Persona non grata binnen de Croiset dynastie. Overgenomen van facebook.

Persona non grata binnen de Croiset dynastie.

Zoals ik al eerder aankondigde, wilde ik een uitgebreid onderzoek starten naar het “het fenomeen Manja Croiset”. Ik stuitte op niets anders dan tegenstand, niemand wilde meewerken. het is nu maar een mini onderzoekje geworden à titre personel. Als je bij een Croiset begint, blijk je je daar die niet bij te kunnen tot de beperken… Vele verhalen. Mijn vraagstelling veranderde niet. Waarom blijft deze zo bijzondere vrouw mislukken en onderbelicht en los van het tragische fysieke einde, ook al ligt ze nog niet onder de groene zoden. Is het juist vanwege de achternaam, zoals ze zegt in haar eerste boek DISSONANTE SYMFONIE, in de schaduw van de grote namen…Hans Croiset is natuurlijk o.a. een excellent regisseur. Zijn broer een begenadigd acteur….Toneel een rode draad in die familie en alhoewel, ik Manja Croisets leven slechts  kan beschrijven als een levenslange tragedie, kan ik niets anders ontdekken dan  dat juist zij wars is van acteren. Bij Hans en Jules is acteren een vak, de laatste heeft er nog wel een syndroom van gemaakt. Artiesten en goede. Mevrouw de Jonge komt qua leeftijd het dichtst bij mevrouw Manja Croiset. Tevens benadert  het haar problematiek, toch hebben hun levens een totaal andere wending genomen/verloop gehad. Terwijl Manja hier en elders, drama queen en genieten van slachtofferrol naar haar hoofd geslingerd krijgt en Hella de Jonge de hemel wordt in geprezen, “oerwijf”, en “bedankt” en “wat een moed”. En alle superlatieven die je maar bedenken kunt…. Geld van haar man (mijn observatie) heeft haar de mogelijkheid gegeven te doen wat ze wil en de namen van haar vader en man zal veel deuren geopend hebben. Bovendien als je een positieve review op haar website zet, staat hij daar te “schitteren”, is het zelfs maar een licht kritische noot, meteen verwijderd. Waarvan akte. Natuurlijk zit er ook een stuk eigenheid in Hella, maar had die zich zelfstandig kunnen ontwikkelen? Ik kan het niet ontdekken. De grondslag zal dezelfde zijn de SHOAH. Kan ik er toch niets anders van bakken, dat mevrouw de Jonge cultivé is en gebleven, gespeend van introspectie. Beide dames extravert. Leben oder Theater. (Charlotte Salomon) kun je je af vragen. Bij mevrouw de Jonge zou ik zeggen  Leben und Theater. Bij  Manja Croiset noch leven noch theater, een getormenteerd mens, die wel in staat blijkt ook leed van anderen te kunnen zien en echt strijdt tegen onrecht, wat zich niet beperkt tot het jodendom. Een verloren strijd ‘de rechten van de mens’, dat weet ze heel goed en brengt dat simpel met ‘vrede een utopie’ natuurlijk is ze op zoek en terecht naar erkenning en acceptatie/ waardering. Maar een tekstje waaruit ze al op haar 21e een relativerend voor vermogen bezat (wat overigens wel cerebraal is) en korter geleden, haar  “nietig en verdrietig, maar de pijn zo groot”. Als je al haar uitspraken goed tot je door laat dringen is ze een groot filosoof, die waarschijnlijk de erkenning pas krijgt na haar dood, zoals dat met velen grote geesten het geval is. Een buitengewoon getalenteerde vrouw en zeer breed georiënteerd en dat alles binnen haar eigen gevangenis. Die daar deels altijd zou huizen, maar ook goed op slot wordt gehouden door, medici, pers, familie etc.Een zin uit dat tekstje  op haar 21 e. “Ik ben een korrel zand op de grote aarde, ik ben een druppel water op de onmetelijke zee…” En nog minder vindt ze zichzelf en door de decennia heen, zie je de bewustwording van haarzelf, maar behalve kennis en wijsheid is ze daar niet veel mee opgeschoten. Verdrietiger van geworden…Ze schuwt kritiek niet, althans het doet haar wel pijn, maar wijkt daarvoor niet. ik ‘ontmoet’ een buitengewoon principieel mens met alle consequenties daaraan verbonden. Niet ingelijfd willen worden “in het jodendom” en dan toch in het NIW verschijnt en van redactiewege de naam activiste meekrijgt. Dit is de mening van een mens, want “het project Manja Croiset” is jammerlijk mislukt. Misschien krijg ik pas 27 jaar oud ooit nog duidelijkheid waarom dit zo moest lopen, maar naar ik vrees, zijzelf niet meer….Heel veel tragiek in de wereld en binnen deze familie.

U hoort mij niet zeggen dat de andere leden van deze roemruchte dynastie niet ook zijn/haar portie heeft meegekregen, maar Manja Croiset, ik blijf haar ‘het fenomeen’ noemen en blijf achter met het gevoel van onvrede en onmacht. ondanks haar woorden dat ze zich ontworsteld heeft aan de mening van anderen, “vertoeft ze in haar dwangbuis van angst en ziekte die nagenoeg dagelijks nauwer wordt”. (vertoeven heeft voor mij een positieve lading, dat is hier zeker niet van toepassing).Ik heb dit als artikel ingestuurd naar diverse kranten, maar het werd niet geplaatst per slot van rekening is ze niet bekend. Mijn opzet was ook een onderzoek op de UvA, maar geen medewerking. Ik ga eens kijken of ik dit kan plaatsen als review bij haar boeken.

Nog een voetnoot, er wordt vaak “haar Barlaeus” aangehaald een zin uit het schoollied. “Gebonden vrijheid”.

Gebonden wel, de vrijheid kan ik niet ontdekken en zijzelf ook niet, althans dat is mijn perceptie.

Maria Christina (Marijke) Coppens

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s