Ik ben geboren daar waar alles gebeurde! © Manja Croiset

Een tijdje terug schreef ik hier:

De goede leerling
het knappe balletmeisje
maar altijd was er die
mysterieuze angst

Loes v.d. Kaay zei; “de opening van een boek”. Veel en veel te moe ook nu zou ik zo graag rusten, maar ik bereid me voor op een heel heftig gesprek. Gesprekken lopen altijd anders, graag zou ik het laten rusten tot het zover is en ik moet het nu echt van nu en de nacht hebben, er is een verbouwing bij de buren….

Als ik een nieuw boek zou beginnen, het boek dat ik al jaren het vervolg op ‘mijn leven achter onzichtbare tralies’ het bleek niet te lukken het werd OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT.

Maar als al zou ik openen met:
Ik ben geboren, daar waar alles gebeurde….

Not done met ik openen dacht ik, maar een aangetrouwde nicht wees me erop, dat het een regel is voor brieven en niet voor boeken….
Degene met wie ik een heftig gesprek moet voeren opende een mail aan mij met

IK wil, ( ik dacht je moest eens weten WAT IK WIL) en het is een “hoog opgeleid persoon”. Hoe het gaat uitpakken, weet ik niet. In elk geval neem IK het heft in handen…. en als het dan einde contact is, zal ik dan overstuur zijn. Het zij zo, maar dit laat ik niet gebeuren.

Ik moet slapen, maar ondanks dat ik de touwtjes in handen neem, komt er geen rust tot na dat gesprek…..

IK BEN GEBOREN DAAR WAAR ALLES GEBEURDE! MAAR OP ANDERE PLEKKEN KUNNEN ZE ER OOK WAT VAN!

Advertenties

Odo Croiset, Manja Croiset en hun levensovertuigingen. © Manja Croiset

Begin van een interview met mijn vader..

Odo Croiset, en de lange weg van het humanisme”. Henk van Tilburg 1994 en uit de tekst van het voorafgaande interview. Zijn huis in Hoogland ademt een sfeer,
die perfect past bij de indruk die ik van hem krijg: nl. van een evenwichtig mens.
Een geladen gesprek met een bevlogen man.
Iemand die van zo groot mogelijke afstand naar zichzelf kijkend, spreekt op een manier, die heel dichtbij komt. Een man die zoveel heeft meegemaakt, dat dit interview de teneur van een drama zou krijgen, wanneer alle gebeurtenissen uit zijn leven erin verwerkt zouden zijn. Uit Croisets verhaal komt de pijn van de twintigste-eeuwse mens aangaande de steeds weer terugkerende onmenselijkheid duidelijk naar voren….

1 oktober 2001

kijkend naar mijn kunstobjecten
rijst de vraag hoe de
mensen  erachter
hebben geleefd en nog leven
wiens  ziel  er in gelegd is
de negers, de papoea’s,
de aboriginals, de westerlingen
ik voelde me ziek en eenzaam
toen deze boeiende gedachten 
zich aandienden 
het doet me mezelf een beetje vergeten
en tegelijkertijd meer aanwezig
onzichtbaar contact met de makers
ze vormen onbewust
een schakel  tussen mij
en de rest van de wereld en
word ik onderdeel van
de mensheid
even minder somber en alleen
zal er na mijn dood een ander
mijn teksten lezen met
dat zelfde gevoel
dan heeft mijn leven toch
een functie gehad en is het
niet alleen een voor mij zinvol
tijdverdrijf
een minuscuul stukje van
een immens raderwerk

Manja Croiset

Waarom dit middenin een interview met mijn vader plaats, om het volgende…..

Mijn vader:
Hoewel ik een beetje op mezelf ben, voel ik me toch een deel van de mensheid. Alleen kun je niets. Dus een mens zoekt en heeft een groep nodig, waarin hij zich thuis kan voelen.

Alhoewel mijn vader en ik verschillende  levensopvattingen hadden en mijn uitingsvorm een andere is dan de zijne, zie ik steeds meer overeenkomsten tussen hem en mij.

 

Wel vraag ik me af wat ik dan zogenaamd allemaal verkeerd hem gedaan in de opvatting van…