EEN SCHOKKEND STUKJE LEVENSGESCHIEDENIS, FREUDIAANS VERDRONGEN © Manja Croiset

EEN SCHOKKEND STUKJE LEVENSGESCHIEDENIS, FREUDIAANS VERDRONGEN
.
Voor iedereen en aan hen die Manja en klinieken hebben gelezen, in het bijzonder.
Het is geen omzien in wrok, het is ook meer dan 50 jaar geleden en ook zonder dissociatie, keek ik er naar van buitenaf en las een door mij geschreven brief aan mijn ouders. Schokkend en intens verdrietig.
Tijdens mijn opname in Zeist, ik had niet het minste benul en niemand maakte me wijzer.
Ik verwijs opnieuw naar de film.
Manja, een leven achter onzichtbare tralies, door de cineast Willy Lindwer
Lieve mamma en pappa,
Jullie torsen al zoveel jaren, jullie zo problematische dochter met je mee.
Ik houd ziels veel van jullie. Ik heb de indruk dat het jullie zwaar valt om me op te zoeken, als het voor jullie beter is om minder te komen…
Ik las het en dacht aan de dochter van oogappel, ik zelfs iets jonger dan zij nu.
Ik had geen idee wat er met me was, alleen de molensteen.
Een adolescent, die niet anders wist dan overlast en niemand hielp haar uit en in deze nachtmerrie.
Behalve die brief, ook een agenda van mijn moeder, vol met schouwburgbezoeken en andere uitjes.
Hadden ook zij moeten stoppen met leven?
Nee..,maar ik las een dieptriest verhaal over een meisje en dat meisje was ik.
En nu lig ik hier hulpbehoevend en vervloekt eenzaam en onbuigzaam tegen hen
‘die me wel even vertellen, wat goed voor me is’
Slachtoffer van ethiek, familiaire, pedagogishe en medische missers en ik las die brief en hij trof me diep in mijn ziel.
Toch worstel ik in het heden en niet met het verleden en verdedig met hand en tand het gedachtengoed van mijn ouders, dat ik aan alle kanten met voeten getreden zie, ik doe het principieel en met waanzinnig veel liefde.
Maar niet speciaal tegen de mensen hier, maar in het algemeen:
“jullie blijven met jullie poten van mij af and I do it my way.”
Toch overgeleverd aan….een vechtpartij tegen bureaucratie, nieuwe medische missers en gruwelijk eenzaam.
En ik ben ervan overtuigd, dat die verguisde ouders,  zoals ik hier lig, verscheurd zouden worden door verdriet en schuldgevoel. Goed dat ze dat bespaard is gebleven, maar ook jammer dat ze niet weten, hoe ongelukkig en ziek ik ook ben, hoe verdomd ver ik het geschopt heb en tevens opkom voor mensen in nood en onrecht in het algemeen.
Wel met steeds minder mogelijkheden.
En desondanks een soort van bedelares.. .tegen wil en dank.
© Manja Croiset
Tja, er zal bij mij geen naschrift zijn.
Iemand in de familie verwijt me mijn slachtoffer’rol’ en dat ik die cultiveer. Een familielid, dat zelf ook geen gemakkelijk leven heeft gehad. Ze leeft wel een beetje en ik ben ervan overtuigd, dat als ze er voor open had gestaan, ik veel voor haar had kunnen betekenen ondanks mijn invaliditeit.
De boekpresentatie 3 juli 2012 na de dood van mijn ouders in rolstoel en ik had het grootste deel van de dag gelegen, ik had hoop dat ik met veel rust fysiek zou opkrabbelen, niets is minder waar gebleken.
In die speech verwerkte ik, ”iemand verwijt me, dat ik mijn ziek zijn en problemen cultiveer, schrijven is voor mij de ultieme vorm van sublimatie en als het me gelukt is angst, verdriet en pijn dusdanig vorm te geven, dat het tot cultuur verheven is, dan is het geen verwijt meer, maar een compliment, maar dat is ter beoordeling van de lezer.”
Ik tag alleen de cineast, vele oudbuddy’s, Barlaeanen waren aanwezig en twee familieleden. Er is nog maar een van over als contact wel te verstaan. Twee vrienden, die ik ook al jaren niet meer zie.
Mijn hulpen waren verdomd trots op me, sommigen hadden me eerder zien optreden, voor velen was het nieuw. De kring om me heen wordt kleiner en kleiner en bezoek kan ik ook niet/nauwelijks verdragen, alweer minder dan een paar weken geleden. Dit wel getypt, maar het meest inspannende is spreken geworden en ik kon het goed. Ik doel niet op mijn klep, die toen nog wel eens wat vaker dicht kon, maar mijn voordrachtstem. Het ontlokte de cineast op de eerste draaidag ‘een echte Croiset/actrice,’ nee ik speel geen enkele rol, puur natuur tegen de verdrukking in. Die zo mooi klinkende achternaam, “BEN JE FAMILIE VAN?” Ik denk zo vaak, had ik een van de familienamen van mijn moederskant maar genomen. Bamberg of DaCosta Senior. Die van haar vader Kool, ook best.
”Ja, mensen, ik ben echt uit de kool gekomen.”
Hij dacht dat de film hoge ogen zou gooien, een nieuw succes op zijn imposante c.v,
maar hier lig ik, een min of meer mislukt project. De rode draad.
Het leven dat niet bedoeld was en dat Leitmotiv is gebleven.
Woorden hier en elders kunnen me vreselijk treffen, letterlijk en figuurlijk pijn doen, er zitten hele valse opmerkingen tussen. Respectloos. Ik kan er mee worstelen van wakker liggen enz. Maar onthoud allemaal: ”ik ga voor niemand uit de weg, zelfs niet voor paard en wagen en ik weet dat ik er alles aangedaan heb. En ik zeg dat naar eer en geweten”
2Bcroiset/N/8299/Nty/1/search/true/searchType/qck/suggestionType/search_history/originalSearchContext/books_all/originalSection/books/defaultSearchContext/media_all/sc/books_all/index.html
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s