Een knipoog in de duisternis/ a wink in the darkness © Manja Croiset

Een knipoog in de V LRde nacht waakt-document-page-001

Twee triggers laten me teruggaan in de tijd, het uitblijven van het verschijnen A WINK IN THE DARKNESS ( op sites staat 23 december en  niet leverbaar, ze zullen toch niet 23 december 2016 bedoelen?) en de te schaarse hulp heb ik gisteren ziek naar huis gestuurd.

Na twee weken van ‘gillende’ pijn  is dat gezakt en ben ik zwaar depressief, niet mijn aard. De opluchting maar even. Depressiviteit brengt me bij mijn noodLotte, mijn (ver)pleegdochter, ik die nooit lotgenoten, ze kwam gewoon via de voordeur bij me in 2003, als een van de eersten prikte er doorheen.

Door haar schreef ik een knipoog in de duisternis, een totaal  ander boek met wel dezelfde voorkant als de gelijknamige Engelse autobiografie. ( een van mijn slechtere boeken, meer dagboek dan boek, een verschil met mijn dagboeken die zijn niet te lezen door mijn handschrift)

 

Terug in de tijd, zolang wist ik dus al.

                                                                                       zondag 14 januari 2007

 

verdriet om haar zo immens
om haar dode leven
haar grauwe vervreemding
aan heb ik zien komen dat ze het hier niet langer volhield
( ze houdt het überhaupt niet vol het gaat niet om mij)
ze ging toch een paar dingetjes voor me doen
naar buiten ben ik gelopen zo vol verdriet
om haar ook zo ondraaglijke leven
helder leek ik nog maar was toch zonder sleutels vertrokken
zo maar naar de brievenbus gelopen en dan terug thuis
bezig zijn verdriet houden maar chaotisch
draai een cd niets voor mij

ik doe de speler  uit
maar laat de cd erin zitten

ook zij blijft bezig wil de grapefruit schoonmaken
maar kan alleen maar zeggen dat gele ding
zeg dat ik een levende dode zie
pak haar onbereikbare hand en houd hem net zo
lang vast tot er toch iets in haar gebeurt
en dan dàn zeg ik wat mijn vader vroeger zo vaak tegen mij zei
ik wou dat ik je iets van mijn kracht kon geven en ik meende het nog ook
ik praat en even komt er een lichtje in de starre blik
we houden contact (tot ze dood is zij waarschijnlijk eerder dan ik)
ik ben er voor haar en dan verandert mijn verdriet en ik kom bij mijn
verlatingsangst terecht dikke paniek
je moet nu maar gaan zeg ik
ik mag haar bellen
morgen komt haar ex voor het laatst bij mij werken
voor hij naar Nieuw Zeeland vertrekt
ik had toch al het is klaar
na zijn vakantie het hoefde niet meer
en nu wat moet ik verbloemen kan ik niet
nu typend met dove handen angst in hart ook zij is bang voor waanzin
we hebben nog gesproken over wat dat is als ik het tegen David zeg
antwoordt hij steevast je bent het nooit geworden
en ik denk dan in zo’n toestand of altijd geweest
al schrijvende meer verdriet en weer wat minder angst
ik ga me tot mijn ouders wenden
waar is nú die kracht van mij
dit schrijven is toch een gave en ze wist dat ik dit zou doen
het roosterprobleem van andere aard maar zal me ook opbreken
toch had ze haar al zo lang lekke band wel geplakt terwijl ze zich
er heel lang niet toe kon zetten

Oktober 2007

die laatste dag in oktober voor eeuwig op mijn netvlies

 

ik sta boven voor het raam zie Dieske uit haar auto stappen
ik open het raam en roep enthousiast DIEEEEES nog gaat er
geen lampje bij me branden
ik loop de trap af en doe de voordeur open daar staat ze
haar hoofd iets scheef wat op een afstand en zegt niets
ik zeg Lotte ze knikt ik steek mijn armen naar haar uit
naar binnen gaan we de nieuwe hulp verlaat discreet de kamer het huis
Dies zit in de rode stoel ze huilt en huilt en huilt
ik houd haar hoofd in mijn handen

en streel haar eindeloos tussendoor zeggen we wat
het zal nooit meer gewoon worden
wonderbaarlijk sterk ben ik ook op de crematie tussendoor lijk ik het niet
te trekken verwacht rust als het voorbij is die zal niet blijken te komen

de rauwe kreet die Lottes moeder voor de ingang van het crematorium
slaakt ook voor altijd in mijn ziel gegrift ik zou nú zo kunnen krijsen
dat moment dat Lotte zich voor de trein wierp ben ik ook Dieske kwijtgeraakt
zelfs op die crematie ben ik dus sterk ook daar huilt Dieske tomeloos
samen met een vriendin tracht ze te spreken
verstikt van tranen is ze nauwelijks verstaanbaar

dan is het zover mijn beurt om het woord te voeren
ik zoek oogcontact als steun zoals afgesproken
snel wend ik mijn blik af om er niet in mee te gaan
en houd mijn speech vol dictie warmte en kracht
achteraf zal ik van wildvreemden vele bedankjes krijgen
de erehaag van de aula naar het crematorium
de familie en Dies en Suzanne ook Imre lopen met de kist mee
(Odo zou zeggen jij hoorde daarbij) en dan die gil

2 december is het nu Dies zit al 2 weken in Thailand het gaat niet meer tussen ons
overspannen en verdrietig ben ik op zoek naar stilte die ik wel krijsend van ellende
zou willen afdwingen aan de ene kant timmeren de buren aan de andere kant
is iets wat ze muziek noemen
morgen moet ik sinterklaas vieren
het leven gaat door ik merk het niet het is stil gezet
ja die ene dag tussendoor in een andere wereld met Carlijn naar Den Haag
Wolfer om mijn nek onderweg de slappe lach
maar mijn hart breekt en breekt en breekt
ga ik mee ten onder het lijkt er op

Natuurlijk is het met Dieske wel goed gekomen de grootste liefde van mij van mij hulpen al heb ik er vele goeden gehad. De laatste jaren is dat een ramp.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s