Ziekten, afspraken, eenzaamheid. © Manja Croiset

Opeens krijg ik een partijtje de pest in….
Al een hele poos wil ik mensen, die in het rijtje van mijn ouders woonden (jonger dan ik wel beiden chronisch ziek, wel eeen auto), er op aan spreken, dat ik het hoogst onfatsoenlijk vindt (nog altijd), dat toen mijn vader dichter bij de 90 dan bij de 80 was, vroeg om met hem naar de teandarts te gaan. Vooruit mijn vader kreeg door zulke dingen het gevoel, dat hij nog van erig nut was. MAAAAAR en dan lag hij nog in bed ’s morgens om 8 uur daar zijn….
Waarom ik nun opeens extra de dampen in krijg???
Ik was geopereerd (uterus extirpatie) en mijn vader zou me ophalen.
Geen moment aangetwijfeld, hij is ook wel gekomen, maar laat. Ik moest om 10.00 uur mijn kamer uit zijn. Ik kan u vertellen, dat het niet fijn zit op een wachtkamerstoeltje in de gang met een wond van 21 cm…. Geen moment, maar geen moment gedacht dat hij te laat zou komen…
Ik was het vergeten, maar… geen buur die naar me omkijkt…
Ik heb hen een keer gebeld, ze hadden genoeg aan zichzelf.
Ze rijden beiden al lang weer.
En mijn operatie was hij jonger… Waarom opeens zieker wordend, onder bezet. O herhaling van zetten…
Op wie ben ik nu kwaad?
Mijn vader die te schijtlijsterig was om te zeggen: “sorry nee, niet om die tijd!” Reken maar dat mijn moeder ook woedend was. Of om mij.
Doet er niet… het is allemaal verleden tijd. Nee, ik lig hier en er komt geen hond…
Ja, er willen wel mensen komen, maar ouwe betten…
Ik voel me niet alleen,
IK BEN HET!
Hoe angenaam verrast was hij, toen ik hem bij zijn prostaat operatie op kwam zoeken, met een door mij betaalde taxi en vooral gek van angst?
Waar waren de buren toen, tja dat  was zo’n lastige tijd, avondeten en bovendien ik ben geen vrager…
Maar ze wisten het toch allemaal, mijn moeder ging ‘smiddags en ’s avonds doodop vroeg  naar bed, moest toch al dingen doen, die mijn vader anders deed.
Mijn moeder was op de zondag die er inviel jarig, met mijn oudste zus en haar twee zoons een brunch in het Berghotel schuin tegenover de Lichtenberg. Mijn oudste zus zei wel, toen we hem aansluitend gingen bezoeken, als ze er iets van zeggen: “vier bezoekers niet toegestaan”, dat ze het niet zou nemen op een verjaardag.
Trouwens zij is toen bij mijn operatie wel op komen zoeken. Haar zoon die hier een poos bij me in huis heeft gewoond, toen hij in de problemen zat niet…..
Al met al een licht chaotisch stukje, met diverse aspecten.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s