Op Facebook, waar ik aan de maximale 5000 contacten zit. Niet op mijn auteurs e.o antidiscriminatie © Manja Croiset

ONDANKS ISOLEMENT BIJ DE WERELD BETROKKEN. © Manja Croiset

(Ik kan dit bericht moeilijk met 5.000 mensen delen.
4000 is denk wel genoeg…)
Een oude tekst en tegen advies, zal dat blijven.
EEN BEVLOGEN MENS ANDERS LEEFDE IK IN DE ANOMITEIT of was gestorven in een afschuwelijk tehuis en en tehuis, is nooit

            THUIS, dat heb ik zelf gecreëerd.

Opnieuw blijkt dat het gros van de mensen niets van me te weten. Oriënteer je. Hoe ik er tegen aanloop, als mensen me uitnodigen en ik de puf heb, uit te leggen waarom niet. Dus nogmaals mijn auteurs en Wiki links, plus door minder kunnen schrijven, alleen kleine stukjes op mijn Ipad, boeken lenen zich daar niet toe en ik geen aanleg heb puur als plant letterlijk te vegeteren… de strijd tegen het onrecht en als het even kan, geen fijne dag, mooi weer vandaag. Etc. op mijn tijdlijn niet fijn. Werkt averechts.
Verder ga ik gewoon door.
Er is ontzettend veel on line over me te vinden online en dit heb ik altijd gemeend en een column of iets delen kan en daarom is die antidiscriminatie/ tegen al het onrecht er recenttelijk bij gekomen.
Ik ben een mens, geen doorsnee, roem is onbelangrijk erkenning wel.
Deels gekregen zowel op de lijst van grote proza schrijvers en die van dichters. Hoe dat gegaan is, weet ik niet.
Maar het is wel zo….en nagenoeg niemand blijkt Repelsteeltje te kennen.
Familie van? Als ik ergens familie van ben, is dat van deze man, die ook gebukt ging onder de eindeloze vraag naar zijn broers, nu ik ook met jongere generaties.
Toen hij overleed werd ik gebeld door het Parool, een stortvloed van vragen. Kunt u me zo terug bellen vroeg ik en eerst online kijken.
Dat deed hij en was verbaasd.
Kan het bij mij voor mijn dood?
Ik ben ik Manja Croiset
Een deel van mijn cv.
Advertenties

Wat zijn er toch briljante geesten! Ik wou dat ik vergeten kòn © Manja Croiset

 

Wat zijn er toch briljante geesten!

Na de dood van mijn vader, krijg ik het blad van Kamp Amersfoort, dat heet dan ook nog orgaan.
Ik lust geen orgaan en  “leer niet te vergeten!” Ik wou dat iemand me leren kon wEl te vergeten.
Dat ik net niet op een naam kon komen, is dan voor mij verontrustend, maar als ik de afgelopen 7 dagen 7 uur geslapen heb, is het veel geweest. Deels door wie ik ben, maar ook weer door een mega blunder van iemand. Dat is dan weer rechtgezet, maar mijn lichaam komt die fout niet meer te boven.
Kamp Amersfoort wordt opnieuw gebouwd. Als ik meer power had, zou ik me er waarschijnlijk mee bemoeien, wijzen op dingen, die niet kloppen.
Het komt meer in het kader van de terreur, die er geweest is en niet alleen maar herdenken. Ik schreef al eerder, waarom heet dat straatje naar iemand van het Rode Kruis en niet iemand die in het verzet was.
Nl allemaal strafgevallen waaronder ook joden en eerlijk is eerlijk, ik ben nooit meegeweest met een rondleiding.
Wat er verteld wordt, weet ik niet. Maar wat weet men en wat wordt er verteld over het uitgraven van de greppel en de man die illegaal de schets ervan maakte, die hangt in museum Flehite, maar waarom geen foto en vermelding? Als ik zelf geen speurtocht had gemaakt, had ook ik het niet geweten, die schets bedoel ik, ik bleek als enige te weten in de familie van het uitgraven van die greppel en dat het monument aan het einde van de schietbaan staat door mijn vader aan mij verteld.
Op zich niet verkeerd dat er nieuwe oude dingen te zien komen, het is een stuk van de geschiedenis…
Toch ook al leef ik nooit zonder die geschiedenis, is mijn zorg over heden en toekomst groter dan het verleden.
Een verleden, dat me wel gevormd heeft tot een harde realist, ten onrechte door velen negativiteit gedoopt.
Uw columniste.
Manja Croiset

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset