Ode an der Schade Freude. Van Beethoven Manja Croiset en een journaliste

Onze biologie leraar Doorninck had een apart soort humor.
Wat is een parasiet, iemand die door de draaideur gaat en een ander laat duwen.
Je kan hiervan nog een link leggen naar zijn vak.
Maar leedvermaak is de hoogste vorm van vermaak. Is niet fraai…
Heb ik het nooit, wel eens kort, omdat toch te vervallen in mededogen.
Maar opeens dacht ik.
Ode an der Schadefreude Van Beethoven en Doorninck aan elkaar gekoppeld. © Manja Croiset

vervolg.

Deze foto gemaakt in de toenmalige aula November 1960 , Barlaeus 75 aan de Weteringschans.
Bij dat jublileum is de Hilmfilm gemaakt, daar over later.
Doorninck, had geen tafel en een stoeltje op een vlonder, maar over de hele breedte.
Dat was ook het geval bij Schei -en Natuurkunde. Anders van aard en amfitheaters. Eveneens een amfitheater bij tekenen, maar daar geen ‘proeventoonbank’ onderaan een klein podium, waarop geposeerd kon worden. Dat deed ik graag, slecht in tekenen en lenig….
Terug naar biologie, Doorninck ging op zijn tafel liggen met zijn hand onder zijn jasje- hé, droeg hij dat dan? En zei dat hij Napoleon was eveneens van hem ‘de bel en ik gaan tegelijk’.
Hij moest een trein halen woonde ergens in Noord Holland, (ja, Amsterdam ook) een anekdote van hem, hij beweerde dat hij wekelijks door zijn woonplaats liep met een grote lege taartendoos om plaatsgenoten de ogen uit te steken….
De bel en ik gaan tegelijk, jas aan en alpinopet op zit in de Hilmfilm.
Voor mij was het grootse van de jubleum viering, niet de slotavond in het Tropenmuseum, maar de fakkeloptocht door de duistere binnenstad onder leiding van de brandweer.
Van het Singel via omwegen naar de Weteringschans.
Niet aan de Amsterdamse grachten, maar langs de Amsterdamse grachten. Iets om nooit te vergeten.
Onder toezicht van diezelfde brandweer moest je je fakkel doven in een emmer, een schoolplein vol emmers. Aansluitend een feest in de aula, ook daar ziijn beelden van in de film. O.a zie ik Fred Opperdoes en Victor Smit, het schoollied zingend… Van lijf en ziel gezond te zijn, nooit geweest en zal het ook nooit meer worden.. Mens insana in Corpore insano. Overigens heeft dat ‘mens’ een enorme inhaalslag gemaakt, corpore deskundig verwoest door artsen en hun ethiek.
Om mee te lopen twee voorwaarden, minimaal derde klas en 14.
Was je blijven zitten of een late leerling, pech.
Bij mij in de klas een te jonge leerling Yorik Aler en ook hij was uitgesloten.
Wel oververtegenwoodigd in mijn optiek in voornoemde film.
Ik stop er mee voor de derde keer alles weg is.
Joosje Asser, jij was een jaar te jong. Ole Eshuis eveneens. Tja, Willy een klas lager…
Achter de docenten vier leerlingen van het feest comité.
leraren corps

 

Advertenties

3 Reacties op “Ode an der Schade Freude. Van Beethoven Manja Croiset en een journaliste

  1. Dinsdag, 28 Oktober 2014
    Doorsturen Doorsturen Printen Printen
    Uitlaatklep
    h sdsDr ( Ome Hein) Doorninck, mijn docent biologie op het Amsterdamse Barlaeus,
    beschikte over de gelukkige gave het gedrag van zowel leerlingen als leraren in een wat breder verband te kunnen plaatsen.

    Zo maakte hij er ons op attent, dat de lessen van de aardrijkskundeleraar, wiens lokaal zich boven het biologielokaal bevond, een goed functionerende en nuttige uitlaatklep vormden voor leerlingen die de overige uren met het verwerken van zware leerstof bezig waren.

    De flarden gekrijs en geloei die door het zich tussen de lokalen bevindende plafond heen hun weg vonden, logen er niet om. Spreekkoren zoals “ Hoei, hoei, hoei, x is een koei” en “ Een twee drie vier , komt er nog wat van; vijf zes zeven acht, de hele klas die wacht” , werden herhaaldelijk aangeheven. De vermetele latere multimiljonair Charlie Hilm, de zoon van de eerste spijkerbroekenimporteur, nam een radiootje mee naar school, dat tijdens de aardrijkskundelessen de op snirpende toon gegeven knip- en naailessen van Ida de Leeuw- Van Rees de klas in liet schallen.

    Het geluidsvolume dat het aardrijkskundelokaal produceerde , deed meer denken aan de verzamelplaats van een aantal verscheurende dieren dan aan een locatie waar gymnasiaal onderricht plaatsvond.

    Op welke gronden de begaafde docent doorging zijn dagelijkse martelgang te maken naar een plaats, waar hij de ganse dag bij toerbeurt gemaltraiteerd werd door meutes leerlingen die elders door hun beheersing en ingetogenheid opvielen, was onduidelijk. Misschien was zijn aard wat masochistich of misschien kon hij met zijn opleiding geografie nergens anders terecht.

    De schoolleiding deelde vermoedelijk bewust of onbewust de mening van de biologiedocent, die de uitlaatklepdiagnose gesteld had en verrichtte geen enkele poging, veranderingen aan te brengen in de status quo.

    Op dit terrein handelde de school niet anders dan en net zo rationeel als een belaagde overheid die met opzet een aantal demonstraties toestaat teneinde de druk op de ketel enigszins te verminderen.

    Hugo van Reijen

    Dit delen:

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s