Een ingezonden brief aan het tijdschrift Deviant, omdat ik niet ‘vrolijk’werd van wat er over me geschreven wordt. Benieuwd of het geplaatst wordt © Manja Croiset

Na een pittige dag, ben ik maar weer in de pc geklommen.
Als het niet geplaatst wordt, staat het tenminste hier en op mijn weblog.

Dit een ingezonden brief aan het tijdschrift DEVIANT, nou afwijkend ben ik ongetwijfeld.

Een reactie van mij Manja Croiset over wat er in de media verschijnt over de film ‘Manja, een leven achter onzichtbare tralies, te eenzijdig belicht in mijn optiek. Punt een ‘ik heb geen kind verlangen’! Het is er helaas wel de regressie, de kindalters. Ieder mens wil zelfredzaam en onafhankelijk zijn. Geen aandacht om de aandacht, maar om de inhoud.
Over wat de pers het meest ontroerendste moment in de film vindt het volgende.
Van de 13 jaar PGB ben ik van vele van mijn jonge hulpen net zozeer moeder geweest als andersom.
En van anderen op zijn minst een leerschool.
Het is NOOIT eenrichtingsverkeer geweest.
Ook voor de vrouw in de film ben ik er voor haar op vele heftige momenten in haar leven geweest.
Niet een moeder in haar geval, want zij heeft een prima relatie met haar moeder. Maar met raad en daad en heel wat levenslessen.
Hele colleges worden hier gegeven.
Helemaal geen behoefte aan negatieve aandacht. Ik heb iets aan willen kaarten met deze film. Een statement. Dat is kennelijk mislukt.
Maar liever in de picture als kunstenares.
Schokkend vind ik wat mijn zus zegt; over de jaren zestig heeft ze voor 90% gelijk. Een doorsnee mens zal ik nooit worden.

Zeker ik ben mishandeld in de psychiatrie, wat Jan Foudraine over mij schrijft klopt. Zeker weten doe je het nooit, zei ik tegen dhr. Lindwer, want je kunt het niet over doen op andere wijze. Ik heb zelf het fragment wel, maar het is niet gemonteerd in de film althans nog niet.
Ook te weinig voordrachten voor mij voelt althans zo.

Achter Foudraines standpunt in zijn geheel, sta ik vanzelfsprekend níet.

Iemand met angst en verdriet platspuiten, electroshocks en heel veel ellende meer, is niet ‘leuk’ eufemisme. (Zijn stokpaardje ventileert hij maar elders, als mijn wens in vervulling gaat, wordt dat er uit geknipt en bv vervangen door wat ik zei over ‘zeker weten doe je het nooit’)

Maar een schizofreen of iemand met een bipolaire stoornis zijn medicatie onthouding vind ik evenzeer een mishandeling.

Ik ben helemaal zelf niet iemand met een hokjesgeest, maar bij problemen en ziek zijn, is de juiste diagnose en benadering cruciaal.

Behalve een stuk Jean est/a Fou eruit en wat ik noemde erin met ook als voordracht toen ik nog wel redelijk kon spreken.

OP TRANSPORT / DEPORTATIE

als een meander slingert de volgepakte goederentrein
zich van kamp naar kamp
de wielen sissen Untermenschen Untermenschen Untermenschen
de passagiers hebben geen uitzicht op
het deels door bommen verwoeste landschap
rookwolkjes komen uit de pijp van de locomotief
straks gaat “het vee” durchs Kamin
de rookwolken zullen groter zijn en de stank een andere
dan die van de ongewassen op elkaar gestapelde mensen
urine faeces menstruatiebloed braaksel
crematoria wie legt nu nog de link
opnieuw word ik overweldigd
kijkend naar een t.v documentaire over de holocaust
versmelt mijn doodswens en wordt doodsángst
of toch de wens te stoppen
maar heb ik het recht niet moet ik doorgaan
met mijn te zware taak de wrange plicht
te leven uit naam van de vermoorde familie
en ook de doodsangst ingegeven door de overlevende moeder
chaos als gebruikelijk in mijn brein en hart

Buiten hangt een donkere wolk.
Is dat onweersbui of een nieuwe oorlog?

Terug naar mijn zuster, jaren zestig. Grote lijn klopt en een ieder heeft zijn/haar eigen visie.
Zij is pas geïnterviewd na de dood van onze ouders. Mijn moeder stierf een half jaar na mijn vader. Ze verzwakte en kreeg flashbacks (niet te verwarren met 2 keer een delirium, bij een infectie waar ze bij hallucineerde, goed behandelbaar met antibiotica).
Steeds vaker keerde ze terug naar de tijd waar nooit over gesproken werd door haar “de SHOAH”. Ze had 24 uur per dag ‘zorg’, het fysieke deel had ik nooit kunnen doen.
Hiervan heb ik zelf ook versteld gestaan, de moeder die mijn moeder niet kon zijn, heb ik doodsangst en herbelevingen avonden en nachten in mijn armen gehouden. Ten koste van mijn eigen fysieke gezondheid, gehoopt remissie maar helaas niet gekomen.
Een moeder die geen moeder voor mij kon zijn, kon ik tot mijn stomme verbazing veiligheid bieden. Misschien omdat ik weet wat angst is.
Toen het taboe op de SHOAH was weggevallen ben ik als vanzelf mijn laatste boek gaan schrijven (familie)historie. Deels egodocument maar ook historie tevens wat contemporain in de wereld en mijn leven gebeurt.
Ook hier een stuk hulpverlening. Verschillende verhaallijnen, die uiteindelijk allemaal met elkaar vervlochten zijn. Het vraagt aandacht er komen gruwelen in voor een document/geschiedschrijving.
Mijn zuster dus pas geïnterviewd na de dood van mijn ouders en de schok van haar standpunt was groot. Toch wel, maar zeker na wat ik gedaan heb.
Ik ben ook niet enthousiast over de media, te sensatiebelust.

Een mens met bagage, een moeilijk mens, een ingewikkeld mens. Maar niet krankzinnig en voor zover er ‘waanzin’ is overigens nooit met waan zien. En wie weet een normale reactie op een morbide gezin, inrichtingen en de ellende in de wereld in het algemeen.
Soms in angst en buitengewoon ziek voelen wat egocentrisch, maar nooit ontglipt er aan mijn aandacht, wat er met anderen is en in de wereld.
Automatisch zet ik mezelf dan opzij, om later alleen wel weer hevig tegen mezelf en mijn beperkingen, maar een wedstrijd is het niet. Ik denk inmiddels fysiek meer deplorabel dan mentaal.
Maar ontkoppel kan je ook dat niet.
Als ik dan toch weer als “de gek” wordt afgeschilderd, ja dan een terugval, waardoor degenen, die me dat etiket opplakken kunnen zeggen zie je wel.

Mijn lichaam is door de tropenjaren en de vele vergiften ernstig beschadigd, een half oog, een stukje over een ernstige evenwichtsstoornis.
En wel ja, dan wordt er door het STIGMA conversie opgeplakt, niet door iedereen.
Maar eenvoudig is anders. Ik heb wat af gesublimeerd met schrijven en andere vormen van creativiteit.
Ook zelf dingen ontwerpen zodat er geen van die thuiszorg artikelen komen, waar door het zou voelen. Dat mijn huis een TEHUIS is geworden, nadat zo lang (decennia bevochten te hebben) is daar groei en mijn lichaam geeft er de brui aan, enigszins bizar.
Voordragen gaat niet meer, zitten nauwelijks vlees snijden ook niet.
En daar lig je dan.
Het moge u duidelijk zijn dat ik me niet kan vinden in het eind resultaat van jaren hard werken met een diversiteit aan onderwerp.
En zeker is mijn dissociatie een heikel punt.
Maar een mens met vele facetten en niet alleen door alters.
Kortom ik had me de film anders voorgesteld.
Het lijkt me dat ik er zo een redelijk consistent verslag van heb gemaakt.
Meer dan zorgenkind alleen, maar een zonnige visie zal ik nooit krijgen, maar als mijn lichaam het had toegelaten. Had ik graag voordrachten gegeven uit mijn boeken en lezingen over de oorlog en psychiatrie als ik had kunnen kiezen, wat ik zou zijn geworden, dan was droomwens een tweede Oliver Sacks.

Manja Croiset.

PS graag had ik in de jaren zestig domme pech gehad, maar de items over de isoleercellen, die ze zo beschaafd ‘separeer’ noemen liegen er niet om.

Advertenties

Hopen dat het op tijd geleverd wordt © Manja Croiset

€ 29. 95 glans zacht cover en

Hij is er ook in hardcover. Maar dat werd zo achterlijk duur € 52,50 Dat ik hem niet op publiceren zet, ook al heeft een ISBN zijn er toch liefhebbers, nu ik hem niet distribueren heb gezet. Komt hij voor mij voor op bestellen, ik ben de enige die dat kan o0 €32,00 op.
Zijn er toch mensen geïnteresseerd in hardcover (ik heb hem zelf nog niet in handen gehad) bestel hem bij mij. Komt wel € 5,00 verzendkosten bij. Ik verdien er niet aan, maar dat kan me niet schelen. € 37.00 nog steeds veel maar wel anders dan € 52.50.
Deze heeft een doffe cover waarschijnlijk minder kwetsbaar dan de glans en die heb ook helemaal zwart met rode letters gelaten.index (3)
hard cover