Ziekten, afspraken, eenzaamheid. © Manja Croiset

Opeens krijg ik een partijtje de pest in….
Al een hele poos wil ik mensen, die in het rijtje van mijn ouders woonden (jonger dan ik wel beiden chronisch ziek, wel eeen auto), er op aan spreken, dat ik het hoogst onfatsoenlijk vindt (nog altijd), dat toen mijn vader dichter bij de 90 dan bij de 80 was, vroeg om met hem naar de teandarts te gaan. Vooruit mijn vader kreeg door zulke dingen het gevoel, dat hij nog van erig nut was. MAAAAAR en dan lag hij nog in bed ’s morgens om 8 uur daar zijn….
Waarom ik nun opeens extra de dampen in krijg???
Ik was geopereerd (uterus extirpatie) en mijn vader zou me ophalen.
Geen moment aangetwijfeld, hij is ook wel gekomen, maar laat. Ik moest om 10.00 uur mijn kamer uit zijn. Ik kan u vertellen, dat het niet fijn zit op een wachtkamerstoeltje in de gang met een wond van 21 cm…. Geen moment, maar geen moment gedacht dat hij te laat zou komen…
Ik was het vergeten, maar… geen buur die naar me omkijkt…
Ik heb hen een keer gebeld, ze hadden genoeg aan zichzelf.
Ze rijden beiden al lang weer.
En mijn operatie was hij jonger… Waarom opeens zieker wordend, onder bezet. O herhaling van zetten…
Op wie ben ik nu kwaad?
Mijn vader die te schijtlijsterig was om te zeggen: “sorry nee, niet om die tijd!” Reken maar dat mijn moeder ook woedend was. Of om mij.
Doet er niet… het is allemaal verleden tijd. Nee, ik lig hier en er komt geen hond…
Ja, er willen wel mensen komen, maar ouwe betten…
Ik voel me niet alleen,
IK BEN HET!
Hoe angenaam verrast was hij, toen ik hem bij zijn prostaat operatie op kwam zoeken, met een door mij betaalde taxi en vooral gek van angst?
Waar waren de buren toen, tja dat  was zo’n lastige tijd, avondeten en bovendien ik ben geen vrager…
Maar ze wisten het toch allemaal, mijn moeder ging ‘smiddags en ’s avonds doodop vroeg  naar bed, moest toch al dingen doen, die mijn vader anders deed.
Mijn moeder was op de zondag die er inviel jarig, met mijn oudste zus en haar twee zoons een brunch in het Berghotel schuin tegenover de Lichtenberg. Mijn oudste zus zei wel, toen we hem aansluitend gingen bezoeken, als ze er iets van zeggen: “vier bezoekers niet toegestaan”, dat ze het niet zou nemen op een verjaardag.
Trouwens zij is toen bij mijn operatie wel op komen zoeken. Haar zoon die hier een poos bij me in huis heeft gewoond, toen hij in de problemen zat niet…..
Al met al een licht chaotisch stukje, met diverse aspecten.
Advertenties

WAT IS JOUW ZIEKTE? NAGENOEG DOOD GEMARTELD© Manja Croiset

M E D E D EL I N G

Nog een keer voor de laatste zal ik een poging wagen iets uit te leggen.
     ‘ Wat is jouw ziekte?’
Al decennia een zeer ernstige neuropathologie, toen nog niet onderkend. Ik verloor op mijn 39e mijn eerste oog mee. Al heel lang Astrid Michielsen had ik twee per jaar een stevige meniere aanval links. Ook de kant van dat oog. Toentertijd zonder Jiddische overdrijving 14 oogartsen, die allen constateerden oog bestaat niet meer. Vele non diagnoses. In 2009 Zou ik een halfjaar hondsziek plat liggend mijn goede rechteroor verliezen. Weer vele diagnoses. Inmiddels 2 kiezen voor niets getrokken. Het zij zo. In 2012 is me door een tandarts blijvend ernstig letsel toegebracht, door mijn hele lichaam niet ‘ leuk’ maar in je hoofd om krankzinnig van de worden…de stervensbegeleiding van mijn moeder nog volbracht. Neuroloog dacht m.s. Klinkt raar, helaas niet. Ik hoopte op wat remissie na rust. Het zou alleen erger worden. Huisarts vroeg op fysieke gronden euthanasie aan. SCEN-arts kort door de bocht gek is lastig, psychiater. Ach daar kwam ik pas sinds mijn 14e. Waarschijnlijk hun schuld. Bewijzen kan niet, want overdoen is niet mogelijk. Op mijn 17e kwam ik bijna te overlijden aan een zeer ernstige medicijnvergiftiging. Toen of al eerder is de beschadiging van mijn neurologische zenuwstelsel ingezet… .(Natuurlijk een zwaar getraumatiseerd mens, maar ook daarin nooit goed gediagnostiseerd, eerst ‘gewoon gek’, later ‘ fobie patiënt’, uiteindelijk heb ik mijn zoektocht zelf gemaakt. Wel met feedbackNu al heel lang aan bed gebonden en verlies andere oog en oor. Dit is een kleine uitlichting op de eeuwige vraag; “wat voor ziekte heb je?” Het is exsessief. Kan nog slechts 1 vinger gebruiken. Mijn vertrouwen in artsen is nihil. Alhoewel er wel steun is van twee. De ene ‘ de vriend…. ‘ en het alternatieve circuit, ook.’ Nee, dank u’
Het zal zinloos zijn, maar opnieuw GEEN ADVIEZEN en bespaar me in godsnaam de o’s en de a’s en heb je dit of dat al geprobeerd?!
HET WAS EEN MEDELlNG.
Ik ben niet achterlijk als er iets kon, wist ik zelf de weg het beste….Niet nu, maar ik zal het een keer converteren naar j.peg en het af en toe bovenaan mijn tijdlijn zetten. De uitputting en de zorgen zijn immens. Een zeer slechte slaper met vele oorzaken. hetgee logisch contraproductief is. Vannacht deprivatie door het onweer…DRAMA. Dit is in het kort; ‘ wat voor ziekte heb jij?’ Ik verdraag niets en niemand meer. Alles bij elkaar heeft het me niet tot een aangenamer mens gemaakt en de miskenning en de onterechte aanvallen zijn en blijven ontzettend.
En mensen. O , ik was bijna dood, komt weer goed. Nee dat komt het niet. Wel met enorme nuance verschillen, ik heb niet 1 normale dag gekend in mijn leven.
ERNSTIG MISHANDELD DOOR IL MEDICI en overvraagd binnen de familie….
Mijn achteruitgang is progressief
linker oog
Uiteraard is op zijn plaats om over 12 dagen van harte te feliciteren en een fijne dag te wensen….
Neem je hoed maar af voor mijn TOP/B PRESTATIE. Dit was slechts een uitlichting.
VANZELFSPREKEND GENIET IK MET VOLLE TEUGEN VAN MIJN SLACHTOFFERROL!
Manja Croiset.