Nav het binnenkort te verschijnen boek “mij zie je nooit meer terug” Sonja Barend ” die joden zijn toch een apart soort” © Manja Croiset

Verdwaasd.

Online zijn een paar stukjes te lezen uit ”Ik kom nooit meer terug.” Sonja Barend.
Ik las, dat Jan Mulder tegen haar zei:
“ach kinderen, die krijg je gewoon.”
Waarom het me trof, langer geleden in een tv-programma, zei hij tegen de cineast W. Lindwer:
                ” die joden zijn toch een apart soort”
en een programmaleider grijpt niet in.
Net zomin bij Midas Dekkers, waarvan niemand zich blijkt te herinneren
(ja, recentelijk noteerde ik dat hier ook), dat hij jaren geleden over een drijfnatte kat schreef:
     ”als hij of hij zo uit de gaskamers is weggelopen”
Bij mijn weten loop je daar niet uit of je moet degene zijn, die de lijken opruimt.
Ja, de tante van een vriend van mij kwam de gaskamer uit
 ”het gas was op”
Verbijsterend wat mensen kunnen schrijven en dat bijna niemand het ziet en al helemaal niemand actie onderneemt.


              Opnieuw stel ik het aan de kaak.


Manja Croiset de Querulant uit Hoogland of de tweede Henriette Boas.
Ook dit bericht past uitstekend op mijn pagina “tegen al het onrecht WW ” anti discriminatie van velerlei aard.

En zo komt het in mijn trilogie.

Zo meteen volgt een heel heftig boek en dit ben ik geworden.
Het boek van Sonja Barend is verschenen;
“mij zie je nooit meer terug”
een fragment. Jan Mulder heeft tegen haar gezegd :
“ach, Sonja, kinderen krijg je gewoon”
klinkt als HET ENIGE RECHT VAN DE VROUW IS HET AANRECHT.
Ik herinner me Willy Lindwer in een interview, hij zat in een tv item met diezelfde man,
wiens gedachtenwereld net verder rijkt dan sport en hij trapt tegen iedereen of het nu ballen zijn of mensen:
“ die joden zijn toch een apart soort mensen”
In een interview zei hij later: “ik ging door mijn hoeven.”
En verder nog die leuke goede bioloog Midas Dekker, bij een drijfnatte kat: “alsof hij zo uit de gaskamer was weggelopen” Niemand heeft ingegrepen, ik stel dergelijke onderwerpen aan de kaak ook al weet ik dat het geen “bal” helpt en nog steeds het odium van de jammerhout als ik ventileer over mijn ziek zijn. Mag ik? NIEMAND GRIJPT IN, dus maak ik gewag. Zinloos, maar ik moet. Wie kwamen er uit de gaskamers? Ja, diegenen die de lijken opruimden en zoals vermeld de tante van een vriend “het gas was op.” Ongetwijfeld een domme/ onnozele opmerking, maar dan nog. Excuses in het openbaar en diep door het stof en ja een taakstraf of boete die ten goede komt aan de namenwand of iets dergelijks.

Manja het watje, Manja tot aan hun dood toe hebben ze voor haar moeten zorgen, mijn zuster in de film.
Ik kan het leven niet aan en lig er alleen voor, maat onthoud: “niemand kan nog on me heen.” en nee het valt niet mee, maar drie keer had vriend/arts afgezegd en mijn annus horribilis zou ik nooit te boven niet fysiek. Maar er is er maar een die de modus kan vinden en dat ben ik zelf en hier ben ik dan.

Manja DE ACTIVISTE , MANJA DIE ALLESWEL ZELF OPKNAPT, want een ander is er niet,

https://nl.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset

Advertenties