zo lief, zo zacht, zo’n groot hart en ze was al een poos extreem onaangenaam.

En nu lig ik hier minstens zo bitter en vals. De middelen heb ik niet, misschien wel genoeg om de zwemreflex te onderdrukken (namelijk bij de eerste slok water, die je binnen krijgt ga je automatisch vechten.) Maar lopen kan ik niet meer. Een verloren strijd…

Euthanasie heet goed geregeld in Nederland. Hoe tergend langzaam zullen mijn krachten afnemen en kom ik uiteindelijk te overlijden?

Sorry, Wil geen in memoriam van jou. Een stukje over mijn verwoeste leven. 67 jaar, bitter en dat wou ik niet worden.

Eén neef, verder betaalde hulp. PGB gevechten met CIZ en WMO. Overgeleverd aan.
BEDELARES, DIE IK NIET WIL ZIJN.

Hoe lang nog! Nee: zegt mijn huisarts, de ander tot overlast zijn, is geen reden voor euthanasie, alsof ik dat niet weet. Maar hoe voelt het voor mij???

NOBODY KNOWS THE TROUBLES I HAVE SEEN en ook Jezus niet.

Geen 100 boeken, noch de film zullen mijn leven kunnen weergeven. Als ze er nog komen, wat ik niet meer geloof. Maar zelfs dan, krijg ik er geen gezondheid voor terug.

Ook al weer zo’n 20 jaar geleden een vriendin met kanker. Bij haar op bezoek, terwijl er thuiszorg is. Ze tracht zich overeind te hijsen en valt en nogmaals.
Zachtjes zeg ik tegen de hulp : “ Moet je haar niet helpen?” Nee zegt zij: ze wil dat zelf. (ze is in het ziekenhuis overleden op EEN ZAAL! Dat gaat mij niet gebeuren! Nou, dat hoop ik.) De GROTE ZAAL Jacoba vander Velde, vorig was het er opeens weer, ik stikte er al in als puber. ( een salamanderpocket, de duurste de prisma 1.25 in guldens, dan bruine beertjes 1.50 en de dure salamanders 1.75 – Querido, ja de Elsevier nog duurder, van mijn beetje zakgeld, kocht ik “tranen over Johannesburg voor de verjaardag van mijn vader- nu is het bij mij) Ik begreep dat toen nog niet. Nu doe ik hetzelfde.
Dit stukje uit mijn hoofd, maar niet van mijn hand, namelijk gedicteerd aan een PGB- verzorgster (hetgeen helemaal niet mag, dit is LUXE! Als ze het lezen, kan ik het er zomaar door verliezen.) LUXE? Al weken suïcidaal, maar geen mogelijkheden. Is dit opnieuw een ultieme vorm van sublimatie.

Ik was nooit jaloers, kon de zon in het water zien schijnen. Geen enkele reden om jaloers te zijn op Wil Habers, maar was ik maar dood geweest op haar leeftijd en liefst nog veel jonger.

STRUGGLE FOR LIFE

life full of fear
is a bad life

life full of sadness
is also a bad life

life full of pain
is a horrible life

life full of hatred
is what creates a bad life

but an empty life
is no life at all
and as long as you wish that
other people have a fulfilled
life
you still have a heart
and that’s life

De bundel OUT OF THE CAVES FROM MY SOUL. 2007

Bitter en haat is niet exact hetzelfde, maar toch

DISSONANTE SYMFONIE. Mijn eerste uitgave, verschenen op 5 juli 2006 mijn zestigste verjaardag. Bestaande uit 4 bundels, de eerste geschreven in 1968, EEN LITANIE, toen liet ik dat nog niemand lezen, de volgende pas in 1999 en in (“bloemlezing of rouwkrans” © manja croiset WIE IS DIE VROUW IN DE SPIEGEL) 2012

HULPVERLENING

je bent bang
maar in plaats van je vast te houden
geven ze je een pil

je bent eenzaam
maar in plaats van je vast te houden
geven ze je een pil

je bent verdrietig
maar in plaats van je vast te houden
geven ze je een pil

je bent wanhopig
maar in plaats van je vast te houden
geven ze je een pil

je bent van dit alles
depressief geworden
ze geven je een pil
in plaats van je vast te houden

je weigert de pil
en begint de strijd
tegen je verslaving
terwijl niemand je vasthoudt

En nu, ik slik bakken vol meer dan ooit in mijn leven. “VRIJWILLIG”!
Om dan toch op zijn minst hier thuis te kunnen blijven, geen Jiddische overdrijving,
geen theater, letterlijk elke seconde is er één teveel en dit stukje, heeft een deel van de dag “DOOD” geslagen.

EEN IN MEMORIAM Wil Habers? NEE, EEN MEGA INCULPATIE over mijn “leven”.

Het stukje af, paniek slaat toe, over twintig minuten, gaat de lieve vrouw weg. IK HEB EEN PGB om te kiezen en nog voel ik me overgeleverd. SORRY!

Ik zocht een pakkende titel en ik vond hem niet, ik vraag mijn verzorgster om advies en neem “dankbaar” over!!! Haar naam wil ze niet vermeld zien.

In mijn chaotische dwang tot perfectionisme, heb ik het herschreven, waardoor helaas jullie reacties verdwenen zijn.

Tijdens dat schrijven vele malen met mijn kop op mijn bureau geknald.
En waarom dit LUXE heet. De huidige “zorg” mag er alleen voor zorgen, dat je niet komt te overlijden. De kwaliteit van dat existeren, is daar niet meer van belang. HUMAAN!
Dat ligt niet aan artsen. dat is de politiek en zelfs mét goede zorg blijft de nachtmerrie, hopelijk voor jullie niet invoelbaar, maar dan kan er ook geen werkelijk begrip zijn!!

Advertenties