Min of meer in shock vandaag, nog steeds heel beroerd © Manja Croiset

Het hele boek ” OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT” spreek ik vol compassie over mijn ouders en keek niet om in wrok, had ook niets te vergeven. WEL IN VERBIJSTERING OVER HET HELE LEVEN Het was verleden tijd en alhoewel de verblijven in inrichtingen, ik de gruwelen ook over mezelf beschreef, maar zonder enige emotie.
Gebeurd verleden en vandaag, ik word wakker en dender er tegen aan, dat ik niet alleen op mijn 16e het huis uit moest, maar ook op mijn 30e.
Mijn ouders vonden zich oud, ze WAREN 58 en 61 en hebben nog 35 jaar GELEEFD, het einde wat minder.
Kom maar film nummer twee.
Ik stond op straat op mijn 30e en TOEN ‘KOOS’ IK VOOR HET SINAÏ CENTRUM details verder in het boek, maar ik had er geen last van en nog steeds heel beroerd, maar vanmorgen echt in een soort van SHOCK.
En net op facebook zie ik familie op een feestje (waar ik inderdaad niet thuis hoor, aangetrouwd van mijn zuster), maar ik zag een feestje en ziek en eenzaam kon ik die confrontatie van plezier hebbende mensen ook niet aan.
Bij de dood van mijn moeder kreeg ik van iemand een condoleancekaart met het verlies van je ouderlijk huis, dat het nooit werkelijk geweest is. Het bracht me bij mijn 16e weg en nooit meer teruggezien, de persoon in kwestie nog al ontdaan en wel wat gewend en nu dit.
Nu trillend en typend.

Advertenties