LEVENSBESCHOUWING/MENTALITEIT N.I.O.D. Parool. Dissertatie Madelon de Keizer © Manja Croiset

LEVENSBESCHOUWING/MENTALITEIT
Kort geleden werd ik door een vriend van de familie geattendeerd, op een uitgave van Madelon de Keizer, haar dissertatie over Het Parool ‘verzetsblad in oorlogstijd.’ Afgerond in 1991 tijdens haar werkzaamheden, bij het N.I.O.D. mijn vader Odo Croiset komt er in voor. Het boek wordt genoemd door Paul Arnoldussen in zijn artikel in Het Parool, na het overlijden van mijn vader in november 2011. Ten eerste was het niet meer dan fatsoenlijk geweest, om hem daar een van te schenken. (Er zit maar liefst 20 jaar tussen het verschijnen en zijn dood.) Nog een stap terug, als je een dissertatie schrijft, lijkt het me usance om bronnen te raadplegen. Hij was 76 bij de voltooiing (hoe lang is daaraan gewerkt?) en volledig bij de tijd, een uitnodiging om de promotie bij te wonen, had hij niet alleen gewaardeerd, maar hij had zeker acte de presence gegeven. Hij reed auto, gaf interviews, een zelfs van drie maal 0,45 minuten in 2001. (Hij heeft persoonlijk zijn bescheiden naar het Verzetsmuseum gebracht, ver boven de 80. Mijn moeder en hij waren aanwezig bij de opening van de Han van Zomerenbrug Februari 2009 – mijn vader/ouders waren te traceren – Nederlands jongste en eerst gefusilleerde illegaal drukker, oktober 1941. Niet alleen een collega van mijn vader, maar een goede vriend van mijn moeders broer Joop, die WOII niet overleefde door het besluit aan de Wannsee) Pas na zijn herseninfarct in april 2010, kort na zijn 95e verjaardag zou dat veranderen. Gezien mijn eigen geschiedschrijving, heb ik een mail doen uitgaan om kopieën, in mijn verzamelde (auto)biografieen mee te kunnen nemen. De beleefdheid om mij te antwoorden, is er niet eens geweest. Nu heb ik het kunnen ondervangen, met een foto van het boek en de paginanummers, waar hij in voorkomt. Met dank aan Michiel van Geest
De een riskeert zijn leven voor de vrijheid van drukpers. De ander…
Behoeft dit nog verder betoog?
De heer Arnoldussen vroeg mij waar de naam Odo vandaan kwam, ik moest het antwoord schuldig blijven. In gesprek met mijn zusters in aanwezigheid van mijn moeder, gaf zij helder antwoord, terwijl er in die periode veel langs haar heen ging.
“Quia Absurdum van Nico van Suchtelen.”
Ja, absurd is het.
Het is geen wonder dat ik met zoveel mensen conflicten heb. Ik durf te beweren, dat het niet aan mij ligt.
Ik kom mijn afspraken na. Het woord overmacht wordt te gemakkelijk gebezigd.
Opnieuw zal er niet geloofd worden hoe ziek ik ben, maar uit ervaring weet ik dat het geen verschil maakt, wel of geen gelijk.
In 1994 kreeg hij persoonlijk in een bomvolle RAI op het podium dit boek uitgereikt (overigens de met een Lay-Out om te huilen, mijn overgenomen stukjes voor mijn boeken, kolommetjes uit gelicht een vergroot , volkomen onleesbaar. Altijd erge maar eeb blad van Grafici! Ja, in mijn boeken zij ze dus ook onleesbaar)
De foto is genomen bij zij interview met twee mensen van KZ Amersfoort.
Eddy vander Pluym en Diete Oudersluijs.
In 2010 na zijn infarct,  hier sprak hij al moeilijk.
Zijn laatste bijdrage aan de Maatschappij.
Ik hoop dat ook al is het HORIZONTAAL, ik hem waardig opvolg, in gruwelijke eenzaamheid.
Dat is ter beoordeling aan mijn schaarse lezers.
Manja Croiset auteur
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s