Boeken die een levensgeschiedenis vertellen. © Manja Croiset

Over genomen van Facebook geen moed tot herschrijven….11053909_1102476319778225_567060730106930002_n boekenplank door Jonna FullSizeRender (3) IMG_2490 IMG_2492 IMG_2493 mijn boeken bcLd 1863 jpg

Iemand zei laatst hier op Facebook wat heb jij veel boeken. Dat vind ik niet. Ik kan jaren niet meer echt lezen… een privé bibliotheek, zou ik gewoon vinden en dat zou inhouden…. Boeken, boeken en nog eens boeken. Waaronder die van mij. Ook de andere boeken vertellen een stukje van mijn levensgeschiedenis.
De plank in de logeerkamer politiek en een plaat van het eerst gedrukte nummer van het Leidsch Dagblad 1863 en je kan het geloven of niet met een Bamberg voorouder van mijn moeder ‘een hofmechaniscus’ ‘de hofnar’. ik moet hem nog los compleet hebben.Er was meer, er was iets van hem in het voormalig theater instituut een wat noemen flyer, niet te achterhalen en onder mijn vaders vader, de spotprent van Alexander de Haas. De meeste van mijn eigen boeken, die u kent van de header van mijn auteurspagina…..
Het boekenplankje vol met eigen boeken, drie foto’s een uit 2009 voorlezend uit eigen werk op het feestje van uitgeverij Elikser en twee door Ole Eshuis professional. Die me vastlegde een in bed met OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT signerend en de andere zeer moeizaam even op met het roemruchte boek.
Partieel beeld van de boekenkast in de woonkamer, nog twee delen naast.
Ik heb van al de door mij gsechreven boeken 2 exemplaren deze in de boekenkast beneden en boven een plankje apart.
Mijn kinderboekje hier in het rood ingebomden. Het voor mij zo belangrike boek Manja. De oude uitgave en de nieuwe uitgave. Het vel Manja of Serge een verhaal apart en daarom ligt de achterkant van OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT er nog bij, daat komt hij in voor. Tomíckovi een facsimile uitgave ( het is er ook als kinderboek) Tekeningen gemaakt in Theresiënstadt, gemaakt door Bedrich Fritta voor de verjaardag van zijn zoontje (die heeft overleefd, de vader niet) en gevonden na de oorlog verstopt in een muur en verder heeft die naam voor mij ook nog een privé betekenis gehad. Columns van velerlei aard, mag pas verkocht na mijn dood en van diverse anderen.
Leidsch Dagblad genomen met I pad is niet geslaagd, niet te zien…

Er ontbreekt een foto de plank in de logeerkamer politiek en een plaat van het eerst gedrukte nummer van het Leidsch Dagblad 1863 en je kan het geloven of niet met een Bamberg voorouder van mijn moeder ‘een hofmechaniscus’ ‘de hofnar’. Er was meer, er was iets van hem in het voormalig theatre instituut een wat noemen flyer, niet te achterhalen en onder mijn vaders vader, de spotprent van Alexander de Haas. Ik krijg hem vreemd niet toegevoegd.

Leidsch Dagblad genomen met I pad is niet geslaagd, niet te zien…
Advertenties

Wie schrijft die blijft en doodsangst

Misschien ben ik Elise Boerwinkel deels een excuus verschuldigd, niet dat ik haar dankbaar moest zijn om wat ze voor me deed.
Maar eindelijk realiseer me toch ondanks 70 jaar pure horror, dat
ik nu niet meer niemand ben en de uitdrukking “wie schrijft, die blijft”,
alles vergaat dus boeken en kunst of de wereld in zijn geheel.
Meer dan 60 jaar a nobody en 66 without a body door mijn dissociatieve stoornis. Het is over, maar ik ben er niet aan toe en al een paar keer is gedacht voorbij. Nog niet. Ik hoop dat de wetenschap wel iemand te zijn geweest, ook al weet ik niet wat echt genieten is “de veenband van angst woedt onderhuids altijd voort”
en nu hulpbehoevend en steeds zieker.
Ik hoop nu dat dit me helpen zal bij het stervensproces…
Zo weerloos, verlaten, hondsberoerd nagenoeg 24 u p.d. Doet de angst excessief toenemen..
Bovendien is het zo ook als de prognose niet ongunstig was en hoeveel ik al heb ingeleverd. Dat bepaalde vormen van benauwdheid, draaikolken en de neurologische aandoening in mijn hoofd, op zich angstaanjagende sensaties zijn.
De een is daar gevoeliger voor dan de ander dat heeft niets te maken met wel of niet dapper zijn.
een paar stille tranen

Laat de tekst en foto’s voor zich spreken. © Manja Croiset

Deze foto’s net door mijn verzorgende gemaakt, ik word er zelf stil van.
Mensen hoeven absoluut niet van mijn werk te houden, maar veel te lang is het etiket van amateur
aan me blijven kleven…
En de landelijke kranten… niet een.
Dit hoort niet in een privétuin. Die ster wel bewust gedaan.
Mijn hele huis is een museum en ondanks alles is het een licht en totaal geen somber huis.
Er was een filmpje gemaakt van galerie Croiset, maar met muziek alleen, teksten en niet passend erbij en mijn stem doet het niet meer, maar You Tube kon niet vanwege de auteursrechten van de muziek, ik heb hem wel op privé staan, dan is het geen probleem en dan kan ik vanuit You Tube hem wel versturen naar privé emailadressen.
Het doek ‘ op transport’ was dus al in het bezit van KZ Amersfoort in overleg met de vorige directeur, na het bijtrekken van het terrein van het Sinaï Centrum, waar nu ook het monument van het Apeldoornsche Bosch staat, zou hij zo in deze vorm aan het Westerborkpad komen… Lopend van de Hollandsche Schouwburg via kamp Amersfoort naar Westerbork. De directeur wilde eerst een proef stuk glas of het kwalitatief goed genoeg was en ja. Voor heel veel geld heb ik het toen laten maken, dankbaar, nederig en ontroerd. Zelfs geld voor een paaltje over de ontwerpster, ik dus was betaald, de tekst in overleg geschreven en toen…. Telefoon de heer Ruijs, de Raad van Bestuur ging niet accoord, niet omdat het niet goed genoeg zou zijn, maar vanuit Amersfoort vertrokken geen treinen….
Nu staat hij in mijn tuin en daarvoor is hij niet gemaakt. Ooit een afspraak met een directeur gehad en eraan gedacht te vragen; “gaat de Raad van Bestuur ook accoord?” Nou veel meegemaakt, maar dat had ik NIET kunnen bevroeden. Ik heb zelfs moet vechten om het geld van het paaltje terug te krijgen…
Het kamp kon het goed gebruiken, zijn opvolgster Willemien Meershoek heeft hier bij op de rand van mijn bed gezeten, een schat van een vrouw en geschokt. Ze heeft geprobeerd een lans voor me te breken. Maar het is niet gelukt.
Haar voorganger had met s’chuldgevoel’ nog even Westerbork gebeld. Ik wist dat voor de vorm was.
Ze doen er niet aan naoorlogse kunst. Ik had nooit voor mij privé laten maken. Rust vereist tot later.
13432310_10201734827689781_280744076481747099_n13445364_10201734557243020_6462298192018312315_n
Op Transport Davidsster 16 6 2016JPG