EEN COLUMN UIT IETS BETERE TIJDEN © Manja Croiset.

EEN COLUMN VAN WAT LUCHTIGER AARD, alhoewel het ook een zware tocht was en al weer langer geleden, maar om van het ODIUM wentelen in zelfmedelijden af te komen. Alhoewel iemand zei: zo wordt die euthanasiewens ongeloofwaardig. Kortom wat ik doe, goed nooit. Altijd zo geweest zal altijd zo blijven!

ook bedelaressen hebben bijzondere ervaringen
in positieve zin
de file stond van Amersfoort tot voorbij Amsterdam
op weg waren met Marjolijn en de kinderen naar Sail
het angstzweet droop van me af en we dachten nergens
meer te komen dan….
een politieagent die een weg afgesloten hield maakt een gebaar
en gaan konden we dwars door de weilanden heen parkeren op
een klein weggetje nog een stukje lopen en helemaal aan de rand
van het Noordzeekanaal zaten we
slecht weer op die zomerdag de tocht helemaal voor niets wanhoop
ellende en dan duikt uit die mist het ene schitterende grote zeilschip
na het andere op zo mooi zo indrukwekkend ontroerend
het is koud ik voel het niet heb wel een winterjack aan
Sjachaf karli (ik heb het koud in het Ivriet en wou naar huis) zijn opa bijna op weg
daaraan gehoor te geven maar zijn tante Manja ik dus neemt hem
tussen haar benen handen vinden wanten in de zakken ze trekt ze
aan en legt ze om zijn oren en ook hij genoot toen een moment om
nooit te vergeten ik denk dat dat het meest intieme moment met dat neefje
was voor mij de minst toegankelijke
ooit ben ik nog bij het uitvaren met Odo en Paula aan de overkant geweest
op een zonovergoten grashelling mooi leuk de tocht erheen minder zwaar
zelfs onderweg kleren gekocht
maar nooit kon iets meer in de schaduw staan dan het uit de mist opdoemen
van die schepen
een bedelares steeds armer in het heden maar met een schat van herinneringen

Advertenties

Misschien is de gruwelijke lobomotie wel mild! Manja Croiset

Ik die zo gefulmineerd heb, tegen electroshocks , leukotomie, lobomotie.
De isoleercel/vastgebonden erger. Allemaal martelingen. HET HELE LEVEN EEN GROTE MARTELING.

EN TOEN SLOEG god ME NAGENOEG MET LAMHEID BLINDHEID EN DOOFHEID.
Gogol
Kafka
Sartre
Vondel

Repelsteeltje Grimm. Ja. het is allemaal zeer grimmig.

Het is helaas geen toneel en geschreven is het heel realistisch. Geen sprookjes.

Huis Clos van Sartre geeft me een Kafkaiaans gevoel Manja Croiset

Huis Clos van Sartre geeft me een Kafkaiaans gevoel, dat mijn leven goed beschrijft. De hel die geen nooduitgang heeft. Manja Croiset

En niemand niemand weet, dat ik repelsteeltje heet en zij die dat wel weten, hebben (contradictie, nee dat is het niet. Iemands naam weten en iemand kennen, is bij lange na niet hetzelfde) hebben nog geen flauw benul wie ik ben, wat er allemaal in me omgaat. Een wereld achter de gesloten ogen, die het universum evenaren.
Ook zij die me jaren mee maken en denken te kennen. Vergeet het maar.

En het dagboek van een gek, Gogol was echt de enige niet.
En de benarde veste, maar Gysbrecht vluchtte over de Haarelemmerdijk.