OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT

Greetje Hagendoorn aan Manja Croiset
Nog een Zojuist ·

OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT Manja Croiset

Dit eerst als reactie op de recensie van Gwendolyn van Essen

Wat mijn opvalt, hoe ontzettend conscenscieus de schrijfster te werk is gegaan. Verwijzingen naar boeken, films, toneelstukken, citaten, ook haar eigen Manjaforismen, alles heeft zijn plek. De kennis lijkt onuitputtelijk en naar ik begreep uit de tweede radioreportage bij de Joodse Omroep bij haar bed gemaakt, (hierbij refereer ik aan de marteling teennagels uittrekken bij verhoor) dat ze waarschijnlijk wel verifieert maar dat ze alles in haar hoofd en hart heeft zitten. Bizar. En het materiaal van derden de lijst van toestemmingen is enorm. En ook daarover lugubere humor. Waarom niet van tweeden; ” omdat die al dood zijn”. Geen familekroniek, een historisch boek, dat zich absoluut niet alleen tot de genociden op de joden beperkt. De indianen komen aan bod. Het is teveel om op te noemen, diep maar dan ook diep onder de indruk… Inderdaad de humor zwarrt maar ijzersterk Gwendolyn van Essen,ze optent zelf al met Huilende Humor. Het boek verdient absoluut veel aandacht… Ik vind het makkelijker her en der te citeren dan een heel egen kritiek te schrijven….
Ik ben naar meer van haar You Tubes gaan luisteren.
Lezen en Luisteren. Greetje Hagendoorn

Advertenties

OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT © Manja Croiset door Elise Boerwinkel

OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT

https://www.bruna.nl/…/over-de-shoah-die-nooit-voorbij-gaat…
Je verdient een veel respectvolle benaming, ik ben bijna aan het eind van het boek waarin je voor mij een opdracht hebt geschreven. Ik barst bijna van bewondering hoe ongelooflijk knap je alles hebt opgeschreven, veel overleveringen en geschriften hebt gebruikt om een beeld te scheppen van de verschrikkingen van de oorlog en de verwoestende impact die dit heeft. Je beschrijft over jullie gezin waar je ouders zwaar beschadigd waren en daar elk op hun eigen manier mee omgingen, hun kinderen werden behandeld en jij als jongste een zwaar leven hebt ervaren. Knap dat je langzaam het afzetten tegen je jeugd hebt kunnen bijstellen in begrip en liefde voor je beide ouders. Je spaart ze niet in je boek, maar ook jezelf niet, maar ondanks dat je jezelf als moeilijk beschrijft, lees ik tussen de regels heel veel liefde voor hen en achteraf begrip voor elk hun eigen tragiek. En ook, al kwam het laat, de erkenning van je vader en dankbaarheid van je moeder…je bent in mijn ogen een begenadigd schrijfster, dichteres en filosofe.
Ik ben er trots op, je te mogen kennen. Elise Boerwinkel 💖

Nog een recensie OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT

OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT
is een onvoorstelbaar goed boek.
Of je het eens bent met de levensvisie van de schrijfster, is niet relevant. Buitengewoon is ook, dat ze weet dat er geen objectiviteit bestaat.

Op haar 21e schreef ze al dat er niet “EEN WAARHEID” bestaat, dat werd pas op haar 60e in haar eerste boek EEN DISSONANTE SYMFONIE naar buiten gebracht…
Haar leven een grote wanklank, atonaal?
Het is subliem. Ze is uniek in haar wijze van schrijven, ik snap er echt totaal niets van.
Het zal me altijd een raadsel blijven, waarom dit in Nederland niet een heel bekende schrijfster is….
Simon Hammelburg, schreef een review op haar boek “Manja en Klinieken “,
die iedereen onder die titel bij bol.com kan zien.
Niet een landelijk krant of de media behalve de Joodse Omroep , die nu niet meer bestaat.
De reportage uit 2012 bij voornoemde omroep uitstekend, maar de auteur wil terecht meer dan alleen in de joodse hoek. Een erkenning landelijk of zelfs nu met haar autobiograpy “A wink in the darkness” wereldwijd, met her en der wat schoonheidsfoutjes in het Engels, ik vind ze niet relevant, het is een topprestatie met haar constitutie.
Manja Croiset Auteur staaft alles met cultuur, historie en contemporaine geschiedenis.
Je kunt uit haar boeken niet opmaken, dat ze al jaren haar huis niet uit kan,
nu aan bed gebonden, nauwelijks kan horen en zien…..
Plaatsvervangende schaamte of verdriet.
Niet bij de schrijfster passend, ze is wel verguisd en niet verafgood, dat laatste past niet bij Manja Croiset , de tendens begint wel enigzins te veranderen.
Maar laat of voor haar zelfs TE laat.
Vermeld moet zeker nog worden, haar wel zeer zwarte gevoel voor humor, heel sterk en behalve schrijfster, tevens design en niet alleen de vormgeving van haar eigen boeken veel meer dan dat, iets daarvan kunt u vinden op haar pagina’s en gek genoeg op Wikipedia, die ze dan weer wel heft, zeer controversieel.
Deze toevoeging moet nog absoluut.
Zo vaak staan hier zogenaamd opbeurende woorden tegen haar, die verkeerd vallen en dat is ze een ondankbaar en staat vaak daarna weer bij het grof vuil.
Menig smeekbede van haar zijde of men dat aub wil laten en dan volgt, ook hij is weer vertrokken een reactie van een mijnheer; “of je nu wilt of niet morgen of anders overmorgen gaat de zon weer schijnen”..
Alsof ze zou genieten van haar ziek zijn, (mensen kunnen zich niet verplaatsen in haar situatie, dan zegt ze regelmatig wees er blij mee, het kan ook niet of je moet er heel veel tijd in steken om je er in te verdiepen en dan is misschien iets van begrip, maar te bevatten is dit voor niemand) haar ook vaak verweten. “Genieten van je slachtofferrol”. Als je ziet wat ze gedaan heeft en ondanks alles (zie haar topics van gisteren) de namenwand het nieuwe Monument nog doet…
????

Marijke Coppens Neerlandica

Recensie Gwendolyn van Essen op OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT

 

Nieuwsoverzicht

Manja, ik heb vandaag weer in jouw boek {Over de shoah die nooit voorbij gaat (familie)historie}  gelezen. Het is zo erg wat jij en je familie hebben meegemaakt. Je bent zo trefzeker in je woorden en zo helder in je woordkeuze dat je steeds de waarheid schrijft. Eerlijk en oprecht. Nu is het lijden van jou en jouw famiie niet in woorden te vatten. Zo erg als het is. Daarnaast treft het mij ook dat de psychiatrie verschrikkelijk te kort is geschoten en jij daar ook mishandeld bent. Het begon prenataal toen je moeder zwanger was van jou was zij heel depressief. Het werd manifest in de puberteit. Je kreeg een inzinking als tienermeisje, een mooi intelligent, heel breekbaar meisje en er was geen adequate hulp, geen goede begeleiding, geen inzicht, geen begrip, niks gewoon. Je moeder kon het totaal niet aan. Het doet mij erg veel verdriet dit alles te lezen. Ik had je zoveel beter gegund. Je boek is goed geschreven. Bijna een soort dagboek, een plakboek maar over zoiets heftigs en verschrikkelijks dat gun je echt geen mens. Geen wonder dat je het zo moeilijk hebt gehad. Het gekke is dat ik soms toch moest lachten om jouw humor. Die is zo vreselijk dat het lachen met tranen is. Een wanhopig lachen. Ik durf eigenlijk weinig te schrijven omdat ik ook bang ben om je verdriet te doen. Alles staat al in jouw boek en elke keer kun je weer naar het boek grijpen en een stukje lezen. In het begin las ik het snel door maar dan ga ik opnieuw lezen om bij alle stukjes stil te staan en het zijn er nog al wat. Over elke stukje kun je heel lang nadenken en het roept erg veel emotie op. Afgezien van de confronterende humor staan er ook veel wijsheden in. Je hebt met alles gelijk zo komt het mij voor. Over Israel en de Palestijnen bijvoorbeeld. Ik ben blij dat ik jouw boek heb gelezen en het zit nu voor altijd in mijn hoofd en hart. Ik vergeet het niet. Ook niet de mens die jij bent en zonder al dat leed had moeten zijn. Een begaafde gevoelige vrouw, trefzeker met woorden. Het spijt mij dat je niet meer kans en ruimte hebt gehad om te bloeien en van het leven te genieten. En het spijt mij ook voor al die mensen die jou hebben mis gelopen in hun leven. Ook dat doet verdriet.
Gwendolyn Van Essen