Sociale verplichtingen blijven en contradictie….

Dat rusten vergeet het.
Ik  had het er laatst over dat sociale verplichting voor mij een contradictie zijn en blijf erbij Marjolijn Croiset​ hoeveel jaren ik een soms twee keer per week, ’s avonds tot ver na middernacht naast en vrouw zat die dialyseerde….
Haar dochter at af en toe bij mij tomatensoep, omdat tomaat vocht vasthoudt zoals je waarschijnlijk weet.  Is dat een verplichting nee, was het sociaal absoluut. Slechts een voorbeeld van vele. Het bizarre was na meer dan 20 jaar een niertransplantatie, bezoek ging niet. Eén keer aan de telefoon: “ik heb na 22 jaar voor het eerst geplast, maar ik ben zo ziek”. Twee dagen later was ze dood. Man en dochter meden veel mensen, maar zij zijn samen hier o.a. tomatensoep komen eten. Hij is hertrouwd en schermt zich af van hoogland de dochter in België getrouwd. Heel toevallig werkte ze kort daarvoor in hotel in Spa, waren Odo en Paula een keer logeerden. Toch schrijven en geen tekst uit een van mijn boeken.
Ach zeepsop in je ogen, arm lieveke hoe naar, kom hier ik zal je drogen, zie zo nu ben je klaar. Dat laatste is voor ja in elk geval herkenning.

Advertenties