Een oude tekst zo actueel vroeger overdrachtelijk, nu letterlijk © Manja Croiset

Me hondsziek voelend en het nergens hebben. Niet in bed en dit ook niet, moest ik denken aan deze tekst van mij uit 1999.

balancerend
als
een koorddanser
zoek ik mijn weg
niet wetend
wat mijn mogelijkheden
zijn
op mijn hoede
voor
de toch nog
onverwachte
val

Inmiddels weel ik het wel nagenoeg nihil. Toen was dit nog overdrachtelijk, ook al was mijn evenwichtsorgaan al decennia slecht. Toen ik nog niets deelde en niemand weet hoe ziek ik werkte, bij elke overhaal van de typemachine en de wagen opzij schoot, knalde mijn hoofd mee. Toen al vechten om te kunnen blijven zitten, niemand zag, niemand vertelde ik. Staande aan de balie altijd met mijn buik zo onzichtbaar mogelijk steunen. Ja hoor ik was een angstig watje!

Advertenties