Vergeten en vergeven © Manja Croiset

VERGETEN EN VERGEVEN

Na en een moeizaam leven heb ik iets geleerd.

VERGETEN NOOIT of ik moet dement worden.

VERGEVEN, ja maar daar zijn wel voorwaarden aan verbonden, dat de ander zijn/haar ongelijk inziet.(altijd subjectief) of doordat het een overmacht situatie betreft en ik het zelf een plaats heb kunnen geven.

LOSLATEN is iets waar ik heel slecht in ben. Als ik zie, dat ik fout zit, is excuses aanbieden, heel eenvoudig.

Soms merk ik dat een ander, zich niet verontschuldigt maar ik uit reacties distilleer, dat hun mening is herzien. Ik heb daar niet altijd genoeg aan, dat hangt van de relatie af. Mensen maken fouten, ook ik en puur uit naastenliefde vergeven kan ik niet, slaat ook nergens op m.i. Gewoon sorry, je had gelijk. Mensen, die het kunnen zijn veel grootser,
de rest bekrompen/kleine zielen.

Mochten mensen volharden in mij miskennen, dan kan ik dat niet incasseren, ik word dan of vilein of te fel. Nagenoeg een viswijf met excuses aan de vrouwen die op deze wijze hun brood moeten verdienen.

Ik kijk nog dagelijks in de Spiegel.

Ik heb een bloedhekel aan de lotgenoten contacten, deels door de opgedrongen intimiteiten in groepstherapieën, maar ook hier op het internet. Nee, ik kom ook nergens. De volgende dag een foto in Parijs. Er bestaan trouwens geen lotgenoten, met sommige mensen heb je deels een wereld gemeen.
Maar we zijn niet gekloond, overigens vinden zulke contacten  op natuurlijke wijze hun weg en daar is nooit sprake van een wedstijd. Er wordt iets uitgewisseld, je herkent of krijgt inzichten. In mijn levensvisie past geen: “ik ben in je gekropen” Wel bestaat er bij een frequent (liefdevol) contact dat je onder iemands huid kruipt, maar die ander word je nooit. Een enkele keer is die basis op het internet gelegd, maar het verdiept zich er buiten.

© Manja Croiset

Advertenties

Partij Pogrom © Manja Croiset

Altijd het woord partij program, mega irritant gevonden, programma.
Het gaat even kort naar progrom en is dan POGROM! © Manja Croiset

Mensenschuw, ik leef teveel in de hermitage en ik bedoel helaas geen museum. © Manja Croiset

Zo langzamer word ik mensenschuw, ik leef teveel in de hermitage en ik bedoel helaas geen museum. Alhoewel mijn huis een galerie is geworden.
Een soort  van ‘stilleven’ alhoewel het dat van binnen NIET is, wel mooi in de context van een schilderij….
zonder de muziek van Moessorgski, Schilderijen van een tentoonstelling  Cyrillisch “Картинки с выставки” –
© Manja Croiset
Ik was zelfs eerst extra bang toen mijn goede hulp kwam… mijn eigen stem te horen, alhoewel ik tegenwoordig alleen wel hardop denk.
Vond ik vroeger vreemd als mijn moeder dat deed.
Wat heb ik mijn moeder ongelooflijk veel gegeven.

GEROYEERD DOOR PO-E-ZINE. © Manja Croiset

Amsterdam 2 -page-001TEGENSTELLINGENdocx-page-001Kreeften document-page-001
Gewraakte paginas 1Gewraakte paginas
Daar ga ik dan, ook Po-e-zine heeft me eruit gegooid na eerst de blokkade door Derrel Niemeijer. Geen aangename bezigheid, maar als gezegd tegen de redactie dan plaats ik het in het openbaar.
De heer Niemeijer heeft me zelf om mijn commentaar gevraagd.
Ik zei: ‘nee, ik houd wijselijk mijn mond’. Zijn antwoord: “vertel ,daar kunnen we van leren……” Hoe klein kun je zijn?
In Poezine XIII staan diverse teksten van mij.
GEROYEERD DOOR PO-E-ZINE. ( ik zou bijna zeggen gelukkig… wel zonde van energie en geld)
Ondanks vele berichten van mijn zijde, is er niet op mijn verzoek ingegaan.
Daarom plaats ik het opgelaten open en bloot zelf.
Ik vrees, dat het wordt ‘weggehaald’. Het was chiquer geweest,
als Derrel Niemeijer op mijn herhaaldelijk verzoek was ingegaan
en hier zelf gewag van had gemaakt.
Als de tekst wordt verwijderd, zet ik hem bovenaan mijn twee Facebook pagina’s.
Ik had een dergelijk opmaak van mijn uitgever niet geaccepteerd.
Er zijn meer kritiekpunten, die slik ik in.
Van een blad, met de pretentie een literair magazine te zijn,
mag je verwachten dat er met zorg met teksten van derden wordt omgesprongen.
De drie extra gekochte bundels, weggegooid geld. Ik vind het geen visitekaartje
en kan ze om die reden niet als cadeautje aan anderen geven.
Overigens is het blad gedrukt op schitterend glans papier
en de kleuren goed, het oogt mooi op het eerste gezicht.
Ik hoop dat collegae niet hetzelfde lot beschoren is.
Mijn gezondheid laat het niet toe om het geheel door te spitten.
Ook dit heeft me geen goed gedaan.
Bianca Hazenberg heeft een inleiding geschreven, waarin ze een uitstekend beeld van mij schetst.
 
Mijn commentaar op de bundel is daar inherent aan.
Daar waar ze refereert aan de dood van haar broer en het boekje daarover gescheven, was MARTELING op zijn plaats geweest….
 Marteling docx-page-001
Echter op de pagina’s 128 ( tekst overgenomen van Wikipedia deels 129 – een eenvoudige kwestie van enters en of regels vullen), 130 is in orde. 131 en 132 zijn de afbrekingen ontzettend en helemaal, waar het de tekst betreft die over wijlen mijn vader gaan. EEN GRAFICUS. Een gedicht over meer kolommen, simpel opgelost door de kortste erboven te plaatsen.
Mijn timmermans/grafisch oog vertelt me dat het gepast had.
Waarvoor die streepjes staan is me niet duidelijk, ik vind ze hinderlijk. Bij velen staan streepje, verticaal! Bij mij horizontaal….
En de tekst. ‘als onbeschreven perkament’ in zijn geheel op de volgende de pagina…
Het is geen ruimtegebrek, die kolom eindigt met veel wit. “Niet leuk” om te plaatsen!
Simpelweg een mededeling van redactiezijde was eleganter geweest, had mij dit gênante bericht bespaard…
Daarna verwees dhr. Niemeijer naar de pagina’s in j.peg. dat was dan toch goed. Zelfs dat niet. De enige fout die er gemaakt kon worden, is gemaakt. In dit j.peg bestand ziet u een foto/ansichtkaart van het AMSTERDAM MUSEUM. Hij mocht gebruikt worden onder voorbehoud vermelding van hun naam.
Ook dat is niet gebeurd.
Ze kunnen daar ‘iets over zeggen’. Zo lang ze mij niet om een bewijs exemplaar vragen, zal ik ze niet waarschuwen. Zo ja, dan stuur ik de correspondentie met die restrictie mee!
Ondankbare hond? Ik ben aangezocht en heb vele dure boeken ter beschikking gesteld.
Een publiekelijk excuus/ rectificatie wordt alsnog gewaardeerd.
Verder tref ik heel veel obligaat ‘gejammer’, maar tevens heel goede zoals ( EIGEN LAY OUT)
o.a.Connie Harkema springt er uit en nog wel een paar anderen.
Waarvan acte.

Met vriendelijke groet
Manja Croiset

Ziekten, afspraken, eenzaamheid. © Manja Croiset

Opeens krijg ik een partijtje de pest in….
Al een hele poos wil ik mensen, die in het rijtje van mijn ouders woonden (jonger dan ik wel beiden chronisch ziek, wel eeen auto), er op aan spreken, dat ik het hoogst onfatsoenlijk vindt (nog altijd), dat toen mijn vader dichter bij de 90 dan bij de 80 was, vroeg om met hem naar de teandarts te gaan. Vooruit mijn vader kreeg door zulke dingen het gevoel, dat hij nog van erig nut was. MAAAAAR en dan lag hij nog in bed ’s morgens om 8 uur daar zijn….
Waarom ik nun opeens extra de dampen in krijg???
Ik was geopereerd (uterus extirpatie) en mijn vader zou me ophalen.
Geen moment aangetwijfeld, hij is ook wel gekomen, maar laat. Ik moest om 10.00 uur mijn kamer uit zijn. Ik kan u vertellen, dat het niet fijn zit op een wachtkamerstoeltje in de gang met een wond van 21 cm…. Geen moment, maar geen moment gedacht dat hij te laat zou komen…
Ik was het vergeten, maar… geen buur die naar me omkijkt…
Ik heb hen een keer gebeld, ze hadden genoeg aan zichzelf.
Ze rijden beiden al lang weer.
En mijn operatie was hij jonger… Waarom opeens zieker wordend, onder bezet. O herhaling van zetten…
Op wie ben ik nu kwaad?
Mijn vader die te schijtlijsterig was om te zeggen: “sorry nee, niet om die tijd!” Reken maar dat mijn moeder ook woedend was. Of om mij.
Doet er niet… het is allemaal verleden tijd. Nee, ik lig hier en er komt geen hond…
Ja, er willen wel mensen komen, maar ouwe betten…
Ik voel me niet alleen,
IK BEN HET!
Hoe angenaam verrast was hij, toen ik hem bij zijn prostaat operatie op kwam zoeken, met een door mij betaalde taxi en vooral gek van angst?
Waar waren de buren toen, tja dat  was zo’n lastige tijd, avondeten en bovendien ik ben geen vrager…
Maar ze wisten het toch allemaal, mijn moeder ging ‘smiddags en ’s avonds doodop vroeg  naar bed, moest toch al dingen doen, die mijn vader anders deed.
Mijn moeder was op de zondag die er inviel jarig, met mijn oudste zus en haar twee zoons een brunch in het Berghotel schuin tegenover de Lichtenberg. Mijn oudste zus zei wel, toen we hem aansluitend gingen bezoeken, als ze er iets van zeggen: “vier bezoekers niet toegestaan”, dat ze het niet zou nemen op een verjaardag.
Trouwens zij is toen bij mijn operatie wel op komen zoeken. Haar zoon die hier een poos bij me in huis heeft gewoond, toen hij in de problemen zat niet…..
Al met al een licht chaotisch stukje, met diverse aspecten.

WAT IS JOUW ZIEKTE? NAGENOEG DOOD GEMARTELD© Manja Croiset

M E D E D EL I N G

Nog een keer voor de laatste zal ik een poging wagen iets uit te leggen.
     ‘ Wat is jouw ziekte?’
Al decennia een zeer ernstige neuropathologie, toen nog niet onderkend. Ik verloor op mijn 39e mijn eerste oog mee. Al heel lang Astrid Michielsen had ik twee per jaar een stevige meniere aanval links. Ook de kant van dat oog. Toentertijd zonder Jiddische overdrijving 14 oogartsen, die allen constateerden oog bestaat niet meer. Vele non diagnoses. In 2009 Zou ik een halfjaar hondsziek plat liggend mijn goede rechteroor verliezen. Weer vele diagnoses. Inmiddels 2 kiezen voor niets getrokken. Het zij zo. In 2012 is me door een tandarts blijvend ernstig letsel toegebracht, door mijn hele lichaam niet ‘ leuk’ maar in je hoofd om krankzinnig van de worden…de stervensbegeleiding van mijn moeder nog volbracht. Neuroloog dacht m.s. Klinkt raar, helaas niet. Ik hoopte op wat remissie na rust. Het zou alleen erger worden. Huisarts vroeg op fysieke gronden euthanasie aan. SCEN-arts kort door de bocht gek is lastig, psychiater. Ach daar kwam ik pas sinds mijn 14e. Waarschijnlijk hun schuld. Bewijzen kan niet, want overdoen is niet mogelijk. Op mijn 17e kwam ik bijna te overlijden aan een zeer ernstige medicijnvergiftiging. Toen of al eerder is de beschadiging van mijn neurologische zenuwstelsel ingezet… .(Natuurlijk een zwaar getraumatiseerd mens, maar ook daarin nooit goed gediagnostiseerd, eerst ‘gewoon gek’, later ‘ fobie patiënt’, uiteindelijk heb ik mijn zoektocht zelf gemaakt. Wel met feedbackNu al heel lang aan bed gebonden en verlies andere oog en oor. Dit is een kleine uitlichting op de eeuwige vraag; “wat voor ziekte heb je?” Het is exsessief. Kan nog slechts 1 vinger gebruiken. Mijn vertrouwen in artsen is nihil. Alhoewel er wel steun is van twee. De ene ‘ de vriend…. ‘ en het alternatieve circuit, ook.’ Nee, dank u’
Het zal zinloos zijn, maar opnieuw GEEN ADVIEZEN en bespaar me in godsnaam de o’s en de a’s en heb je dit of dat al geprobeerd?!
HET WAS EEN MEDELlNG.
Ik ben niet achterlijk als er iets kon, wist ik zelf de weg het beste….Niet nu, maar ik zal het een keer converteren naar j.peg en het af en toe bovenaan mijn tijdlijn zetten. De uitputting en de zorgen zijn immens. Een zeer slechte slaper met vele oorzaken. hetgee logisch contraproductief is. Vannacht deprivatie door het onweer…DRAMA. Dit is in het kort; ‘ wat voor ziekte heb jij?’ Ik verdraag niets en niemand meer. Alles bij elkaar heeft het me niet tot een aangenamer mens gemaakt en de miskenning en de onterechte aanvallen zijn en blijven ontzettend.
En mensen. O , ik was bijna dood, komt weer goed. Nee dat komt het niet. Wel met enorme nuance verschillen, ik heb niet 1 normale dag gekend in mijn leven.
ERNSTIG MISHANDELD DOOR IL MEDICI en overvraagd binnen de familie….
Mijn achteruitgang is progressief
linker oog
Uiteraard is op zijn plaats om over 12 dagen van harte te feliciteren en een fijne dag te wensen….
Neem je hoed maar af voor mijn TOP/B PRESTATIE. Dit was slechts een uitlichting.
VANZELFSPREKEND GENIET IK MET VOLLE TEUGEN VAN MIJN SLACHTOFFERROL!
Manja Croiset.