OVER DE SHOAH die nooit Voorbij Gaat. MANJA en klinieken en de film. Nelleke Komin

Of ik jou als fobie patiënt zie. NEEN. Vind het moeilijk jou een diagnose te geven. Denk aan PTSD. Jouw boek Shoa vind ik geschiedschrijving met als rode draad de trauma’s van je vader en moeder. Zeer beklemmend hoe er een groot web gespannen wordt ( denk aan een spinnenweb ) waarin allerlei traumatische herinneringen , deels verdrongen zich weer aandienen. Om ermee te kunnen leven moet je het wel opeten ( denk aan de spin ) en naar je veilige plek in het midden terugkeren. Heel knap geschreven. Wat klinieken betreft uit je meer jouw onmacht en boosheid. Je voelt je afgeschaft, behandeld als een object. Pillen, ICT , insuline kuren. Het lijkt alsof ze jou als een experiment beschouwen. De kilheid van de verpleging en artsen. De onmacht van je ouders. Daarom is het belangrijk dat mensen die er iets van willen snappen jouw boeken lezen.
En nee, ik ben niet tegen euthanasie.
Heb net nog weer jouw commentaar op de film beluisterd. Het is erg veel. Begrijp ook de opmerking van Marjolijn niet dat jouw ouders tot hun dood voor jou hebben moeten zorgen. Had al eerder begrepen dat jij jouw moeder geholpen had bij haar stervensproces. De opmerking van je vader, spreekt ook spijt uit… Helaas kan het niet over gedaan worden. Tijdens mijn stage in 2 PZ ben ik mij rot geschrokken hoe er met de patiënten werd omgegaan…
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s