Lappen tekst nog voor Manja en klinieken en Wink, bezitters print ze © Manja Croiset

Alhoewel zitten typen me zwaar valt, drijven verdriet, pijn en angst me weer mijn bed uit te meer. Wakker liggend trekt zoveel uit mijn leven nog de revue, hele stukken heb ik die in e.o. in Manja en Klinieken had gekund en Wink.

Dit eerder vandaag beschreven kan er nu als een geheel in. Uit de context. Over fouten van artsen een neuroloog uit het EZ kwam regelmatig in het Sinaïcentrum met co- assistenten. 1977 spreken we hier. Er was een vrouw, die bij mishandeling door Duitsers haar nek was gebroken, goed van afgekomen geen hoge dwarslaesie. Die neuroloog pakt haar hoofd beet en draait het stevig om en zegt; “zoiets mag je nooit doen bij een patiënt met een gebroken nek”. Dat was de enige keer dat ik haar in tranen heb gzien , ze kwam huilend de afdeling op, ook die arts kwam weg met…

November 1985, een gesprek met een broeder uit het Sinaï Centrum en een voor mij onbekende vrouwelijke psychiater. Het ging over een half way house dat opgericht zou worden en zij voerden de intake gesprekken. Hij deed het woord. Op een gegeven kwamen roosters en taken verdeling aan de orde en ik zei; “laat mij die roosters maar maken”.
Ze mengde zich opeens in het gesprek en vroeg waarom. Mijn antwoord luidde; “u bent toch ook een hoofdarbeider, ik eveneens.  Gisteren was er een reünie van Het Barlaeusgymnasium 100 jaar aan de Weteringschans en ik zei verdrietig. Daar had ik moeten zijn.” Broeder buiten spel en zijn nam over en zei “Ik was daar”. En vervolgens “jij komt niet in dat half way house. Daar hoor je niet. Ga boeken schrijven”. Ik dacht dat niet te kunnen, ik was 39 en op mijn 60  verscheen mijn eerste boek. Ze was overigens opgestaan en stelde zich voor als Zosia Sanders. ( Wie kent haar?). Ze liet zich nooit bij haar voornaam noemen. Overigens in die tijd begon het voor te komen dat de behandelaars jonger werden dan ik. Hal niet en alhoewel hij een steun en toeverlaat is, is hij niet mijn behandelaar. Ik had een bevriende patiënt ‘die geheim zoon’ van van ’t Reve’. Psycholoog, eerst therapeut, maar in verband met zijn problemen universitair docent geworden. Hij kwam regelmatig bij haar op de poli voor het prikken van zijn bloedspiegel vanwege zijn lithium gebruik en hij vond dat irritant formeel.
Een half jaar later begonnen de neuralgieën en verloor ik mijn linker oog.
Op een gegeven moment was ze uit de Sinaï verdwenen later hoorde ik Jellinek.  Weer terug op haar schreden en ook af en toe contact en daar waren, die boeken waarvan een deel in de bibliotheek van het nieuwe Centrum in Amstelveen liggen. Ze mailde mij over de Bibliotheca Barleanorum, maar een groot gedeelte lag er al.
Ze is met de Noorderzon vertrokken.

De sprong naar dat half jaar later, dat zou deels in het Engels dus Wink kunnen.

The same psychiatrist who asked me what do you mean with feeling save and next visit
I just showed this photo and he asked: ”what about love”? “GRIEF”.                     Sid Bar 1983 - kopie

This part is in the book, but this part isn’t.

I was in his room and a paper felt on the floor, automatically I picked it up. Than he dropped it on purpose waiting for my reaction.
It was an insult and I said: “who insane do you think I am?”
He came with the plan of reparenting, not a strange idea at all, but it was.
He suggested my own parents.., who traumatized me?

 

En op zich niet bijzonder van de therapeuten door decennia heen alles meegemaakt, wat ook bij patiënten voorkomt. Nogal logisch, gewoon mensen. Helaas wordt dt andersom wordt dat nogal een vergeten. Overspel, suïcide, transsexualiteit. Een vrouwelijke psychiater is als patiënt overleden in Zeist waar ze eerder werkzaam was. Ik kan nog wel even doorgaan. Ik vind dat het gedrag van therapeuten correct moet zijn, als rolmodel functioneren. Ontdaan was ik, toen  bij de treinkaping door de Molukkers er een in het weekend heen ging  met zijn gezin op ramptoerisme. Ik denk dat ik eens ga kijken of het bed me nu wel binnen boord houdt.

Advertenties

Een Reactie op “Lappen tekst nog voor Manja en klinieken en Wink, bezitters print ze © Manja Croiset

  1. Jouw geheugen en invoelend vermogen met de patienten maken steeds veel indruk op mij. Het komt me voor dat de therapeuten nogal eens gefrustreerd zijn gezien hun vreemde behandelingen en hobby’s.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s