Graag was ik een tweede Oliver Sacks geworden. Manja Croiset

Waarom is het nu niet de 31e nu slaap ik toch niet.
Al ouder en uit boek dat uit de handel is.
curieus met mijn ene oog
zie ik tv- beelden van vanavond
met het andere “zijn huis”
van vanmiddag
in mijn linker-achterhoofd
zitten andere beelden en teksten
dan rechts
hoorde kort geleden van een psychologe
dat links niet alleen het denken zit
maar ook de negatieve gevoelens
zelf doe ik ook testjes
vier van mijn vijf hulpen zijn linkshandig
grappig is zij zetten op de trap standaard
eerst hun rechtervoet
en ik uitgesproken rechtshandig en één ook
rechtshandige hulp doen dat met de linker
mijn moeder heeft ook een linkshandige
met haar moet ik het nog proberen
zo vraag ik me ook nog altijd af
wat blinde mensen
met wat ik mijn binnenoog noem kunnen “zien”
kleuren of door het tasten ook contouren
in mijn binnenogen zitten herinneringen en dromen
in mijn buítenogen wat ik in het heden waarneem
 
 
een paar dagen na dit schrijven een uitzending
van Pavlov met de blinde Vincent Bijlo
ontzettend leuk en interessant maar nog
niet helemaal op mijn wenken bediend
een hersenscan terwijl hij braille leest
en jawel de visuele cortex licht op
niet buiten gebruik
helaas lieten ze hebben niet contouren
tasten en vragen naar zijn waarneming
terwijl tegelijkertijd de scan doorgaat
een buitenoog heeft in geen geval maar graag
zou ik nog meer weten over zijn binnenoog
en vragen dus over zijn dromen met of zonder
beeld
ik had ook nog graag testen gezien met sonar
wat dan de beeldvorming in je visuele cortex is
ik dichter nee joh ik schrijf ik pretendeer ook
absoluut geen dichteres te zijn ik noteer alles
wat me bezig houdt
 
Ook dit een allegaartje, vriendelijker gezegd veelzijdig.
Wat had ik moeten worden als ik niet ziek was geweest.
Toch die tweede Oliver Sacks?
 
 

Wat eens gebeurde, heeft je voor altijd gevormd © Sonja Barend.

o god wat ben ik in korte tijd vreselijk achteruit gegaan. Manja Croiset

Je hebt een professor Icke en professor ikke, maar god wat ben ik een korte tijd ontzettend achter uitgegaan en het speelt allemaal al zo lang, het is niet om te harden.
Geluk zit in een klein hoekje, ongelukkig zit je in een klein hoekje.

Verblind door een regen van tranen en niet door migraine o.i.d © Manja Croiset

In een niet al te ernstige ménière aanval, spelen alle speeches bij mijn vaders crematies door mijn hoofd, ik zweer jullie, ik weet ze letterlijk. Ik zit nagenoeg blind te typen niet omdat ik die kunst rijk ben, niet van migraine maar door een waas van tranen. Weer denk ik hoe is het moegelijk dat ik op zijn crematie niet gehuild heb… al was het maar om de emoties van anderen.