Hoezo de eenzaamheid van de grote stad. © Manja Croiset

Ik ben geboren daar waar alles gebeurde en nu leef ik een soort niemandsland.

Men zegt wel/denkt wel de eenzaamheid van de grote stad, Maar de buren boven ons onder ons naast ons. Iedereen kende iedereen. Om de hoek in de Leidsekruisstraat alleen allemaal kleine middenstanders, de supermarkt bestond nog niet.
Niemand wil dood, de mens wil ontsnappen aan zijn lijden. En dan komen er nog vacanties en feestdagen. Ik hecht er niet aan, maar nog meer mensen weg of onbereikbaar. Misschien ook geen hulp die dagen en dat kan.
Deze is gepubliceerd in een traan met een kwinkslag de drukproef kwam op de dag van het overlijden van mijn vader 18 november a.s. 3 jaar geleden. Dit ging niet over hem fictief en dat schrijf ik zelden, mijn ouders zijn gecremeerd en ik vind dat verschrikkelijk.

de geur van natte aarde
in mij genesteld
na de begrafenis waar het
zo regende
de tranen en het hemelwater
mengden zich
hopelijk is dit niet wat beklijft
je levend voor de geest kunnen
halen en niet je dood
kunnen koesteren wat we deelden

een traan met een kwinkslag
een rouwplechtigheid
diepe droefenis
speech na speech
dan een goed getimede
anecdote
een traan met een kwinkslag

Advertenties