Wendy wil Krokodillentranen drogen © Manja Croiset

Zojuist zie ik bij Gabriëlla Croiset een bezoek aan Artis. Nostalgie al hoewel er veel veranderd is en het inmiddels 14 jaar geledem is dat er er was. 70 is niet oud, maar het klinkt bizar om te zeggen 61 jaar geleden maakte ik mijn eerste boek. Ik heb het kortelings laten inbinden en het een paar maal laten vermenigvuldigen, ze hadden een nummer moeten hebben en dan was het een facsimile uitgave geweest… Pietje Mier en Sjaantje Kabouter… ( het ligt zelfs in de Koninklijke Bibliotheek), horen ze in Artis? Welnee! Waarom dan toch? Een paar jaar geleden, schreef ik op verzoek, een kinderverhaaltje, maar dat werkt natuurlijk niet.
Voor mij een contradictie ‘op commando’ creatief.
Dit is het geworden.
Tja Lupa en Gaia, achternamen staan er niet bij, deels fantasie, deels waar.
Alleen incrowd weet het.

Eerlijk gezegd, valt het me wel mee, wat ik opdracht heb gewrocht. Geen kindertaal, maar ik ben ook niet opgegroeid met oetsie koetsie taal. En in derdaad, heb ik zel op deze wijze veel geleerd. Het is dan wel fictie, maar zo maar dat kan ik blijkbaar niet gezien de namen en dat verhaal van de kangoeroes, mijn vaders beste vriend lag in de woonkamer op sterven, de stemming was behoorlijk ‘ongemakkelijk’. Ik ben op de grond gaan zitten alle kleinkinderenvan 2 van 6 -16 om me heen en ben ga voor lezen. En daar passeerden de kangoeroes…..

 Het mooiste afscheid ooit van iemand… mijn vader “….lag mee te luisteren” Hij was in slaap gevallen en mijn vader wilden weg sluipen. “o nee”, zei ik, “niet zonder afscheid te nemen”. Gut toen al karakter! Ik nam zijn hoofd in mijn handen, drukte een kus op zijn bol en zei:
“ik zal je missen…” De notoire nihilist opende zijn ogen en zei: “ik jou ook.”
 
Mijn vader en ik zijn in stilte samen naar huis gereden, dat waren intieme momenten samen met mijn vader in de auto zonder te spreken, soms met muziek aan.

WENDY WIL KROKODILLENTRANEN DROGEN.

 

Het was een sombere woensdagmiddag, de radio stond aan en een mannenstem had het over krokodillentranen huilen.

Mamma en Wendy waren samen in de kamer, de moeder was aan het strijken en Wendy speelde met haar pop.

“Ik wil die krokodillentranen drogen”, zei Wendy, “ik vind het zo zielig.”

Haar moeder wilde haar uitleggen, wat het betekende, dat het een uitdrukking is.

Maar Wendy luisterde niet, ze pakte haar jas en zei: “ik ga naar de dierentuin en ga de krokodillen troosten!” “Daar krijg je geen geld voor, dat is veel te gevaarlijk.” Weer luisterde Wendy niet naar wat mamma zei. Ze deed alsof ze met haar popje in haar kamertje ging spelen, maar legde het alleen in haar bedje, ze hing haar jasje niet aan de kapstok. Ze pakte haar spaarvarken sloeg het kapot om geld voor een kaartje te kunnen kopen.

“O Sorry knor-pig”, zei ze: “nou doe ik jou pijn, maar als ik terug ben zal ik je lijmen en ik breng truffels voor je mee, ik heb nou toch geld uit jouw buik gehaald.”

Ze had van haar moeder, die haar altijd alles wilde leren gehoord, dat varkens daar dol op waren en dat ze dan in de grond wroeten om ze te vinden.

Ze sloop de trap af en deed bijna geluidloos de deur achter zich dicht.

Het regende zachtjes. Zal ik gaan lopen, dacht ze of neem ik de tram. Nee, laat ik het geld maar voor de dieren bewaren.

 

Ze ging Artis binnen, zal ik nog even bij de apen gaan kijken of de leeuwen, maar nee ze ging rechtstreeks naar het reptielenhuis.

Heel even aarzelde ze, was het toch een beetje eng? Ze zag en hoorde de andere mensen niet meer. En toen gebeurde er iets heel bijzonders, ze kroop onder het hekje door, trok zich op aan de glazenwand en liet zich aan de andere kant in het water zakken en toen… toen, sprak een krokodil tegen haar en ze kon het VERSTAAN: “Wat kom jij hier doen meisje? Wij zijn dol op mensenvlees, maar jij ziet er wel lief uit!”

“Nou, zei Wendy een beetje verlegen, ik kwam tranen drogen, maar ik zie ze niet”

Krokodil riep zijn vrouwtje en vroeg: “heb jij tranen?” “Ja, zei ze sinds de eieren zijn uitgekomen en de kinderen zijn weggehaald, huil ik de hele nacht, maar dat ziet niemand, want ik doe het onder water. De oppasser zei laatst nog, we hoeven het bassin helemaal niet bij te vullen en het is toch warm hier.”

Even dacht Wendy dat ze droomde, dat het niet echt krokodillen waren, maar boomstammen die daar dreven, maar toen gaapte krokodil en zag ze zijn grote bek en tanden.

 

Er kwam een reuzenschildpad uit het hokje ernaast, die nieuwsgierig was geworden naar wat er gebeurde, dit had hij nog nooit meegemaakt.

“Wil je een ritje op mijn rug maken,” vroeg hij. Nou dat wilde Wendy wel: “tot straks krokodil, dan kom ik verder met je praten.”

 

Wendy vertelt aan de schildpad dat ze een vriendinnetje Lupa heeft. Ze heeft een nichtje met oranje haren Gaia.

“Hè: zei de schildpad verbaasd. Lupa, dat is toch een wolvin?” “Nee zei, Wendy dat is een meisje en dat zingt in een heel beroemd koor.”

“Wolven zingen niet”, zei de schildpad, die het niet begreep, “die huilen.” Wendy schrok nog meer huilende dieren.

 

Nachtuil, die binnen was komen vliegen en die heel wijs was, wilde het uitleggen dat het een andere taal was, dierentaal en geen mensentaal en dat Gaia moeder aarde betekent. Dat staat hier allemaal in een boek, dat ligt bij de directeur. “O, dat ga ik dan even halen,” zei Wendy. “Maar misschien kan ik het niet lezen, want ik heb mijn contactlenzen niet in.” “Geeft niks” zei schildpad, die ze REUS was gaan noemen, “aan de overkant is een brilslang, die kan ons vast helpen.”

 

Maar inmiddels was de deur op slot, het was nacht geworden en Wendy was ook wel heel moe geworden. Er was een eilandje van zand en struiken daar ging ze liggen en viel in slaap.

 

Hier was het allemaal heel gezellig geweest, maar bij haar ouders thuis waren ze heel erg ongerust geworden. Wendy’s vader was allang thuis van zijn werk en ze hadden popje in bed en het gebroken varken gevonden en haar jasje hing niet aan de kapstok.

Ze belden de politie en ze gingen allemaal zoeken, maar ze vonden haar niet.

 

De volgende dag gingen de oppassers de krokodillen voeren en die hadden op het nieuws al gehoord, dat er een meisje, Wendy was vermist. Ze zagen een meisje in diepe slaap en gingen voorzichtig naar haar toe, want zij waren wel bang voor de krokodillen.

De oppassers maakten haar wakker en Wendy begreep het allemaal even niet, maar toen wist ze het weer.

De dieren waren heel veel van haar gaan houden en toen de oppassers Wendy mee namen om haar naar haar ouders terug te brengen, huilden de krokodillen echte tranen.

 

“Is dit nu allemaal echt gebeurd?

Ik weet het niet! Weten jullie het wel lezende kinderen?”

 

De olifant met de lange snuit blies natuurlijk dit verhaaltje uit.

En dan nu snaveltjes dicht en kijkertjes toe. Welterusten.

 

En weet je wat zo wat jammer was, toen Wendy groot was, ging ze precies hetzelfde doen als haar moeder! Ze paste een keer op en las voor en het ging over kangoeroes en niet in de dierentuin! En vroeg ze aan die kinderen: “waar speelt zich dit verhaaltjes af?” En ze ging ook vragen (en die kwamen niet eens in het verhaaltje voor) over pinguïns en ijsberen! Ja, dan kon je nog wel doorgaan over leeuwen en tijgers, kamelen en dromedarissen en heel veel anderen dieren, die maar in een land of continent voorkomen! Is het fijn zo spelenderwijs te leren, of luisteren jullie liever gewoon naar een verhaaltje? Ik moet even zeggen, dat Wendy het zelf toch wel leuk vond, een beetje les geven!

 

© Manja Croiset
LUPA heeft bij het K.A.N gezongen ook ten paleize.

Hé, ben ik schrijfster? Het zijn twee verhalen geworden!
“heb jij tranen”, heb ik een keer een buurjongetje horen zeggen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een Reactie op “Wendy wil Krokodillentranen drogen © Manja Croiset

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s