Ik zou allang Alzheimer moeten hebben © Manja Croiset

Opnieuw hoor ik iets wat me niet verwondert en dan valt dat bij nog mee alhoewel mijn geheugen significant slechter is.

EEN GROTE VERHOOGDE KANS BIJ SLAAPTEKORT EN HELEMAAL BIJ CHRONISCH OP ALZHEIMER, DAT IK ÜBERHAUPT nog een hersencel over heb.

Advertenties

Invalshoeken. Eigenlijk vraagt niemand echt hoe gaat met je. © Manja Croiset

Invalshoeken. Eigenlijk vraagt niemand echt hoe gaat het met je. Het Amerikaanse verschil tussen how do you do and how are you. De ene een groet/beleefdheidsfrase de andere een informatieve vraag.

Sta je in de supermarkt (kon ik het nog maar, alhoewel dat voor niemand uitjes is – ik zou er nu wat voor geven- ) en je komt een ‘bekende’ tegen, die standaard vraagt. En hoe gaat ermee: weleens geantwoord slecht en hoe was de reactie????

Iemand heeft hoofdpijn
Hooguit zegt iemand neem een paracetamol.
Ooit horen vragen, waar heb je hoofdpijn VOOR?
Heel misschien, hoe komt dat?
Je bent bang, bijna iedereen
vraagt waarvoor, nooit waardoor.
Nu is het bij mij duidelijk de toekomst,
of juist het ontbreken van dat perspectief.
En het langzaam toenemende aftakelingsproces
en de chemie, die al levenslang in mij huist.

Al typend denk ik. Ben ik echt schrijfster? Maak ik niet van ieder punt een column?

Slecht behandelde euthanasievragen © Manja Croiset

Het is niet waar drie afgewezen euthanasie procedures, verkeerd behandeld.
De procedures klopten niet. DE EERSTE TWEE KEER VROEG IK OP PSYCHISCHE GRONDEN, Er kwam twee keer een scen-huisarts, niet bevoegd, die hebben nagelaten een psychiater in te laten schakelen. Nu keer nr 3 dat mijn lichaam naar de Filistijnen is, moge duidelijk zijn. OP DIE GROND HEEFT MIJN HUISARTS HET ááN GEBODEN en een scen-arts gebeld en die PLAKTE HET OUDE STIGMA erop en verwees door, mijn huisarts heeft zich niet gedistantieerd en ik heb het verdomd. Nu is er al een half jaar bonje, die niet bepaald fit maakt en vertrouwen geeft.

Ja en dan ga je beroep seponeren. te ziek voor een hoorzitting. WAANZIN.

Van de odyssee van mijn bestaan naar de Metamorfose een nieuwe vijand © Manja Croiset

De ODYSSEE VAN MIJN BESTAAN is echt afgerond. Ik ben na heel veel omzwervingen, min of meer thuis gekomen bij MEZELF.
De spoken uit het verleden liggen achter me en bovendien zijn het geen sproken, ze hebben inhoud en vorm, niet meer contourloos.
De METAMORFOSE. Een nieuwe vijand, mijn lichaam of hoe bizar kan het leven zijn en opnieuw ‘de hulpverlening’ die voor een deel een gruwelijke vijand is.
Moe heel moe, maar nadat avond bezoekje van Morpheus is hij niet teruggekeerd.

Een wat oudere tekst met een nieuwe dimensie.
Erg moe en mijn geheugen wat minder hyperthymestisch,

van kind
tot
oude vrouw

waar zijn
de tussenliggende
jaren
slechts een schemertoestand

 

Dat van die schemertoestand is de depersonalisatie en de derealisatie, die over lijkt. Zeg maar geen Blijkt, dit is de goden verzoeken. Toch ben ik er geen minuut er van vergeten.
Mijn huis een metamorfose. Anders dan in de film.

Geen twilight zone meer, alhoewel het zeer slechte zien en horen en het functieverlies van mij zenuwstelsel het wel griezelig benaderen.
Zo moe zo moe, maar slapen. Ja dat korte ‘coma’ al weer een paar uur geleden.