Mijn rolstoel onwerp met hoodsteun, zonder bakbeest © Manja Croiset

Mijn ontwerp, maar luxer hoofdsteun een echt kussentje, verder terug in de tijd zie je Cohens

vrouw in veel eenvoudiger stoelen op laatst het hoofd opzij geknakt.

Ik had toen toch octrooi aan moeten vragen! Okkie trooi, De stoel ziet er ‘patent’ uit.

 

Mijn ontwer maar luxer kussentje png

Advertenties

Verkeerde diagnoses, een grote Achilleshiel en het abominabele niveau van academici in het algemeen © Manja Croiset

 

Laat ik beginnen het breed te trekken, dat ik het gebrek aan vakkennis op veel vlakken geldt en bovendien OPNIEUW NOOIT GENERALISEREN.
Ik begin ook niet met HET onderwerp. Al jaren geleden was in het nieuws, dat het Nederlands onder universitair studenten abominabel was.
Dit niet over een universitair maar Pabo waar blijkt dat een hoog percentage nauwelijks kan rekenen. Alweer een poos terug ging een inmiddels overleden vriendin een kleinkind ophalen van de basisschool, om welke reden ze in de klas was, weet ik niet. In elk geval stond er op het bord MASCHINE ipv MACHINE, de vrouw wijst de onderwijzers erop  (geen lerares) en het antwoord luidde niet; o wat een domme vergissing. Tautologie. Maar dat moet ik op zoeken en nu naar mijn hot item. Dat er vele burgers zijn die het niet weten, vele anderen weer wel. Wat het verschil is tussen een schizofreen en een zwaar beschadigd mens, dat is een ding, Maar een arts.
 Nu is het door decennia van ellende wel een mega Achilleshiel, maar toch. Een kind kan het zien….Vroeger waren over het algemeen artsen erudiete mensen, alhoewel je altijd vakidioten hebt gehad. Maar voor de vierde keer in 10  maanden bezorgt mijn huisarts me een psychische crisis door de verkeerde diagnose. Dus hardleers. Ik vrees alleen dat de anderen niet beter zijn. En het is het stigma, want ik had zelf gebeld. Bij de eerste assistente moest ik op houden omdat ik van inspanning ging braken, bij de tweede was het weer:  ik kan u niet verstaan. Mijn verzorgster gaat bellen toen ze was gearriveerd. Ze zat bij me op bed, IS ‘ZE’ BANG?  Nee zei de hulp hondsberoerd. Na een boel gedoe, belt de huisarts terug, richt zich inderdaad op de fysieke kant (en ze weet van veel hondse ervaringen met de assistentes, die zou ze daar op wijzen) ze vroeg of het geholpen. Ja en nee. Ze waren beslist aimabeler en dat zei ik, maar ook het STIGMA en toen zij erover heen. Hier dus crisis nr. vier door mijn huisarts. Tja het is een kwetsbare plek, maar met een leven lang verkeerde diagnose is dat nogal logisch. In psychische ziekten is de diagnose net zo belangrijk als in de fysieke. De juiste diagnose is CRUCIAAL. JA EN NU IS ‘ZE’ BANG. Als ik mijn PGB kwijt raak wordt het helemaal drama. Want dan valt ook weg dat ik de mensen kiezen kan, die wel zicht hebben op en die ze zijn echt niet allemaal hoog begaafd, maar maken me mee en WETEN!