STRUCTUREEL Manja Croiset

Mail aan een famililid. Het is geen nieuws.

Mijn ouders hadden al moeite met zwart betaald.

Ik opgelucht, mijn moeder kreeg 24 uurs ‘zorg’, die waren te fijn gebouwd om schoon te maken.
Koken mochten ze wel, maar deden ze niet, dat verzorgde mijn oudste zuster.
En zelfs dat gaven ze haar niet. Met een boek in de tuin, bij de tv, een cd draaien en mijn moeder werd verwaarloosd.
Als mijn moeder ’s nachts wakker was, dat was lastig, ze wilden SLAPEN!
Kreeg ze pillen, opdat ‘de hulp’ kon slapen.
Zij radeloos, ik heb dat gestopt.
Nu treft het mijzelf, maar geen nieuws dus.

Ik heb alleen geen kinderen, die ingrijpen.

De vrouw van het wijkteam, grandioos!
Duidelijk, maar die hulp bestaat niet. Ook niet wat er standaard geroepen wordt, kleiner wonen.
Kant en klaar maaltijden, ik kan ze niet aannemen noch snijden.
Maar wel, ik kan nog praten met een geschikte onbekende.

De keuken klapt zowat uit elkaar van de afwas.

Kort slaapje droom, nieuwe hulp. Alles uit de keuken weggegooid, het was zo’n rotzooi…schone lei. In verpleegtehuizen is het niet beter.

Niemand heeft het gedaan, de cycloop in Odyssee, mijn huis een Augiasstal ook uit de Odyssee. Voorzienende blik die titel. Natuurlijk maak je je zorgen, maar betrek het niet op jezelf.

DIT is GEWOON!

Toch denk ik, kan dochter niet komen afwassen op weg naar huis een tussenstop en op weg hierheen
een paar boodschapjes. Is dat teveel gevraagd? Ik vraag niet….

Ik had beloofd geen overlast te zijn.

Nog steeds geen geld noch de sleutel terug van mijn zooooo fatsoenlijke fundamentalistiche gristelijk hulp.

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Manja_Croiset