conversatie en een gedicht uitgewisseld via facebook, met de broer van mijn zusjes exman © Manja Croiset

Michiel, het was niet Brenda die hond, hè. Maar ik kom terecht bij Ova. Nooit ontmoet daarvoor wel mij bekend van foto’s. Ik was met Odo en Paula naar Het Concertgebouw Amsterdam​ geweest en we gingen daarna naar de Keizer en daar zit een heer ik denk dat moet hem zijn, Ik stond op en ging naar hem toe en zei:”neemt u mij niet kwalijk dat ik u stoor, bent u de Heer von Eugen”? Ja, dat was hij. Ik zei, ‘ik ben de jongste zus van Ingrid”.  Deze tekst schreef ik na mijn laatste boek daar met eveneens mijn ouders.  schrijven is zo simpel (uit mijn bloemlezing of rouwkrans wie is die vrouw in de spiegel) er boven stond dan wel fictie, maar wel mijn belevingswereld en dit i alleen maar neer kalken van wat er die avond gebeurde.

EIN DEUTSCHES REQUIEM IN HET CONCERTGEBOUW

in de pauze van het concert
slenter ik door het gangpad
een stem achter mij mag ik even passeren
met een “pardon” doe ik een stap opzij
de niet onaantrekkelijke man (leeftijdgenoot
of een fractie ouder) zegt
u liep zo charmant midden op de rode loper
eerder schreef ik iets dergelijks
maar dan als fictie nu waar gebeurd
maar déze korte “ontmoeting” heeft geen vervolg

dat was een intermezzo of een cadans

Zij en je broer waren al gescheiden.

Advertenties

vakkenvullers en zakkenvullers © Manja Croiset

vakkenvullers en zakkenvullers

De eerste zit laag in de pikorde, de tweede hoog van andere aard!

Wouter van Heiningen over Manja Croiset

Van Heiningen zelf ook dichter. Schrijver? Van mijn tijdlijn op facebook.

https://woutervanheiningen.wordpress.com/2015/07/13/manja-croiset/

Commentaar van mijzelf

Hier moet iets dringend worden recht gezet. Helaas staat het glazen monument (nog) niet in het Wertheimpark. Het had een ander verloop, bijgaand doek hangt regelmatig in het museumgebouw van Kamp Amersfoort. Er kwam enorme terreinuitbreiding door het afbreken van het Sinaï Centrum dat terrein is erbij getrokken. Het Westerporkpad loopt van de Hollandsche Schouwburg via Kamp Amersfoort naar Kamp Westerbork. De voormalige directeur de heer Ruijs wilde het graag hebben, de plek was uitgekozen, geld voor een paaltje met tekst voor ernaast was betaald. De uitvoerend firma was met een stuk proefglas bij die directeur langs geweest ter goedkeuring van de kwaliteit, naar volle tevredenheid. Toen heb ik het laten maken, veel geld mag ik wel zeggen. Maar dankbaar en als overval kreeg ik bericht, de raad van bestuur had het afgekeurd… Het is geen moment in me opgekomen om aan de directie vragen; “wat vindt de raad van bestuur”? Ze vonden het prachtig, dat was de reden niet, maar vandaar uit vertrokken geen treinen… De directeur voelde zich licht, ik kan niet meer zeggen dan licht (eigenlijk krijg ik van hem persoonlijk een stevig bedrag). hij heeft nog wel met collega Mulder Kamp Westerbork gebeld, maar dat antwoord kende ik al, daar doen ze niet aan naoorlogse kunst. Op gepaste afstand van de rails daar zou schitterend zijn, maar dat is een illusie. Er wordt nog gelobbyd maar niet simpel en het Wertheimpark is klein,… Van mij mogen ze het zo neer zetten in het Kleine Gartmanplantsoen waar wij op keken en schuin tegenover waar het Huis van Bewaring I zat en nu het Casino, Vondelpark ook prima. Zijn opvolgster vond het nogal schandalig en is opnieuw met de Raad van Bestuur gaan praten. Eigenlijk had ik dhr H Ruijs een schadeclaim moeten sturen, in eerste instantie wilde hij het geld van het paaltje wat ook betaald was, daar zou een kort cv met foto opkomen zodat de bezoeker wist ik wie ik ben /was. Het geld is uitdeindelijk wel terug betaald, maar daar is druk voor nodig geweest. Hij wild het houden als donatie voor het Kamp. Bijgaand als doek hangt er wel regelmatig. Later heb ik de namen omgewisseld. Mijn naam onder de tekst en “durchs kamin” in de tekening. Tekening overigens 13 jaar oud gemaakt en toen gifgroen.
 
Reactie Wouter van Heiningen
Wouter van Heiningen Graag gedaan Manja en dank voor de toevoeging.
  • Verwijderen

    Manja Croiset Voor mij hoeft het ook niet perse op een plek. Ik heb contact gehad met de rechterhand van Eberhard van der Laan, de man was er kapot, maar zelf een grootvader in Dachau en had over dat monument in het Amsterdams e Bos, ik bedoel Dachau. Ik opperde Vondelpark. TE HEFTIG kleine kinderen. Hoezo? Die spelen. En zien het dan wel of niet, maar de ouders wel. En nogmaals hier keek opuit van ons huis en was het HUIS van Bewaring I nu afgebroken en daar heeft mijn vader gezeten vlak voor de geboorte van zijn oudste dochter de plek van mijn roots….Gewoon hier neerzetten… Maar nogmaals dank voor je aandacht en de directrice KZ Amersfoort heeft wel gezegd, dat ze elke gelegenheid aan zou grijpen om het weer ter tafel te brengen… Aardige vrouw zat gewoon op de rand van mijn bed te praten…. Nogmaals zet hier maar neer. Ondanks alle vandalisme en zeker ook in deze tijd van oplaaiend antisemitisme, de moeite waard.

    foto van Manja Croiset.

A WINK IN THE DARKNESS © Manja Croiset

index Deze ga ik zelf verkopen, voor € 15,00 bij u/ je thuis bezorgd.

Er is met dezelfde voorkant in het Nederlands een totaal ander boek uit gegeven,

EEN KNIPOOG IN DE DUISTERNIS, dat was een boek en dit een Engelse gedichtenbundel.

Als je hieronder een reactie geeft, heb ik automatisch je email adres, ik benader u dan geef mijn banknummer  en meld je adres en maak voornoemde bedrag aan me over. Na ontvangst bestel ik en u ontvangt het boek dan rechtstreeks van de drukker. Ik ga hier geen bulk in voorraad nemen en mijn verzorgsters doorlopend naar het postkantoor sturen.

 

Er is met de zelfde voorkant in het Nederlands een totaal ander boek uit gegeven,

EEN KNIPOOG IN DE DUISTERNIS, dat was een boek en dit een Engelse bundel.