Klacht tegen scen-arts ingediend © Manja Croiset. Ik gooi de heleboel op straat.

Echt een brief schrijven lukte niet, maar rapporten brieven gestuurd en nog wat ze nemen contact binnen 5 dagen, maar dan moet ik maar kunnen antwoorden.

Ik wou bewijzen dat ik wel kon aangekleed sinds lang, maar twee lag ik op de grond en van de foto werd ik niet vrolijk veel te oud.
Ja dat zei dat mens ook.

Met handen waar je geen vlees mee kan snijden kun je geen stokken of krukken vasthouden, ze zag mijn handschrift.
Vorige week moest en zou ik toch even een stukje de tuin in twee wandelstokken. Ik kon niet terug GEK van de neuralgieën. Stokken moest ik los laten, de hulp heeft me naar binnen gezeuld.
Ze begon met zeggen toen ik eigenwijs was, want dat is het.
Goed kom je even buiten. Dan veranderde toen ze me radeloos van de pijn uren en uren zag en medicatie allergieën.

En behalve dat die vrouw me de nooduitgang heeft afgenomen met haar ‘diagnose’ kletterde de winst van jaren (veiliger geen depersonalisatie in elkaar) The verdict.
Zelfs als al, maar nooit meer zal ik een vreemde arts te woord durven staan, heeft me nu zo onderuit gehaald, dat ook als ik wel een ja kreeg, ik niet meer zou durven.

Alhoewel er momenten te over zijn, dat als ik de middelen had, ik het zelf zou doen. En vroeger belette angst, de psychische GROEI maakte het tot een reële optie. Totaal vernield.

Wat een macht.
De scen-arts mevrouw WEIGERT REVALIDATIE, ik heb gezegd gepasseerd station.
Heeft ze gevraagd waarom, nee.

Met handen waar je geen vlees mee kan snijden, kun je geen stokken of krukken vasthouden, ze zag mijn handschrift volledig onleesbaar.
Vorige week moest en zou ik toch even een stukje de tuin in twee wandelstokken. Ik kon niet terug GEK van de neuralgieën. Stokken moest ik los laten, de hulp heeft me naar binnen gezeuld.
Ze begon met zeggen toen ik eigenwijs was, want dat is het.
Goed kom je even buiten. Dat veranderde toen ze me radeloos van de pijn uren en uren zag en medicatie allemaal allergieën.

En behalve dat die vrouw me de nooduitgang heeft afgenomen met haar ‘diagnose’ kletterde de winst van jaren (veiliger geen depersonalisatie in elkaar) The verdict.
Zelfs als al, maar nooit meer zal ik een vreemde arts te woord durven staan, heeft me nu zo onderuit gehaald, dat ook als ik wel een ja kreeg, ik niet meer zou durven.

Alhoewel er momenten te over zijn, dat als ik de middelen had, ik het zelf zou doen. En vroeger belette angst, de psychische GROEI maakte het tot een reële optie. Totaal vernield.
DSC_1059