De relativiteit van een meisje/jonge vrouw dat dacht dat ze alles verkeerd deed, zonder enig ikgevoel. 1968 2016

In de winter van 1968 schreef ik deze tekst nog 21 jaar en al heel wat achter me. Voor ik mijn tekst plaats, citeer ik eerst Abel Herzberg geen 6.000.000 mensen, maar 6.000.000 maal een mens.
De Shoah toch meer Russen dan joden in die WO II en door de eeuwen heen miljarden.
Waarom deze inleiding? De betrekkelijkheid, je eigen leed is vaak niet te behappen en we zijn tevens zo nietig in een wereld zo veel miljoenen jaren oud, een heelal wat niet te bevatten is. (Wat wel?) zoveel miljoen lichtjaren weg.

zo nietig en verdrietig maar de pijn zo groot.

De relativiteit van een meisje/jonge vrouw dat dacht dat ze alles verkeerd deed, zonder enig ikgevoel.
februari 1968
Ik ben een korrel zand
op de grote vlakte
Ik ben een druppel water
in de onmetelijke zee
 
Ik ben
Ja, wat ben ik
zou ik er eigenlijk wel zijn
 
Wie kan mij dat vertellen
februari 1968
 
 
Raadsel
 
heb ik gelijk of zij
of
misschien zij noch ik
zou er wel een waarheid
bestaan
En nu heb ik uit die hele oude bundel, die pas verscheen toen ik 60 was, een paar teksten verwerkt in mijn boek
                                       OVER DE SHOAH DIE NOOIT VOORBIJ GAAT
en daar passen naadloos in. Ook dat niet te bevatten.
Wat is wijsheid? Dat ikgevoel is er gekomen. Dat kan niemand me afnemen, maar een te groot wrak om er veel aan te hebben. En te weinig mensen om me heen, voor een fatsoenlijk afscheid van deze klote aardkloot. Excusez le mot.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s