Wie schrijft die blijft en doodsangst

Misschien ben ik Elise Boerwinkel deels een excuus verschuldigd, niet dat ik haar dankbaar moest zijn om wat ze voor me deed.
Maar eindelijk realiseer me toch ondanks 70 jaar pure horror, dat
ik nu niet meer niemand ben en de uitdrukking “wie schrijft, die blijft”,
alles vergaat dus boeken en kunst of de wereld in zijn geheel.
Meer dan 60 jaar a nobody en 66 without a body door mijn dissociatieve stoornis. Het is over, maar ik ben er niet aan toe en al een paar keer is gedacht voorbij. Nog niet. Ik hoop dat de wetenschap wel iemand te zijn geweest, ook al weet ik niet wat echt genieten is “de veenband van angst woedt onderhuids altijd voort”
en nu hulpbehoevend en steeds zieker.
Ik hoop nu dat dit me helpen zal bij het stervensproces…
Zo weerloos, verlaten, hondsberoerd nagenoeg 24 u p.d. Doet de angst excessief toenemen..
Bovendien is het zo ook als de prognose niet ongunstig was en hoeveel ik al heb ingeleverd. Dat bepaalde vormen van benauwdheid, draaikolken en de neurologische aandoening in mijn hoofd, op zich angstaanjagende sensaties zijn.
De een is daar gevoeliger voor dan de ander dat heeft niets te maken met wel of niet dapper zijn.
een paar stille tranen
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s