conversatie en een gedicht uitgewisseld via facebook, met de broer van mijn zusjes exman © Manja Croiset

Michiel, het was niet Brenda die hond, hè. Maar ik kom terecht bij Ova. Nooit ontmoet daarvoor wel mij bekend van foto’s. Ik was met Odo en Paula naar Het Concertgebouw Amsterdam​ geweest en we gingen daarna naar de Keizer en daar zit een heer ik denk dat moet hem zijn, Ik stond op en ging naar hem toe en zei:”neemt u mij niet kwalijk dat ik u stoor, bent u de Heer von Eugen”? Ja, dat was hij. Ik zei, ‘ik ben de jongste zus van Ingrid”.  Deze tekst schreef ik na mijn laatste boek daar met eveneens mijn ouders.  schrijven is zo simpel (uit mijn bloemlezing of rouwkrans wie is die vrouw in de spiegel) er boven stond dan wel fictie, maar wel mijn belevingswereld en dit i alleen maar neer kalken van wat er die avond gebeurde.

EIN DEUTSCHES REQUIEM IN HET CONCERTGEBOUW

in de pauze van het concert
slenter ik door het gangpad
een stem achter mij mag ik even passeren
met een “pardon” doe ik een stap opzij
de niet onaantrekkelijke man (leeftijdgenoot
of een fractie ouder) zegt
u liep zo charmant midden op de rode loper
eerder schreef ik iets dergelijks
maar dan als fictie nu waar gebeurd
maar déze korte “ontmoeting” heeft geen vervolg

dat was een intermezzo of een cadans

Zij en je broer waren al gescheiden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s