Recensie Gwendolyn van Essen op OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT

 

Nieuwsoverzicht

Manja, ik heb vandaag weer in jouw boek {Over de shoah die nooit voorbij gaat (familie)historie}  gelezen. Het is zo erg wat jij en je familie hebben meegemaakt. Je bent zo trefzeker in je woorden en zo helder in je woordkeuze dat je steeds de waarheid schrijft. Eerlijk en oprecht. Nu is het lijden van jou en jouw famiie niet in woorden te vatten. Zo erg als het is. Daarnaast treft het mij ook dat de psychiatrie verschrikkelijk te kort is geschoten en jij daar ook mishandeld bent. Het begon prenataal toen je moeder zwanger was van jou was zij heel depressief. Het werd manifest in de puberteit. Je kreeg een inzinking als tienermeisje, een mooi intelligent, heel breekbaar meisje en er was geen adequate hulp, geen goede begeleiding, geen inzicht, geen begrip, niks gewoon. Je moeder kon het totaal niet aan. Het doet mij erg veel verdriet dit alles te lezen. Ik had je zoveel beter gegund. Je boek is goed geschreven. Bijna een soort dagboek, een plakboek maar over zoiets heftigs en verschrikkelijks dat gun je echt geen mens. Geen wonder dat je het zo moeilijk hebt gehad. Het gekke is dat ik soms toch moest lachten om jouw humor. Die is zo vreselijk dat het lachen met tranen is. Een wanhopig lachen. Ik durf eigenlijk weinig te schrijven omdat ik ook bang ben om je verdriet te doen. Alles staat al in jouw boek en elke keer kun je weer naar het boek grijpen en een stukje lezen. In het begin las ik het snel door maar dan ga ik opnieuw lezen om bij alle stukjes stil te staan en het zijn er nog al wat. Over elke stukje kun je heel lang nadenken en het roept erg veel emotie op. Afgezien van de confronterende humor staan er ook veel wijsheden in. Je hebt met alles gelijk zo komt het mij voor. Over Israel en de Palestijnen bijvoorbeeld. Ik ben blij dat ik jouw boek heb gelezen en het zit nu voor altijd in mijn hoofd en hart. Ik vergeet het niet. Ook niet de mens die jij bent en zonder al dat leed had moeten zijn. Een begaafde gevoelige vrouw, trefzeker met woorden. Het spijt mij dat je niet meer kans en ruimte hebt gehad om te bloeien en van het leven te genieten. En het spijt mij ook voor al die mensen die jou hebben mis gelopen in hun leven. Ook dat doet verdriet.
Gwendolyn Van Essen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s